Η επιρροή των ΜΜΕ, που καταχρηστικά βαφτίζεται «εξουσία», είναι όση είχαν και οι χήνες στο καπιτώλιο της Αρχαίας Ρώμης. Όταν ακούγονται σώζουν (ή και καταστρέφουν) αυτοκρατορίες. Αλλά αυτό έχει να κάνει με εκείνον που ακούει, όχι με τα συμπαθή πτηνά που κρώζουν..
Οι πολιτικοί έχουν αποκτήσει σχέση μίσους και πάθους με την τηλεόραση. Σαν τους εξαρτημένους από τοξικές ουσίες την ελεεινολογούν και τη λατρεύουν συνάμα.
Στην Ελλάδα ξεκινάμε από μια ρομαντική θεώρηση των πραγμάτων ότι, δηλαδή, πρέπει να έχουμε καλούς επιχειρηματίες, που δεν θα πιέσουν και καλούς πολιτικούς, οι οποίοι δεν θα πιέζονται.
Γιατί οι πολιτικοί πρέπει ανά πάσα στιγμή να αποδεικνύουν ότι δεν είναι (πολιτικά μόνον) ελέφαντες.
Η «Νέα Δημοκρατία» αντί να αντεπιτεθεί με φιλελεύθερα μέτρα στον αλυσοδεμένο από τις αγωγές Τύπο, αντεπιτέθηκε με απειλές αγωγών.
Δεν θα δούμε ποτέ ένα δελτίο ειδήσεων «χωρίς δραματοποιημένα ρεπορτάζ, χωρίς δημοσιογράφους που κραυγάζουν, χωρίς άσχετους να εκφράζουν γνώμη για επιστημονικά θέματα»;
Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που ο επικοινωνιολόγος κ. Τζορτζ Στεφανόπουλος άφησε παρακαταθήκη τη ρήση:«Αν όλα πάνε στραβά, ρίξτε το φταίξιμο στον Τύπο». Τώρα η ρήση έχει αντιστραφεί.
Το δημοσιογραφικό σώμα αποδεικνύεται απροετοίμαστο και για τις δυσμενείς εξελίξεις στο χώρο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Δεν είναι η πρώτη φορά…
Γιατί κόπτονται διάφοροι περί του «δημοσίου χαρακτήρα», των υπηρεσιών.
Η φτώχεια, όση υπάρχει στην Ελλάδα, δεν αντιμετωπίζεται με τις λιγωμένες από πόνο φωνές των ρεπόρτερ. Αντιμετωπίζεται με την παρουσίαση του προβλήματος στις σωστές του διαστάσεις και τη στοχευμένη παρέμβαση του κράτους.
«Τα μισά λεφτά που ξοδεύω για τη διαφήμιση είναι σπατάλη», είχε πει ένας Αγγλος βιομήχανος. «Το πρόβλημα είναι πως δεν ξέρω ποια μισά είναι αυτά». Το ίδιο ακριβώς ισχύει και με τα έξοδα του Δημοσίου.
Το κύρος του Κοινοβουλίου πρέπει να το προστατεύουν οι βουλευτές του. Όχι το κανάλι της Βουλής. Είναι προτιμότερο για τη Δημοκρατία να διορθώσουμε την ουσία παρά την εικόνα. Και για να διορθωθεί η ουσία πρέπει να έχουμε την πλήρη εικόνα.
Oι ανασχηματισμοί είναι το αγαπημένο θέμα των πολιτικών σελίδων των εφημερίδων κι εσχάτως των τηλεοπτικών παραθυριών.
Κάποτε υπήρχαν εκείνοι «που έκαναν τα στοιχειά στιχάκια», όπως είπε ο Μπέρτολ Mπρεχτ . Σήμερα τα ΜΜΕ «κάνουν τις στιχομυθίες στοιχειά».
Οσο παραμορφωτικός κι αν είναι ο καθρέφτης των ΜΜΕ δεν παύει να είναι καθρέφτης…
…ή άλλως: «είναι πολλά τα λεφτά, Προκόπη!»
Έχει ανοίξει ένας χορός δισεκατομμυρίων με πρώτο θύμα κάποιους δημοσιογράφους και δεύτερο θύμα το διάλογο και την αλήθεια…
«Αν όλα πάνε στραβά, φιμώστε τον Τύπο» είναι το σύνθημα που κυριαρχεί στην Ελλάδα…
Όπως σε όλα τα ζητήματα τα Μέσα, με πρώτη την τηλεόραση, αντέδρασαν υπερβολικά στα «διατροφικά σκάνδαλα»…
Στη Πρωσία του Μεγάλου Φρειδερίκου οι πολίτες πίστευαν ότι «υπάρχουν δικαστές στο Βερολίνο». Στην σημερινή Ελλάδα πιστεύουν ότι «υπάρχουν τηλεπαρουσιαστές στην Αθήνα».
