Σε τι οφείλεται λοιπόν το φαινόμενο θερμοκηπίου που ζούμε σε σχέση με το πολιτικό κλίμα;

Τα ΜΜΕ, ασχέτως των δικών τους λαθών και παραλείψεων, γίνονται ο σάκος του μποξ για να καλυφθούν ανεπάρκειες και λάθη κάθε εξουσίας.

Το άρθρο 14 (περί Τύπου) θα αναθεωρηθεί προς φιλελεύθερη και ορθολογική κατεύθυνση. Να ελπίσουμε το ίδιο και για το άρθρο 16 για τα ΑΕΙ;

Τις χειροπέδες τις είδαμε. Την εφαρμογή των νόμων να δούμε πότε θα ζήσουμε.

Τα δελτία ειδήσεων προχθές είχαν τα πάντα για τον τελικό του «Μουντομπάσκετ» εκτός από την είδηση.

Μπορεί στην Ελλάδα να πλεονάζει η ευαισθησία, αλλά υπάρχει ένα πολύ σοβαρό έλλειμμα ενημέρωσης.

Τα δελτία «ειδήσεων» μετατρέπουν την μεγάλη γιορτή του Δεκαπενταυγούστου σε μια πρώτης τάξεως εμποροπανήγυρη.

Μια παρωδία τηλεοπτκών ειδήσεων, που όμως για την ελλάδα θα ήταν πολύ αληθινή…

Οι δημοσιογράφοι ξεχάσαμε ότι δουλειά μας δεν είναι να σώσουμε τον κόσμο, αλλά να τον ενημερώσουμε. Να μάθουν οι πολίτες όλες τις παραμέτρους μιας κατάστασης και να κινητοποιηθούν αυτοί για να σώσουν τον κόσμο.

Η τηλεόρασή μας έχει μεταβληθεί σε ένα πανεθνικό παππού που κάθε λίγο και λιγάκι διηγείται τρομαχτικές ιστορίες στα εγγονάκια.

Μεταξύ του «όπλου της κριτικής» και της κριτικής των όπλων υπάρχει τεράστιο χάσμα. Εχει να κάνει με ανθρώπινες ζωές, με φυσική βία και με την ουσία της Δημοκρατίας.

Τα πρώτα σημάδια χειραφέτησης της πολιτικής από τους έξαλλους κινδυνολόγους των καναλιών αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, αν σκεφτούμε ότι δέκα χρόνια πριν οι AGB και των δύο χωρών έσερναν τον χορό του πολέμου.

Πολιτικοί και δημοσιογράφοι συμβάλλουμε, άλλοτε περισσότερο οι μεν κι άλλοτε οι δε, στην απαξίωση και της πολιτικής και της δημοσιογραφίας.

Στο Σύνταγμα, από τις 571 λέξεις του άρθρου 14 πρέπει να μείνει μόνο η δεύτερη παράγραφος: «Ο Τύπος είναι ελεύθερος. Η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται».

Η πληροφόρηση είναι αμφίδρομο παιγνίδι. Δεν αρκεί να πληροφορεί κάποιος. Πρέπει να θέλει και ο άλλος να πληροφορείται.

Η τηλεόραση έχει φτιάξει μια άλλη, μια ρηχή πολιτική. Μόνο που δεν φταίει το Μέσο. Eτσι ήταν κι έτσι θα είναι. Φταίνε οι πολιτικοί που της δίνουν ρόλο…

Στην ελληνική δημοσιογραφία ισχύει το δόγμα: «Αν μια είδηση εντυπωσιάζει, προηγείται…». Άσχετα αν είναι αληθής ή όχι. Πολλές φορές δεν χρειάζεται να είναι ούτε αληθοφανής…

Οι περιορισμοί στον Τύπο συνήθως εφαρμόζονται λάθος, δημιουργώντας περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύνουν.

Ένας ακόμη νόμος, που ψηφίστηκε για τις δημόσιες σχέσεις των υπουργών, γίνεται θηλιά στην ελευθερολογία…

Είναι εκπληκτικό αλλά κάθε Έλλην δημοσιογράφος ξεχωριστά έχει άποψη επί παντός και η ελληνική δημοσιογραφία στο σύνολό της για τίποτε.