Aναθεωρούνται όλες οι διαφημιστικές καμπάνιες μετά την 11η Σεπτεμβρίου…
Aεροπλάνα, φορτηγά και διασώσεις. Όλα ψεύτικα και σε ζωντανή μετάδοση την 11η Σεπτεμβρίου…
«H τρομοκρατία είναι ένα νέο είδος πολέμου προσαρμοσμένο άριστα στην πληροφοριακή μας εποχή. O τρόμος διαδίδεται μαζί με τις ειδήσεις. Eίναι ένας πόλεμος εντυπώσεων, ιδεών, συμβόλων.»
Κάθε δημοσιογράφος πρέπει να είναι επιφυλακτικός σε ότι του λένε. Να τσεκάρει και να διπλοτσεκάρει, όσα μεταδίδει. Να επισημαίνει τα ψέματα και να διασταυρώνει τις αλήθειες. Στην περίπτωση των τρομοκρατών πρέπει να είναι πέντε φορές επιφυλακτικός.
Μια απορία μόνο έχω. Μας ενοχλεί το γεγονός ότι ο κ. Ξηρός είπε τις απόψεις του προφορικώς και δεν μας ενοχλεί που επί 27 χρόνια καιρό τις έλεγε γραπτώς;
Ας υποθέσουμε τώρα ότι θέλω να βρίσω κάποιον ή να σπιλώσω τη μνήμη του. Δεν μπορώ να στείλω επιστολή, ούτε άρθρο που να αφήνω αιχμές ότι ήταν «παιδεραστής, έμπορος ναρκωτικών, εκβιαστής, τοκογλύφος, βασανιστής, φονιάς, επιχειρηματίας κ.λ.π.» Τι κάνω λοιπόν; Σφραγίζω με ένα κόκκινο αστέρι στην επιστολή μου κι εκτός από τη σίγουρη δημοσίευση, εξασφαλίζω ότι ουδείς θα περικόψει τις 1.911 λέξεις που αράδιασα.
Η αριστερή διγλωσσία σε νέες προκλήσεις…
Πέρα από την επιχείρηση δημοσίων σχέσεων της τρομοκρατίας, η ελληνική κοινωνία έχει μπροστά της δύο πράγματα. Τις δίκες της τρομοκρατίας που θα εξετασθούν τα φονικά και μόνο τα φονικά των 27 προηγούμενων ετών και μια μεγάλη συζήτηση για την πολιτική βία, τι την εξέθρεψε, τι την αιτιολόγησε και πως καλύφθηκε. Είναι ξέχωρα πράγματα και καλά είναι να τα ξεχωρίσουμε όλοι μας…
Έχουν περάσει δύο μήνες από τότε που ξεκίνησε να ξετυλίγεται το κουβάρι της τρομοκρατίας και τα ερωτήματα έγιναν περισσότερα από τις απαντήσεις.
Η κλήτευση ανταποκριτών στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης θέτει εκ νέου παλιά προβλήματα
Mέγα θέμα για τα όρια της ελευθερολογίας εγείρουν οι ποινικές διώξεις που άσκησε ο Εισαγγελέας Γεώργιος Γεράκης κατά των υπευθύνων τριών εφημερίδων («Το Βήμα», «Ελευθεροτυπία» και «Τα Νέα») για πρόκληση φυλετικού μίσους και διακρίσεων με δημοσιεύματά τους.
Πως γράφουν ιστορία (της τρομοκρατίας) οι παρέες…
Το αμερικανικό παράδειγμα…
Όλο το σύστημα πληροφόρησης σχετικά με την τρομοκρατία και τη “17 Νοέμβρη” μέχρι σήμερα από μέρους των Αρχών στηρίχθηκε σε δύο πυλώνες: 1. Διαρροές χωρίς ευθύνη 2. Διαγγέλματα.
Δουλειά των ΜΜΕ είναι να πληροφορούν τους πολίτες κι όχι να κάνουν εξυπηρετήσεις, είτε για κρατούμενους, είτε για τις αρχές…
Χάρη στον κ. Χρυσοχοΐδη, οι εναπομείναντες πυρήνες της «17 Νοέμβρη» απέκτησαν πάλι το κατασχεθέν αρχείο τους, με συμβολικό τίμημα 1,3 ευρώ…
Γιατί λοιπόν δεν σεβόμαστε τα κείμενα του πρωθυπουργού, ενώ δημοσιεύουμε αυτούσια τα κείμενα φονιάδων; Γιατί δεν ισχύει στην περίπτωση της (πραγματικής ή μη – δεν έχει σημασία) 17Ν ό,τι ισχύει στην περίπτωση των υπόλοιπων επιστολογράφων μια εφημερίδας;
Τα γεγονότα λοιπόν μέχρι σήμερα θέλουν τους απαρτίζοντες την συμμορία με το προσωνύμιο «17 Νοέμβρη» να είναι «κατηγορούμενοι για ειδεχθή εγκλήματα», «ομολογήσαντες φόνους εν ψυχρώ», «φερόμενοι από την αστυνομία ως ληστές» κ.λ.π.
Το «τσίρκο των αποκαλύψεων» που βλέπουμε αυτές τις μέρες δεν θα βγει σε καλό για την ελληνική δημοσιογραφία, αλλά πρέπει. Η κάλυψη της τρομοκρατίας είναι μια από τις «δύσκολες δεοντολογικά υποθέσεις», αλλά πρέπει να μελετηθεί σε βάθος.
Ο καυγάς που στήθηκε μεταξύ δύο καναλιών με αφορμή τις πρώτες λέξεις του τρομοκράτη ήταν για ένα αδειανό πουκάμισο. Ότι κι αν ισχύει από τα παραπάνω θρυλούμενα, επ’ ουδενί δεν φωτίζει το φαινόμενο τρομοκρατία. Έτσι ενώ το «καζάνι των αποκαλύψεων» βράζει, πρέπει τώρα να σκεφτούμε τον ρόλο των ΜΜΕ σ’ αυτή την υπόθεση.
