Απαιτείται ένα νέο θεωρητικό μοντέλο, αλλά αυτό δεν μπορεί να βγει από το χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Τίποτε δεν είναι προφανές στην Ελλάδα. Ούτε καν ότι «Και οι αστυνομικοί έχουν μάνες». Τίποτε δεν είναι αυτονόητο. Ούτε καν ότι νόμος είναι αυτό που ψηφίζει η Βουλή.

Στην Ελλάδα της κρίσης πρέπει να ξαναδούμε όλες τις εμπεδωμένες παραδοχές της του κοινού μας βίου, αυτά που σήμερα είναι σκληρά δόγματα.

Υπάρχουν δεκάδες δίαυλοι και μέσα (από έντυπα μέχρι το Διαδίκτυο) να διακινήσει κανείς τις ιδέες του. Πρέπει σώνει και καλά να μουτζουρώσει στην Αθηναϊκή Τριλογία;

Οι δημόσιες μεταφορές, η λαθρεπιβίβαση, οι άνεργοι και τα συνδικάτα.

H Δανία δεν θα γίνει Ελλάδα του Βορρά παρά τα γενναιόδωρα κοινωνικά επιδόματα, επειδή ακριβώς συζητούν τις μακροχρόνιες τάσεις (της οικονομίας τους γενικά) πριν βρεθούν μπροστά στον γκρεμό.

Είναι ανησυχητικό για μια χώρα που βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας να ασχολείται κοτζάμ υπουργός με δύο διευθυντές υπηρεσιών.

Οι συνεταιριστικές τράπεζες μπορούν να γίνουν φύτρα ανάπτυξης για τις τοπικές κοινωνίες.

Κάθε τραγωδία δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός, δεν είναι μια ρήξη στην ακολουθία των καλώς ρυθμισμένων καταστάσεων. Είναι η συνισταμένη των μικρών πραγμάτων για τα οποία αδιαφορούμε όταν εξελίσσονται.

Δεν ξέρουμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει την εξουσία. Αν το πετύχει, μνημονιακά μέτρα θα εφαρμόσει (και ίσως βαρύτερα, επειδή θα καθυστερήσει) κι ας βαφτίσει το πρόγραμμά του «αντιμνημόνιο».