Η ΝΔ, ελλείψει φιλελεύθερου αντίβαρου, μπορεί σιγά σιγά να διολισθήσει στον νεοσυντηρητισμό.
Στην Ελλάδα, η επανάληψη είναι σπειροειδής προς τα κάτω.
Με εφάπαξ μπαχτσίσια, που μόνο στόχο έχουν την εκλογική πελατεία, η χώρα δεν προχωρεί αλλά ούτε οι αδύναμοι ωφελούνται πραγματικά.
Την ώρα λοιπόν που ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΚΚΕ, Ενωση Κεντρώων διευθετούσαν τα ρουσφέτια τους, η κυβέρνηση πάλευε στο Eurogroup την απομείωση του χρέους.
Άνθρωποι πεθαίνουν σε νοσοκομεία από ασήμαντες αφορμές και στο υπ. Υγείας πέρα βρέχει.
Η γραφικότητα πάντα περίσσευε στην πολιτική σκηνή της χώρας. Πρώτη φορά έγινε κυβέρνηση.
Οι θεσμοί, το Σύνταγμα και οι νόμοι του καθεστώτος του Κάστρο.
Ποια είναι τα ιδανικά του κομμουνισμού που με πολλά επίθετα υμνούνται στο πρόσωπο του τεθνεώτος δικτάτορα;
Κωστής Στεφανόπουλος, in memoriam…
Για όσα η Πρώτη Φορά καταγγέλλει τους άλλους, για τον ΣΥΡΙΖΑ έχουν αποδειχθεί…
Μέχρι τώρα η Αριστερά δεν είχε ως μοναδικό κριτήριο «την εξυπηρέτηση των εθνικών μας θεμάτων» αλλά και την εξυπηρέτηση των στόχων της ΕΣΣΔ.
Ηταν ενδιαφέρουσα και παραγωγική η συνάντηση του πολιτικού με τον φιλόσοφο. Αν μη τι άλλο, ακούσαμε μια συζήτηση πέρα από τα καθιερωμένα, για την παγκοσμιοποίηση, την τεχνολογία.
Τα αυτονόητα είπε ο Μπαράκ Ομπάμα στην Αθήνα. Γι’ αυτό ήταν και επαναστατικά.
Ο κ. Τσίπρας για όποιο ζήτημα κι αν ερωτάται απαντά το χρέος, το χρέος, το χρέος…
Είναι κρίμα που δεν εκτιμήσαμε εγκαίρως το χιούμορ της πανηγυρτζίδικης Αριστεράς.
Στις εκλογές υπήρχε και μια αριστερότερη της Κλίντον υποψήφια. Αλλά η Τζιλ Στάιν των Πράσινων πήρε μόλις 1% των ψήφων.
Το καλό είναι πως η Ιστορία κινείται αργά. Το κακό είναι πως είναι πολύ βαριά…
Και μετά θα συνεχίσουν τις δουλειές τους, σίγουροι ότι τίποτε δεν θα αλλάξει, ότι η Δημοκρατία (και κατά συνέπεια η ψήφος τους) δεν μετράει.
Κάνει τα πράγματα λιανά για την Νεμπράσκα, αλλά η πραγματικότητα πάντα εκδικείται.
Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν είχε στόχους. Είχε γινάτια.
