«Το μεγάλο άλμα προς τα μπροστά», τότε και τώρα…
Κανείς δε πήγε μακριά με τις αντιμνημονιακές και αριστερές ανοησίες.
Ο κ. Ευκλείδης Τσακαλώτος ορκιζόταν εγγράφως «διαρκή αφοσίωση στις δεσμεύσεις του μνημονίου», αλλά…
Οι ερντογανικού τύπου αυθαιρεσίες των αρχών ασφαλείας δεν εντυπωσιάζουν πια κανέναν και αυτό εξασφαλίζει ότι θα συνεχιστούν και θα ενταθούν.
Με 19 υπουργικές και 27 βουλευτικές τροπολογίες η τελευταία μέρα της Βουλής το 2014…
Να μετρήσουμε διότι την χρεοκοπία δεν την έφεραν μόνο οι άλλοι…
Παλιά η αντιπολίτευση έπρεπε να επιλέξει μεταξύ «Μέρκελ και κοινωνίας», ενώ τώρα…
Δεν έχει προκοπή αυτή η κυβέρνηση, αλλά δεν έχει και τσίπα.
Όσοι έλεγαν για τον ΣΥΡΙΖΑ «περνούν τα χρόνια, θα συμμορφωθούν», τζάμπα κρατούν λογαριασμό.
Τα νησιά, για τα οποία δεν ανησυχεί ο υφυπουργός της κυβέρνησης, θεωρητικώς κινδυνεύουν διότι υφίσταται πραγματικός μηχανισμός κατάληψής των. Την γλώσσα πως θα την πάρουν; Θα κάνουν απόβαση στα λεξικά;
Πάλι εκτιμήσεις για τις προθέσεις των εταίρων κάνει η κυβέρνηση και ας ελπίσουμε τώρα θα μας κοστίσουν λιγότερο.
Το βασικό ερώτημα λοιπόν για την Κεντροαριστερά σήμερα δεν είναι «ποιος» αλλά «τι».
Η ΝΔ, ελλείψει φιλελεύθερου αντίβαρου, μπορεί σιγά σιγά να διολισθήσει στον νεοσυντηρητισμό.
Στην Ελλάδα, η επανάληψη είναι σπειροειδής προς τα κάτω.
Με εφάπαξ μπαχτσίσια, που μόνο στόχο έχουν την εκλογική πελατεία, η χώρα δεν προχωρεί αλλά ούτε οι αδύναμοι ωφελούνται πραγματικά.
Την ώρα λοιπόν που ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΚΚΕ, Ενωση Κεντρώων διευθετούσαν τα ρουσφέτια τους, η κυβέρνηση πάλευε στο Eurogroup την απομείωση του χρέους.
Άνθρωποι πεθαίνουν σε νοσοκομεία από ασήμαντες αφορμές και στο υπ. Υγείας πέρα βρέχει.
Η γραφικότητα πάντα περίσσευε στην πολιτική σκηνή της χώρας. Πρώτη φορά έγινε κυβέρνηση.
Οι θεσμοί, το Σύνταγμα και οι νόμοι του καθεστώτος του Κάστρο.
Ποια είναι τα ιδανικά του κομμουνισμού που με πολλά επίθετα υμνούνται στο πρόσωπο του τεθνεώτος δικτάτορα;
