To κυπριακό είναι δύσκολο θέμα. Έχει τόση ιστορία πίσω του, τόσες συμφωνίες, τόσα ψηφίσματα, τόσα δάκρυα, τόσες ελπίδες και τόσες διαψεύσεις ώστε πρέπει να θαυμάζει κανείς εκείνους που το κατέχουν σε τόσο βάθος ώστε μπορούν να τοποθετηθούν ρίχνοντας έστω μια φευγαλέα ματιά στις 157 σελίδες…
Ο κ. Πάγκαλος είναι χρήσιμος σχολιαστής. Για πολιτικός το συζητάμε…
…για το Κυπριακό και τα εθνικά μας θέματα.
Με δεδομένη την ιδεοληψία ξεκινάμε να βρούμε επιχειρήματα που να την στηρίζουν. Μπορεί να βρούμε πολλά, αλλά θα βρούμε και άλλα που δεν συμβαδίζουν με όσα πιστεύουμε. Αν συμβεί το τελευταίο τότε η πραγματικότητα την έχει άσχημα.
Ο Εμφύλιος είναι ένα κομμάτι αυτής της δικής μας ιστορίας. Δεν μας τιμά σαν έθνος, αλλά πρέπει κάποια στιγμή να τον κοιτάξουμε κατάματα. Όχι για να τον τιμήσουμε, αλλά για να διδαχθούμε.
Αν εξαιρέσουμε τον πρόεδρο κ. Νίκο Κωνσταντόπουλο η σταρ της μάζωξης του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης στη Φλωρεντία είναι μια γλυκιά Καναδή ονόματι Ναόμι Κλέιν.
Αυτή η Βουλή θα μείνει στην Ιστορία. Όχι γιατί παρουσίασε κάποιο σημαντικό έργο. Σπάνια βουλεύτηκε για το καλό του Έθνους. Υπήρξε όμως πρωταθλήτρια στο βόλεμα.
Αν όλη η Αριστερά βγάζει τόση γκρίνια και τέτοιες αναλυτικές προτάσεις, τότε η «διεθνής του νεοφιλελευθερισμού» μπορεί να αλωνίζει ήσυχη.
Οι Αμερικανοί ζουν υπό το κράτος πανικού τους τελευταίους 18 μήνες.
Όλοι εκείνοι οι οποίοι ορθώς ισχυρίζονται «ότι η Τουρκία δεν είναι Βέλγιο για να τα βρούμε» αντιτίθεται μετά βδελυγμίας και στην προοπτική να γίνει η Τουρκία … Βέλγιο.
Το απόλυτο πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα δεν αφήνει τη χώρα να προχωρήσει πέρα από τις δυνατότητες ενός ανθρώπου.
Το κεντρικό κράτος, που διακόσια χρόνια τώρα δεν κατάφερε να κάνει διοίκηση της προκοπής για τον εαυτό του, έχει άποψη για τις αυτοδιοικήσεις των άλλων.
Μπορεί οι βουλευτές της πλειοψηφίας να παλεύουν για το παντεσπάνι τους, τον υπουργικό θώκο, οι βουλευτές της μειοψηφίας τρέμουν για το ψωμί τους.
Οι «συμφωνίες κυρίων» μεταξύ κυβέρνησης-επιχειρηματιών είναι επί της ουσίας ομολογία ανυπαρξίας αγοράς.
Ωραίοι είναι οι χάρτες «Πρόβλεψης κινδύνου πυρκαγιάς», αλλά σε τι χρησιμεύουν, πέρα από το να εικονογραφούν τα δελτία ειδήσεων;
Η κυβέρνηση που αρνείται σθεναρώς την «ταξινόμηση των φόνων» με βάση το φύλο, ανακοίνωσε τις προάλλες την «ταξινόμηση των απατών» αναλόγως της ηλικίας.
Δεν χρειάζεται κανένας πρωθυπουργός για να διορθώνονται τα «σφάλματα» της επιστήμης ή των σχολικών βιβλίων.
Στην Ελλάδα για να παραμείνουν ή να διαγραφούν φοιτητές χρειάζεται νόμος και οι συναφείς υπουργικές αποφάσεις.
Και άλλα...
Money
Επρεπε να εμφανιστούν οι ρωγμές στις πολυκατοικίες, να προσφύγουν οι κάτοικοι στον Δήμο Αθηναίων και στη Δικαιοσύνη, για να ανακοινώσει η εταιρεία – δύο μήνες μετά! – το πρόβλημα.
Tech & Innovation
Πώς να προχωρήσει ο τόπος όταν όλα εξαρτώνται από τους υπουργούς, ενώ τους έχουμε δώσει και μια δεύτερη δουλειά, αυτήν του βουλευτή, που έξι μήνες πριν από τις εκλογές γίνεται η βασική τους έγνοια;
Editor's Picks
Δεν είναι κακό το μέτρο ο «Κουμπαράς της Νέας Γενιάς», αλλά δεν πρέπει να περιμένουμε πολλά.
Ζούμε στη χώρα όπου η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών θεωρείται συνήθης και από πολλούς αναγκαία.
«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», ίσως επειδή ξεσπούν πολλές και μεγάλες πυρκαγιές. Αυτές έχουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά λίγη πληροφορία.
Είναι ευτύχημα που η πολιτική συγκυρία, ήτοι οι συσχετισμοί ισχύος, του 17ου αιώνα ήταν τέτοια που απελευθέρωσε τις εμπορικές οδούς από το copyright των θαλάσσιων χαρτογραφήσεων.
