Η απουσία της δημοσιογραφικής δεοντολογίας από τα ΜΜΕ είναι μια εμφανής ασθένεια, την οποία -όπως έδειξε και η πρόσφατη εμπειρία- κανένας νόμος δεν μπορεί να θεραπεύσει.

Η επιστροφή στην πολιτική λοιπόν είναι ένα λογικό αίτημα. Μόνο που αυτή πρέπει να είναι καθολική. Αλλιώς εκείνοι που επιστρέφουν θα νιώθουν πολλή μοναξιά.

Πόσο δύσκολη υπόθεση είναι «η ριζική στροφή» που απαιτεί με πρωτοσέλιδο τίτλο η «Αυγή»;

Πως ένα αναμνηστικό έγινε Βραβείο Νομπέλ, με αποτέλεσμα να σημαιοστολιστεί η χώρα, να γίνουν τελετές στο Μαξίμου και να βγάζει λόγους ο ίδιος ο πρωθυπουργός.

Tα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης λατρεύουν την εσχατολογία. Δώσ’ τους ένα τέλος και παρ’ τους την (οκτάστηλη) ψυχή τους.

Δουλειά των δημοσιογράφων είναι να ενημερώνουν τους πολίτες με όσο μεγαλύτερη ακρίβεια γίνεται. Και η ακρίβεια προϋποθέτει και το τεκμήριο αθωότητας.

Τα δελτία λειτουργούν πλέον σαν τον βοσκό του μύθου. Σμπαραλιάζουν με τις διαρκείς υπερβολές (θετικές ή αρνητικές) τα νεύρα μας, με αποτέλεσμα να μην ξεχωρίζουμε πια τι είναι σημαντικό και τι όχι.

Το πρόβλημα στην λειτουργία των ΜΜΕ σήμερα δεν είναι η ελευθερία τους, αλλά η θεσμισμένη λογοκρισία. Αυτή επιτρέπει την αναπαραγωγή της κατεστημένης ασυδοσίας, αλλά πνίγει και τις νέες ιδέες και αντιλήψεις που αναγκαστικά όλες ξεκινούν ως περιθωριακές και πολλές φορές αιρετικές.

Εχουμε ένα κοινοβουλευτικό κόμμα σε ρόλο ιεροεξεταστή. Δεν επιχειρεί απλώς να πλήξει την ελευθερία του λόγου, θέλει να ορίσει και την ορθή επιστήμη -και ευτυχώς δεν έχει ακόμη τα σύνεργα.

Υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα με το πώς κατανοεί την ελευθερία του λόγου η ελληνική δικαιοσύνη, πρόβλημα που το επεσήμανε με τα πιο μελανά χρώματα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Υπάρχει μια εκπομπή που συμπυκνώνει όλα τα χαρακτηριστικά της ελληνικής τηλεοπτικής δημοσιογραφίας. Οι «Αποδείξεις», που μεταδίδει ο τηλεοπτικός σταθμός «Αντένα», είναι ο ιδεότυπος της ελληνικής ενημέρωσης.

Σε όλα τα ζητήματα η χώρα μοιάζει με τρελό φορτηγό: κινείται με τις μπάντες.

Το διαδίκτυο, όπως και η παγκοσμιοποίηση, ξεφεύγει από το πλαίσιο ανάλυσης των παραδοσιακών δομών που συνηθίσαμε μέχρι σήμερα. Είναι άναρχο, γιατί έτσι φτιάχτηκε. Είναι ανώνυμο γιατί έτσι πρέπει.

Το εκπληκτικό με τα ελληνικά δελτία ειδήσεων δεν είναι η υπερβολή τους. Αυτή τη συνηθίσαμε. Αυτό που πρέπει να σημειώσουμε είναι η αντιγραφή: τα χθεσινά δελτία ήταν εντελώς ίδια με τα δελτία προ τριετίας, όταν είχε πάλι χιονίσει.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) εξέδωσε την πέμπτη (!) κατά σειρά καταδίκη της χώρας μας για την παραβίαση της ελευθερίας έκφρασης των δημοσιογράφων

Για να σωθεί ο κόσμος και η κοινωνία, πρέπει πρώτα απ’ όλα να ειναι καλά ενημερωμένοι οι πολίτες. Αυτό σημαίνει ότι πρώτη αποστολή των δημοσιογράφων δεν είναι να σώσουν τον κόσμο, αλλά να τον ενημερώσουν.

Ο Θέμος και ο Μάκης είναι το «γκρικ ντριμ». Με μια επισήμανση όμως: όπως είναι το «γκρικ», έτσι είναι και το «ντριμ».

Σημειώσεις για τη γυάλινη διαμάχη των τηλεοπτικών αστέρων

Κάποτε στην Ελλάδα, όλα ήταν προσωπικά δεδομένα. Τώρα όλα εμπίπτουν στο δημοσιογραφικό απόρρητο.

H μεγαλύτερη πολιτική ευθύνη τούτης της κυβέρνησης είναι ότι ενώ εξελέγη με την σημαία της διαφάνειας, όχι μόνο δεν θεσμοθέτησε κανόνες για την καταπολέμηση της ασθένειας, αλλά αντιθέτως βολεύτηκε μ’ αυτή και την διόγκωσε.