Αριστερά της Αριστεράς είναι οι αυτοαποκαλούμενοι «Αυτόνομοι», οι οποίοι πλέον έχουν κοινά χαρακτηριστικά με την συνωμοσιολογική και άκρα Δεξιά.
Ένα ακαδημαϊκό όργανο, που σαράντα χρόνια τώρα δεν βρήκε τον τρόπο να σηκώσει το τηλέφωνο για να πει «αστυνομία εκεί; Έχουν μπει στο πανεπιστήμιο κάτι τύποι που τα κάνουν γης Μαδιάμ! Ελάτε γρήγορα…», θα βρει τη μέθοδο ώστε να αστυνομεύει επαρκώς τα ΑΕΙ;
Η ρήτρα μυστικότητας εξυπηρετεί ίσως τους σκοπούς της εταιρείας, αλλά όχι την Ευρωπαϊκή Ενωση.
«Η αντιμετώπιση αυτών των ζητημάτων (βίας και ανομίας θα έπρεπε) να υλοποιηθεί από υπηρεσίες που θα επιλέξει η ίδια η διοίκηση των ΑΕΙ». Αλλά αυτό κάναμε 40 χρόνια…
Τα ελληνόπουλα που πάνε στο εξωτερικό δεν μεγαλουργούν μόνον επιστημονικώς, τα καταφέρνουν μια χαρά και συνδικαλιστικώς.
Αποκτήσαμε ένα πολιτικό σύστημα αλληλομηνυόμενων. Πολιτικοί κάνουν αγωγές κατά δημοσιογράφων, δημοσιογράφοι κατά πολιτικών και πάει λέγοντας.
Η πολιτική δεν χαράσσεται με γνώμονα μόνο το επιθυμητό. Συγκροτείται με βάση την αποτίμηση της πραγματικής κατάστασης και λαμβάνοντας υπόψη το αφανές κόστος της απραξίας.
Και οι αγανακτισμένοι του Καπιτωλίου κατά των ίδιων πολιτικών αγωνίζονται, ασχέτως αν δεν το λένε με τις ίδιες, αριστερής κοπής, λέξεις.
Σε ποιο σημείο οι κυβερνήσεις θα πουν «αποστολή εξετελέσθη», ώστε να ακυρωθούν τα μέτρα; Ή, έστω, σε ποιο σημείο θα σηκώσουμε τα χέρια ψηλά και θα περάσουμε στο μοντέλο της άτακτης όσο και φριχτής ανοσίας της αγέλης;
Θεωρητικώς, οι πρυτάνεις έχουν δίκιο: και η ασφάλεια των ΑΕΙ έπρεπε να είναι στη δικαιοδοσία τους. Πρακτικώς, όμως, όλοι ξέρουμε τι θα γίνει.
Το κεντρικό κράτος, που διακόσια χρόνια τώρα δεν κατάφερε να κάνει διοίκηση της προκοπής για τον εαυτό του, έχει άποψη για τις αυτοδιοικήσεις των άλλων.
Μπορεί οι βουλευτές της πλειοψηφίας να παλεύουν για το παντεσπάνι τους, τον υπουργικό θώκο, οι βουλευτές της μειοψηφίας τρέμουν για το ψωμί τους.
Φοροαπαλλαγές για πλούσιους και υψηλές αμυντικές δαπάνες είναι χαρακτηριστικό όλων των Ρεπουμπλικανών προέδρων. Συν διόγκωση του χρέους, παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα.
Οι «συμφωνίες κυρίων» μεταξύ κυβέρνησης-επιχειρηματιών είναι επί της ουσίας ομολογία ανυπαρξίας αγοράς.
Ωραίοι είναι οι χάρτες «Πρόβλεψης κινδύνου πυρκαγιάς», αλλά σε τι χρησιμεύουν, πέρα από το να εικονογραφούν τα δελτία ειδήσεων;
Δεν χρειάζεται κανένας πρωθυπουργός για να διορθώνονται τα «σφάλματα» της επιστήμης ή των σχολικών βιβλίων.
Στην Ελλάδα για να παραμείνουν ή να διαγραφούν φοιτητές χρειάζεται νόμος και οι συναφείς υπουργικές αποφάσεις.
Τα μη ελεγχόμενα από το υπουργείο ΑΕΙ, για κάθε λεπτομέρεια της λειτουργίας τους, θα έχουν την ευελιξία να προσλάβουν καλύτερους καθηγητές, να προσελκύσουν καλύτερους φοιτητές, να δελεάσουν χορηγούς.
Και άλλα...
Money
Πώς να προχωρήσει ο τόπος όταν όλα εξαρτώνται από τους υπουργούς, ενώ τους έχουμε δώσει και μια δεύτερη δουλειά, αυτήν του βουλευτή, που έξι μήνες πριν από τις εκλογές γίνεται η βασική τους έγνοια;
Tech & Innovation
Η Αλ Κάιντα νίκησε. Οχι επί του πεδίου, αλλά κατόρθωσε να κάνει τον δυτικό κόσμο… άλλο κόσμο.
Editor's Picks
Είναι απορίας άξιον γιατί κάνει κόμμα ο κ. Σαμαράς, αφού μπορεί να σύρει τη Νέα Δημοκρατία στον προηγούμενο αιώνα με μια απλή δήλωσή του.
Ζούμε στη χώρα όπου η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών θεωρείται συνήθης και από πολλούς αναγκαία.
«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», ίσως επειδή ξεσπούν πολλές και μεγάλες πυρκαγιές. Αυτές έχουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά λίγη πληροφορία.
Είναι ευτύχημα που η πολιτική συγκυρία, ήτοι οι συσχετισμοί ισχύος, του 17ου αιώνα ήταν τέτοια που απελευθέρωσε τις εμπορικές οδούς από το copyright των θαλάσσιων χαρτογραφήσεων.
