Και παλιά είχαμε παρόμοια με τα σημερινά φαινόμενα. Ποτέ όμως τόσα πολλά και ποτέ όλα μαζί.

 H Δημοκρατία διολισθαίνει διαρκώς σε αυταρχισμούς και γελοιότητες.

Για επικοινωνιακούς λόγους, η χώρα οδηγείται από ήττα σε ήττα και από μπάχαλο σε μπάχαλο.

Διαβρώνουν και καταστρέφουν κάθε έννοια ευπρέπειας και συνταγματικής τάξης στο διάβα τους.

Οι τζάμπα επαναστάσεις –κόκκινες ή μαύρες– πρέπει κάποια στιγμή να τελειώνουν.

Είναι αργά, πλέον, για τον κ. Τσίπρα να κάνει αυτό που διάφοροι ονειρεύονταν ή υπολόγιζαν, δηλαδή τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα ευρύτερο κεντροαριστερό σχήμα.

Για την Αριστερά ισχύει η ιστορική ρήση του Γεωργίου Παπανδρέου, έστω παραφρασμένη…

 … είναι η αλλαγή κυβέρνησης.

 … μύρια έπονται.

Σύμφωνα με μια νέα θεωρία η Αριστερά εκτός από το ηθικό έχει και παραγωγικό πλεονέκτημα.

Ένα σύστημα χωρίς  αξιολόγηση δημιουργεί υπαλλήλους χωρίς διάθεση να βελτιωθούν.

 Με διαδοχικές μικρές ήττες, θα πορεύεται στο εξής η κυβέρνηση.

Στον χώρο της ολομέλειας μιλούν μόνο όσοι εξουσιοδοτούνται από τον ελληνικό λαό.

Στα θολά νερά ενός «επαναστατικού» επικοινωνισμού πνίγηκε ο αναγκαίος διαγωνισμός για τις άδειες.

Στη χρεοκοπία οδηγηθήκαμε δευτερευόντως από το μέγεθος του κράτους και πρωτίστως από τον συγκεντρωτικό του χαρακτήρα.

Αν η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας δεν ήταν τόσο τραγική, θα λέγαμε ότι έχουμε κωμικούς υπουργούς.

  …για «κάποιους που θέλουν να ρίξουν την κυβέρνηση».

Για τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ οι αντιδράσεις στο Ωραιόκαστρο είναι μια κάποια λύσις.

Με τα λόγια χτίζονται ανώγεια και κατώγια και μ’ αυτά ο κ. Βαρουφάκης έχτισε πολλά και πανάκριβα για τους Ελληνες.

Δεν έχει προηγούμενο αυτή η κυβέρνηση. Ούτε σε ήθος, ούτε σε ύφος, ούτε σε λεβεντομαγκιές, αλλά ούτε και στο κλαψούρισμα.