Aν δεν υπήρχε ο κ. Ξεκουκουλοτάκης θα έπρεπε να εφευρεθεί, μπας και μάθουμε τι στην ευχή σκέφτονται στα διάφορα υπουργεία για την πολιτική ζωή και τους θεσμούς αυτού του τόπου…

Παρατηρείται ένα ανησυχητικό φαινόμενο στην κυβέρνηση: Οι υπουργοί της δεν κατανοούν το επικοινωνιακό περιβάλλον μέσα στο οποίο δρουν κι εργάζονται.

Και φέτος τα πρωτοχρονιάτικα άρθρα διατύπωσαν την καθιερωμένη μελαγχολία. Όχι μόνο για την υγεία μας αλλά και για τον κόσμο.

Περίσσεψε η τηλεοπτική υστερία και γι’ αυτό το δραματικό γεγονός, για την εν ψυχρώ δολοφονία δύο αστυνομικών και την απόδραση του Μαξίμ Ζελίν. Χειρότερα: αυτή η υστερία θεωρείται πλέον κάτι σαν φυσικό φαινόμενο.

«Δουλειά της κυβέρνησης είναι να κρύβει τα μυστικά της, ενώ δουλειά των δημοσιογράφων είναι να τ’ αποκαλύπτουν»

Όταν λογοκρίνει η Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών, πώς θα υπερασπιστεί το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης;

Όταν ρωτήσει κάποιος «Μα τι κάνει το κράτος για τα διατροφικά σκάνδαλα» η ορθή απάντηση είναι: «Ελεγκτική γυμναστική! Διότι διά των νόμων περί Τύπου προστατεύει έμμεσα από τη δημοσιότητα, άρα και τον αποτελεσματικό κολασμό, τους παραβάτες της αγοράς»…

Η ισχύς των ιδιοκτητών των ΜΜΕ είναι η επιρροή που ασκούν στους αναγνώστες, ακροατές, τηλεθεατές. Όταν όμως, το 78% του ελληνικού λαού πιστεύει ότι αυτοί οι ιδιοκτήτες ασκούν αυτή την κακή επιρροή, τότε η επιρροή ακυρώνεται.

Αποδείχθηκε διεθνώς (και στην Ελλάδα ταχύτατα) ότι σπανίζουν οι συναντήσεις του πολιτισμού με την ακριβή για την παραγωγή ιδιωτική τηλεόραση.

Οι συνδικαλιστικοί φορείς όσων ασχολούνται με την ενημέρωση πρέπει να συγκεντρώσουν και να κωδικοποιήσουν τις νομοθεσίες περί Τύπου και δημοσιότητας. Έρχεται αναθεώρηση του Συντάγματος και τουλάχιστον το σώμα των δημοσιογράφων οφείλει να είναι έτοιμο να καταθέσει προτάσεις.

Στη διαπλοκολογία υπάρχει ένα άρρητο αξίωμα: Οι πολιτικοί μας είναι μωρά, που είτε δελεάζονται από τις καραμέλες της δημοσιότητας είτε τρομάζουν από τα μονόστηλα

Ολόκληρη η πολιτική σκηνή άρχισε να μοιάζει -ή να την απεικονίζουμε εμείς οι δημοσιογράφοι- σαν ένα μεγάλο «Big Brother».

Τα παραπολιτικά συμπεράσματα από δύο δικτυακούς τόπους. Αποκλειστικό: Γιατί στο site του κ. Σημίτη δεν υπάρχει link για το site του κ. Παπανδρέου;

Ολόκληρη η συζήτηση για την επιρροή των ΜΜΕ καταλήγει σε ένα βαθύ ανορθολογισμό. Κι αυτό, γιατί η συζήτηση γίνεται πλέον επί του φανταστικού με αόρατες «εξουσίες» της μελάνης ή των ραδιοκυμάτων.

Δουλειά των δημοσιογράφων δεν είναι να σώσουν τον κόσμο, αλλά να τον ενημερώσουν…

Πέρα από τη δόση της δεκάλεπτης δημοσιότητας που χρειάζονται όλο και πιο τακτικά οι πολιτικοί με τις απαγορεύσεις κρύβουν τις ανεπάρκειες τους ή τις ανεπάρκειες του κρατικού μηχανισμού.

Μπορεί η επικοινωνία να οργανώνεται με βάση την προστασία των παιδιών, έργο το οποίο οφείλουν να κάνουν οι γονείς; Μπορεί να ασκείται λογοκρισία (ακόμη και στα ραδιοκύματα) με βάση τον ελάχιστο κοινό παρανομαστή της προσβολής κάποιων;

Από τη φύση της, η τηλεόραση είναι «κρεατομηχανή». Αλέθει διά των εντυπώσεων τα πάντα.

Η επιρροή των ΜΜΕ, που καταχρηστικά βαφτίζεται «εξουσία», είναι όση είχαν και οι χήνες στο καπιτώλιο της Αρχαίας Ρώμης. Όταν ακούγονται σώζουν (ή και καταστρέφουν) αυτοκρατορίες. Αλλά αυτό έχει να κάνει με εκείνον που ακούει, όχι με τα συμπαθή πτηνά που κρώζουν..

Οι πολιτικοί έχουν αποκτήσει σχέση μίσους και πάθους με την τηλεόραση. Σαν τους εξαρτημένους από τοξικές ουσίες την ελεεινολογούν και τη λατρεύουν συνάμα.