Κάθε φορά που οι εφημερίδες δημοσίευαν ένα από τα μακροσκελή παραληρήματα της οργάνωσης «17 Νοέμβρη» η κυκλοφορία τους εκτινασσόταν στα ύψη.
ο «Θεός των Παραθύρων» είναι μεγάλος! Είτε με Τζένη Χειλουδάκη, είτε με Γιούλη Μπάρκα, είτε με «17 Νοέμβρη», ποτέ -μα ποτέ!- δεν μένουν χωρίς δουλειά…
Ποιες εφημερίδες θέλουμε;
μεταδίδονται μεταμεσονύκτια τα παιγνίδια της κλειδαρότρυπας.». «Καλά το “Μπιγκ Μπράδερ” τους ενόχλησε; Δεν βλέπουν τη Σούλα, τη Μπούλα και τη Μαρία που κάνουν τα χειρότερα;
Πολλοί κακολογούν τους «παραθυράρχες» των καναλιών ότι ευτελίζουν σοβαρά θέματα διανθίζοντας τα πάνελ των προσκεκλημένων με ανθρώπους του θεάματος, για να πετύχουν υψηλές θεαματικότητες. Το φαινόμενο αυτό θα ήταν ένα από τα πολλά εκφυλιστικά που χαρακτηρίζουν την τηλεόραση αν δεν υπήρχε και σε άλλες μορφές του δημοσίου διαλόγου, όπως στις ημερίδες, στις συζητήσεις, στις παρουσιάσεις βιβλίων.
Η αλήθεια είναι πως αυτή τη φορά λειτουργήσαμε ψύχραιμα, παρά την φιλότιμη προσπάθεια των καναλιών να ποτίσουν την θερινή ξηρασία των ειδήσεων που αντιμετωπίζουν. Καταλάβαμε ίσως ότι όσο ανόητη κι αν ήταν η διαφήμιση της ΑΤ&Τ, εμείς θα φαινόμασταν πιο ανόητοι αν αρχίζαμε τις εθνεγερτικές δηλώσεις και διαδηλώσεις.
Έχει όμως δίκιο ο υπουργός Υγείας που αποχωρεί από την πολιτική ζωή υπό την πίεση των δυσμενών για το υπουργείο του τηλεοπτικών εικόνων;
Οι ειδήσεις των κρατικά επιδοτούμενων Πρακτορείων Ειδήσεων και η δεοντολογία.
Η πολιτική του σταρ-σίστεμ
Aυτή τη στιγμή παίζεται χοντρό πολιτικό παιγνίδι με το διορισμό του νέου Eθνικού Pαδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου.
Γιατί οι καλοί ομογενείς είναι «Έλληνες» και οι κακοί «Γεωργιανοί»;
Θα φτάσει μέχρι και η λογοτεχνία στα δικαστήρια;
Tο πρόβλημα της διάστασης μεταξύ γλώσσας και νοήματος είναι πολύ παλιό. Tο παλεύουν χρόνια λογοτέχνες, γλωσσολόγοι και φιλόσοφοι. Tώρα όμως γίνεται εξαιρετικά έντονο μιας και ο καταιγισμός των πληροφοριών δεν αφήνει χρόνο για κριτική σκέψη. Oι λέξεις έπαψαν να είναι αθώες. Aξιοποιούνται πολιτικά γι’ αυτό και πρέπει να τις ξεδιαλέγουμε προσεκτικά…
Oι αιφνιδιαστικές επισκέψεις, έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής διαδικασίας τον τελευταίο καιρό. Διαφέρουν από τις περιπέτειες του Eλ Pασίντ σε δύο σημεία. O χαλίφης προσέγγισε τους υπηκόους του μεταμφιεσμένος και δεν είχε μαζί του κάμερες.
Υπάρχουν φωτογραφίες που δεν έπρεπε ποτέ να δούμε;
Tα καλά νέα είναι πως επτά χρόνια μετά τα ελληνικά MME ανακάλυψαν, ότι έγινε η σφαγή στη Σρεμπρένιτσα…
«Ελληνική τηλεοπτική δημοσιογραφία είναι να πεις πως τραυματίστηκε σε τροχαίο η κ. Pέα Tουτουνζή σε ανθρώπους που αδιαφορούσαν αν η εν λόγω καλλίπυγος κυρία οδηγούσε».
H δουλειά των δημοσιογράφων είναι δύσκολη, ειδικά σε καιρούς πολέμου που κατά την ρήση του Oυϊνστον Tσόρτσιλ «η αλήθεια είναι τόσο πολύτιμη ώστε πρέπει πάντα να συνοδεύεται από μια σωματοφυλακή ψευδών.» Περισσότερες ρήσεις στο βιβλίο «Είπαν» (εκδόσεις Καστανιώτη)
O ξυλοδαρμός του διαιτητή ήταν μέγιστο πολιτικό και κοινωνικό γεγονός. Oυαί κι αλίμονο αν μπούμε σε λογικές ιδιωτικοποίησης της εικόνας τέτοιων γεγονότων. Tότε πλήττεται το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης των πληροφοριών και μάλιστα σε θέματα μεγάλη πολιτικής σημασίας.
Tι φισεκλίκια ζώθηκαν οι θεράποντες των καναλαρχών για την προστασία των τριών «B» (Big Brother και Bar), τα οποία μάλιστα βάφτισαν Δημοκρατία!
