Δεν μπορεί ένα κόμμα να πανηγυρίζει και για την αντιμνημονιακή του φρενίτιδα και για το μνημόνιο που επιτυχώς εφάρμοσε.

Η χρήση της εκλογής Προέδρου έχει μπει πάλι στη μικροπολιτική μέγγενη.

Το εθνικό συμφέρον δεν είναι γραμμένο σε μαρμάρινες πλάκες, προκύπτει μετά τη σύγκρουση απόψεων και την τριβή των επιχειρημάτων με την πραγματικότητα.

Είναι εντυπωσιακό, αλλά τώρα που ο καπιταλισμός αγκομαχά, η Αριστερά τα πάει χειρότερα.

Σχεδόν 90 χρόνια μετά, οι Δημοκρατίες βρίσκονται στο ίδιο σταυροδρόμι. Η Τσεχοσλοβακία λέγεται Ουκρανία, η Σουδητία, Ντονμπάς, οι γερμανόφωνοι πληθυσμοί που ήθελε να προστατεύει ο Χίτλερ έγιναν «ρωσόφωνοι πληθυσμοί» που θέλει να προστατεύσει ο Πούτιν.

Που βρήκε 200.000 νεκρούς στην Γάζα ο κ. Παύλος Πολάκης;

Στην Ελλάδα οι απεργίες, αποχές, πορείες γίνονται για ψύλλου πήδημα. Τόσο που έχασαν κάθε νόημα.

Ο κ. Αντώνης Σαμαράς φτιάχνει ψευδείς πραγματικότητες για να υπερασπιστεί ή/και για να πολεμήσει.

Με δεδομένο ότι το Σύνταγμα δεν είναι φυσικό ή νομικό πρόσωπο για να προσφύγει στη Δικαιοσύνη, ποιος έχει έννομο συμφέρον για να προσφύγει σε μια εξόφθαλμη παραβίασή του από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία;

Ανοίγει μια χαραμάδα για να μπει φως στη (σκοπίμως;) σκοτεινή πρόσφατη ελληνική ιστορία.

Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ φεύγουν από το κόμμα, αλλά παραμένουν στην Κοινοβουλευτική Ομάδα!

Δεν ήταν οι «τελετές με σημαίες, και να γιορτές στο Στάδιο, και να αναφορές στην Αρχαία Ελλάδα και στον πολιτισμό της…» που χαλύβδωσαν το εθνικό φρόνημα το 1940.

Για να έχουμε μια καλύτερη εικόνα, από τη χονδροειδή απεικόνιση της προεδρικής εκλογής, πρέπει να μελετηθούν οι 146 προτάσεις που τέθηκαν σε δημοψήφισμα την 5η Νοεμβρίου, σε 41 πολιτείες των ΗΠΑ.

Ο Ντόναλντ Τραμπ θα είναι ο 47ος πρόεδρος ή ο 45ος, όπως ήταν την περίοδο 2017-2021 – κάτι δηλαδή σαν «45ος εις την δευτέρα»;

Το σώμα που αποφασίζει ποιος θα είναι ο επόμενος πρόεδρος της Αμερικής είναι ένας ακόμη θεσμός της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, κάτι σαν «Βουλή της μιας βραδιάς», που δίνει τρόπον τινά «ψήφο εμπιστοσύνης» σε κάποιον υποψήφιο.

Η εμπιστοσύνη προς το Μέγαρο Μαξίμου έχει διαρραγεί και οι θεσμικοί φορείς, με πρώτη τη Δικαιοσύνη, δεν κάνουν τίποτε για να θεραπεύσουν την πληγή.

Νίκη του Τραμπ θα σημάνει διόγκωση των προβλημάτων που ήδη έχει η οικονομία και αν δεν συμβεί κάτι πολύ άσχημο, θα κληθούν οι Δημοκρατικοί να αντιμετωπίσουν τη βαθιά κρίση.

Οι πλειοψηφίες αποφασίζουν τη δημόσια εικόνα των οικιστικών συνόλων.

Μήνα με τον μήνα η κατάσταση του μετρό χειροτερεύει.

Οι αποφάσεις του κ. Σαμαρά μπορεί να ήταν επιβλαβείς για την παράταξή του και τη χώρα, αλλά σίγουρα δεν ήταν συντηρητικές.