Οι συμβάσεις αυτών που προσλήφθηκαν αντικανονικά έληξαν νομίμως και όπως είναι φυσικό δεν ανανεώνονται. Οι συνδικαλιστές, τι προτείνουν; Την επιβράβευση πράξεων που, αν τις έψαχνε η Δικαιοσύνη, θα τις τιμωρούσε ως παράνομες;

Πώς και με ποιους όρους πρέπει να παραχωρούνται μνημεία του πολιτισμού για εκδηλώσεις;

Ζούμε στη χώρα των υπερβολικών ΜΜΕ που διαμορφώνουν την εθνική μας μανιοκατάθλιψη.

Η κρίση είναι πραγματική και μεγάλη. Η κινδυνολογία όμως είναι μεγαλύτερη. Κάθε δύο μήνες, η χώρα χρεοκοπεί και κάθε τρεις και λίγο τυπώνει δραχμές.

Ελέω «ιδιωτικής ζωής», δεν μαθαίνουμε ποιοι κατηγορούνται για φοροδιαφυγή, αλλά δεν μαθαίνουμε και ποιους οι αρχές κατηγορούν για φοροδιαφυγή.

Στην Ελλάδα, η τηλε-εργασία είναι όνειρο μακρινό. Ούτε οι επιχειρήσεις την προωθούν ούτε οι εργαζόμενοι τη θέλουν.

Η συνειδητοποίηση εσχάτως ότι το αποκούμπι που λέγεται κράτος δεν υπάρχει πια, έχει ψυχολογικές επιπτώσεις στον πληθυσμό.

Μακάρι να αποκαλυφθούν όλα, και ας είναι για τα επιμέρους κομματικά συμφέροντα.

Κάθε μεταρρύθμιση δεν έχει μόνο τριβές, χρειάζεται και χρόνο ωρίμασης.

Αν γίνεται τόση φασαρία για τα 100.000 του ΕΚΕΜΕΛ πόση πρέπει να γίνει για τα 10 δισ. περικοπών που προβλέπει συνολικά το Πρόγραμμα Σταθερότητας;