Παλιά τους τέχνη κόσκινο: ολημερίς μεταρρυθμίζουν, το βράδυ τα ξηλώνουν.

Οσοι σιτίζονται από τα προνόμια του κράτους έχουν δύο επιχειρήματα. Το πρώτο είναι ότι σιτίζονται για το καλό του λαού.

Αν δεν απελευθερωθεί η οικονομία σε δύο χρόνια θα είμαστε στο ίδιο έργο θεατές: περικοπές, εμπρησμοί, δάκρυα και συμψηφισμοί. Μέχρι να γίνουμε πραγματικά Βουλγαρία. Αν προκάνουμε δηλαδή, διότι οι γείτονες προχωρούν ταχύτατα στην απελευθέρωση της οικονομίας τους και σε λίγο θα παρακαλάμε να γίνουμε Βουλγαρία.

Πάντα προσεγγίζουμε τα ζητήματα γενικώς και ποτέ ειδικώς κατά περίσταση. Κατά τα ειωθότα, μονίμως φταίει κάποιο σύστημα γενικώς και ποτέ κάποιος συγκεκριμένα.

Τα ψέματα δυστυχώς στην Ελλάδα δεν τέλειωσαν. Ανακυκλώνονται στον δημόσιο διάλογο, όπως την περίοδο των Ορλωφικών που θα ερχόταν το ξανθό γένος του Βορρά να μας σώσει.

Αν ελλοχεύει ο κίνδυνος κοινωνικών ταραχών στην Ευρώπη, τότε αυτό είναι ένας ακόμη λόγος για να αποστειρωθεί η «πηγή του κακού».

Το πρόβλημα είναι οι ηγεσίες αυτής της κοινωνίας που τρέχουν να προσκυνήσουν κάθε εκδήλωση της αριστερής παραφροσύνης και να πειθαρχήσουν.

Τώρα που οι «στο περίπου πολιτικές» μας οδήγησαν στο χείλος του γκρεμού, αποφασίσαμε να διαπραγματευτούμε… στο περίπου.

Υπάρχει διάχυτη η κουλτούρα της ανομίας στην ελληνική κοινωνία και η κορυφή της είναι η βία. Βασίζεται σε μετα-αριστερές ανοησίες περί «δικαίου» που παράγουν οι προθέσεις, περί «βίας» που είναι ενσωματωμένη στα κύτταρα της αστικής δημοκρατίας κ.λπ.

Το αριστερό newspeak έχει εμποτίσει βαθιά τη χώρα, σε βαθμό παραφροσύνης.