Τώρα που ψηφίστηκε το ασφαλιστικό, μήπως ήρθε η ώρα να τοποθετήσει η κυβέρνηση διοικήσεις στα ασφαλιστικά Ταμεία;

Οδηγηθήκαμε στη χρεοκοπία επειδή οι πολιτικοί φοβούνταν διαρκώς μην τυχόν και τους κουνήσουν οι ψηφοφόροι τα πέντε δάχτυλα.

Αντί τα συνδικάτα να πάρουν θέση στο νέο τοπίο, το αρνούνται, με αποτέλεσμα τελικά να βρεθούν σ’ αυτό με τους χειρότερους δυνατόν όρους.

Στον δημόσιο τομέα υπάρχει διαφθορά που δεν είναι χτυπητή, επειδή τα μεμονωμένα νούμερα είναι πολύ μικρά, αλλά αθροιζόμενα γίνονται ιλιγγιώδη.

Στην κομμουνιστική κοινωνία που επαγγέλλεται η κ. Παπαρήγα και στην οποία αναγκαστικά όλοι θα είμαστε μέλη του κόμματος τα μισά μας μεροκάματα θα είναι «κόκκινα», δηλαδή απλήρωτα.

«Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», αλλά όχι του κομμουνιστή εργάτη…

Επειδή αυτή η χώρα παράγει περισσότερη ιστορία απ’ όση θα της επέτρεπε να γίνει βιώσιμη, θα πρέπει να την περιφράξουμε ολόκληρη και να δώσουμε στους αρχαιολόγους το κλειδί.

Πού βρισκόμαστε δέκα χρόνια μετά την ένταξη στην ΟΝΕ; Κατ’ αρχάς, εντός της κι αυτό είναι ένα τεράστιο πλεονέκτημα για τη χώρα. Κατά δεύτερον, τώρα πρέπει να παλέψουμε για όσα δεν κάναμε την περασμένη δεκαετία.

Τα νέα μέτρα κάνουν τις απολύσεις ευκολότερες. Αληθές, αλλά ταυτόχρονα κάνουν ευκολότερες και τις προσλήψεις· ειδικά των νέων.

Οι συμβάσεις αυτών που προσλήφθηκαν αντικανονικά έληξαν νομίμως και όπως είναι φυσικό δεν ανανεώνονται. Οι συνδικαλιστές, τι προτείνουν; Την επιβράβευση πράξεων που, αν τις έψαχνε η Δικαιοσύνη, θα τις τιμωρούσε ως παράνομες;