Στην προ της τηλεόρασης εποχή, η πολιτική ζύμωση γινόταν με το ρυθμό της τυπογραφίας: στην ταχύτερη περίπτωση μέρα-μέρα. Στην εποχή των ηλεκτρονικών ΜΜΕ, γίνεται δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο…

Με εκατό περίπου αγωγές και μηνύσεις οι κ.κ. Ιάκωβος Γιοσάκης και Κύριλλος Σταυρόπουλος απέτρεψαν το 1997 τη δημοσιοποίηση των πεπραγμένων τους στα Κύθηρα.

Χαμένοι στη μετάφραση, οι Έλληνες έκαναν την «4η τάξη» «4η εξουσία», κι αυτό στη διάρκεια του χρόνου έχει σοβαρές επιπτώσεις.

Η δημοσιογραφία στην επόχή του μεταμοντερνισμού.

Τρία προβλήματα δεοντολογίας που πρέπει να λύσουμε στο άμεσο μέλλον.

Γνώμονας κάθε δημοσιογράφου και αποκλειστικό κριτήριο ελέγχου του πρέπει να είναι μόνον η αλήθεια και όχι τα αποτελέσματά της.

Μπορεί το σοκ από τις αποκαλύψεις να είναι μεγάλο, αλλά, αν δεν υπήρχαν αυτές, η σήψη θα προχωρούσε βαθύτερα μέχρι διάλυσης της εκκλησίας.

Με βάση κάποιες υπαρκτές δεοντολογικές ασχήμιες κινδυνεύουμε να υποστούμε και πάλι συνολικές απαγορεύσεις που θα πλήξουν την ελευθερολογία.

Αν ερμηνεύσουμε κατ’ απόλυτο τρόπο το άρθρο 19 του Συντάγματος και απαγορεύσουμε την μετάδοση των υποκλαπέντων συνομιλιών, έχουμε προληπτική λογοκρισία, η οποία απαγορεύεται ρητά από το άρθρο 14 του ίδιου Συντάγματος.

Υπάρχει μια φιλολογία ότι έπρεπε να υπάρξει επεξεργασία της λίστας πριν ανέβει στο δικτυακό τόπο της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών. Γιατί; Το κάνουμε αυτό σε άλλες δημόσιες αναφορές που δημοσιεύουμε; Πριν δημοσιεύσουμε τα στοιχεία του προϋπολογισμού τα επεξεργαζόμαστε;

Το μόνο πρόβλημα που προκύπτει από την δημοσιοποιηθείσα λίστα είναι οι ελλείψεις της. Η συμπλήρωσή της πρέπει να είναι αίτημα όλων των δημοσιογράφων. Όχι η αποσιώπηση. Παρά το γεγονός ότι το θέμα άνοιξε πρόχειρα, είναι ευκαιρία να συνεχιστεί με σοβαρότητα.

Οι περισσότεροι απ’ όσους εργάζονται στον δημόσιο τομέα δεν κάνουν κάτι το επιλήψιμο. Το γεγονός όμως ότι οι δύο κύκλοι -κράτος και δημοσιογραφία- τέμνονται σ’ αυτή την έκταση είναι εξαιρετικά ανησυχητικό.

Το ποιοι, εργάζονται στο δημόσιο ανήκει στη δημόσια σφαίρα πραγμάτων διότι οι πολίτες οφείλουν να ξέρουν ποιοι, πως και με πόσα σιτίζονται από τους ίδιους. Εάν τηρηθεί το απόρρητο είναι σαν να απαγορεύουμε στον εργοδότη -στην προκείμενη περίπτωση τον ελληνικό λαό- να ξέρει ποιους προσλαμβάνει και γιατί.

Πως γίνεται κάθε φορά που συζητώνται, πραγματικά σοβαρά θέματα του κλάδου, η ατζέντα να ξεχειλώνει τόσο πολύ ώστε κατ’ ουσία και να μην συζητείται τίποτε και τελικώς να μην γίνεται τίποτε;

Δεν θα υπήρχε διαφθορά των δημοσιογράφων αν κάποιοι δεν «τους τα έδιναν», δεν θα υπήρχε διαπλοκή αν κάποιοι δεν διαπλεκόταν, δεν θα υπήρχε «4η εξουσία» αν οι υπόλοιπες τρεις έκαναν καλά την δουλειά τους.

Η απαξία του δημοσιογραφικού προϊόντος έφτασε στο ναδίρ. Τώρα, με την κρίση στα ΜΜΕ να πλησιάζει επικίνδυνα πρέπει επιτέλους τα σωματεία να πράξουν τα δέοντα. Αφού το αμέλησαν τόσο καιρό, μπορούν να ξεκινήσουν την Πέμπτη, έστω κι αν η πρωτοβουλία ανήκει σε ένα κατά το ήμισυ δημοσιογράφο…

Η διαπλοκή και η υψηλή διαφθορά είναι υπαρκτά φαινόμενα και πρέπει να καταπολεμηθούν. Μόνο που τώρα τα πολεμάμε στο ένα άκρο και μάλιστα στο λάθος άκρο. Δεν έχουμε διασφαλίσει ότι οι πολιτικοί μας είναι άτεγκτοι -δεν είδαμε ποτέ τα «πόθεν» και τα τελευταία χρόνια δεν βλέπουμε καν τα «έσχες».

Η απαξία των ΜΜΕ και των δημοσιογράφων διογκώνεται μέρα με την ημέρα. Τα διάχυτα κουτσομπολιά πρέπει επιτέλους να σταματήσουν. Οφείλει η ΕΣΗΕΑ να αποκαλύψει το όνομα του υπουργού (ή των υπουργών) με τα «κλειστά συρτάρια». Δεύτερον δημόσια και με πειθώ να απαιτήσει από την νυν κυβέρνηση να αποκαλύψει επιτέλους τον κατάλογο των ονομάτων όσων εργάστηκαν/εργάζονται, χρηματίστηκαν/χρηματίζονται από το κράτος.

Το πολυτιμότερο δημοκρατικό δικαίωμα -αυτό της ελεύθερης έκφρασης- υπόκειται μονίμως σε περιορισμούς με στόχο «ανώτερες» επιδιώξεις. Η μεταβλητή σ’ αυτή τη χώρα είναι πάντα η ελευθερία της έκφρασης.

Προς τι η οργή για όσα προέβλεπε ο νόμος περί βασικού μετόχου που προέβλεπε ποινές μέχρι και την παύση λειτουργίας των εφημερίδων (άρθρο7 ). Αν και τελικά το άρθρο αποσύρθηκε, δεν είναι καθόλου αντισυνταγματικό…