H μεγαλύτερη πολιτική ευθύνη τούτης της κυβέρνησης είναι ότι ενώ εξελέγη με την σημαία της διαφάνειας, όχι μόνο δεν θεσμοθέτησε κανόνες για την καταπολέμηση της ασθένειας, αλλά αντιθέτως βολεύτηκε μ’ αυτή και την διόγκωσε.

Δεν γνωρίζουμε αν υπήρξε σκάνδαλο Ζαχόπουλου στο υπουργείο Πολιτισμού, αλλά τώρα σίγουρα στήνεται σκάνδαλο συγκάλυψης με τη διαχείριση της υπόθεσης.

Στην Ελλάδα, όσο συρρικνώνονται οι κυκλοφορίες των εφημερίδων, τόσο αυξάνεται ο αριθμός των τίτλων.

Χρειάζεται το αγγελιόσημο; Γιατί να εμπλέκεται στο ασφαλιστικό των δημοσιογράφων το κράτος, αφού δεν χρηματοδοτεί τα Ταμεία;

Το πρόβλημα είναι ότι πολιτικοί και δημοσιογράφοι έγιναν από ένα χωριό, χωριάτες. Το κουτσομπολιό που παράγεται πέριξ της πλατείας Κολωνακίου ανάγεται σε πολιτικό ζήτημα.

Η προχθεσινή διαδικασία ήταν μια νίκη της ουσιαστικής πολιτικής επί της εικονικής.

Με τον τρόπο που ασκείται το πολιτικό ρεπορτάζ στη χώρα μας δημιουργούνται οι συνθήκες για να λειτουργήσει ο «νόμος του Γκρίσαμ», που θέλει το κακό νόμισμα να διώχνει το καλό.

Αν όμως τα γεγονότα δεν επιβεβαιώνουν τις δημοσιογραφικές προφητείες τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα.

Η μεγαλύτερη ζημιά που κάνουν στον τόπο τα κανάλια είναι πολιτισμική. Ποδηγετούν την κοινωνία ως προς τα ήθη τους.

Δυστυχώς, χρόνια τώρα ο δημόσιος διάλογος περί πολιτικής της χώρας γίνεται σε αναφορά στις εντυπώσεις και όχι στην πολιτική ουσία.

Η τηλεόραση είναι όπλο για τους πολιτικούς, μόνο που η υπερβολική της χρήση την κάνει επικίνδυνη. Πολλοί έχουν αυτοπυροβοληθεί, νομίζοντας ότι τη χρησιμοποιούν.

Το βράδυ των εκλογών θα κριθούν πολύ περισσότερα από την κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον θα έχουν τα υπόγεια ρεύματα που πιθανώς θα αποτυπωθούν στις κάλπες.

Ταυτίζονται τα ενδιαφέροντα των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης με εκείνα των πελατών τους, δηλαδή των Eλλήνων πολιτών;

Το ντιμπέιτ είναι άχρηστο στην πολιτική, αλλά είναι εξαιρετικά χρήσιμο στο σόου-μπιζ που αναπτύσσεται πέριξ της πολιτικής.

Το πολιτικό ρεπορτάζ και η ανάλυση ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά πλέον με το σκηνικό της πολιτικής και όχι με την πολιτική καθαυτή.

Οι τηλεοπτικά προβεβλημένοι, απλώς ανακατεύουν τον χυλό των ψηφοδελτίων.

Κάθε απαγόρευση στη διακίνηση πληροφορίας είναι χειρότερη από έγκλημα. Είναι ανοησία. Και δεν μπορεί να εφαρμοστεί, αλλά και το κύρος των νόμων πλήττει.

Μήπως επιστήμονες και εφημερίδες βάλθηκαν να μας τρελάνουν; Οχι. Το πρόβλημα βρίσκεται στη στατιστική και σε όλες τις ουσιαστικές λεπτομέρειες των ερευνών, που στις εφημερίδες δεν χωράνε να δημοσιευτούν.

Χιλιάδες δικτυακοί ιστότοποι φιλοξενούν συζητήσεις για όσα δημοσιοποιούν καθημερινά τα ΜΜΕ. Η είδηση για οποιαδήποτε ανακρίβεια εξαπλώνεται ταχύτατα.

Προς τι η διακομματική πρεμούρα να «ρυθμιστεί το τοπίο των δημοσκοπήσεων»;