Το χειρότερο με τα fake news για τα ΜΜΕ, που διακινεί ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι ότι βασίζονται σε πραγματικές, αλλά χρόνιες παθογένειες και του κράτους και της εγχώριας βιοτεχνίας της ενημέρωσης.

Το στερεότυπο που έχτισε ο ΣΥΡΙΖΑ για να εξηγήσει την καχεκτικότητά του: το κόμμα τα κάνει όλα καλά, αλλά τα «συστημικά ΜΜΕ» δεν το δείχνουν.

Αυτό που αποτελεί είδηση στην Ελλάδα, σε άλλες χώρες θα ήταν σενάριο κωμωδίας.

Δεν είδαμε κανένα κίνημα για τον εκφυλισμό του δημόσιου χώρου από οικιστικές παρεμβάσεις. Δεν συζητούνται καν οι μουτζούρες που έχουν γεμίσει τους τοίχους.

Το «αίμα, τιμή κ.λπ» είναι προϊόν χρόνιων διδαχών και πολιτικών αποφάσεων που λογόκριναν ολόκληρες περιοχές της ιστορικής γνώσης στο όνομα της «ευαισθησίας» κάποιων που όρισαν εαυτούς ως «εκπροσώπους της κοινωνίας».

Πολλές φορές το κυνήγι των στερεοτύπων οδηγεί σε νέα στερεότυπα, δηλαδή σε σκληροδεμένα πλέγματα αντιλήψεων που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα και δεν οδηγούν στη λύση προβλημάτων.

Αυτό που προτάσσεται τώρα και –για να πούμε την αλήθεια–αυτό που ρωτούν όλοι είναι με ποιον θα συνεργαστεί το ΚΙΝΑΛ την επόμενη ημέρα.

Σε όλο τον κόσμο υπάρχει πρόβλημα με τα fake news. Υπάρχει όμως μία χώρα στον κόσμο –εκεί όπου, εκτός από τον αριστερό, ανθεί και ο δεξιός λαϊκισμός– που βρήκε αμέσως τη λύση.

Κάποιοι στη Δεξιά ξεσυνερίζονται εκείνα τα χαζά παιδιά, που μουντζουρώνουν τους τοίχους γράφοντας συνθήματα του στυλ «Βάρκιζα τέλος».

A specter lingers over the government – a fear of the far right, which, however, has as its effect the implementation of far-right policies, not as a strategic choice, but as backsliding.