Οι περισσότεροι, μάλλον, είδαν την «Πρώτη Φορά» κάτι σαν αγορά λαχείου, με την ελπίδα ότι θα πιάσουν τουλάχιστον τον λήγοντα.

Καλά έκανε η αντιπολίτευση και υπερψήφισε τον κ. Νικήτα Κακλαμάνη. Αρκεί αυτή η συναίνεση της αντιπολίτευσης να μη γίνει επιχείρημα για την υπεράσπιση μη συναινετικών επιλογών της κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Το πρακτικό πνεύμα ήταν ένας από τους λόγους που έκανε μεγάλη την Αμερική. Αυτό σταδιακά άρχισε να εκλείπει, κάτι που φαίνεται στην εξέλιξη της ορκωμοσίας των προέδρων της.

Αν –σώνει και καλά– θέλουμε να εισαγάγουμε «term limits», πρέπει να συζητήσουμε για το πρωθυπουργικό αξίωμα.

Ο κ. Μητσοτάκης καταψήφισε τον κ. Παυλόπουλο διότι «δεν αντιστάθηκε στις σειρήνες του πελατειακού κράτους» διορίζοντας χιλιάδες συμβασιούχους, αλλά προτείνει για Πρόεδρο της Βουλής τον κ. Κακλαμάνη, ο οποίος υπερδιπλασίασε την ετήσια φαρμακευτική δαπάνη.

Το γεγονός ότι ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης σύρθηκε σε αυτές τις επιλογές, μπορεί να θεωρηθεί ως η μεγαλύτερη πολιτική νίκη των fake news στην Ελλάδα.

Πολλά πράγματα είναι σαν το ταγκό και περισσότερο όλων η συναίνεση. Αυτή που υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός.

Κάναμε κοτζάμ συνταγματική μεταρρύθμιση το 2019 για να αποσυνδεθεί η προεδρική εκλογή από τον κομματικό ανταγωνισμό και αυτή έγινε έρμαιο των εσωκομματικών υπολογισμών.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος με τη δημιουργία του Συμβουλίου της Επικρατείας και ο Κώστας Σημίτης με τις Ανεξάρτητες Αρχές παραχώρησαν εξουσία σε θεσμούς, οι οποίοι μάλιστα έχουν και ελεγκτικό ρόλο στις αποφάσεις τους.

Ο εκλιπών πρωθυπουργός πίστευε στη συνέχεια του κράτους, σε αντίθεση με τους ελάχιστους το δέμας πολιτικούς που πιστεύουν ότι αυτοί είναι «και αρχή και φινάλε» της χώρας.

Σε κάθε κυβερνητική πολιτική, εκτός από το μαστίγιο χρειάζεται και καρότο.

Η βαθιά, σχεδόν δομική, ασέβεια που επικρατεί στην ελληνική διοίκηση για την ιστορική μνήμη και τα τεκμήριά της.

Ενώ αναζητούσαμε “ΤΟ πρόβλημα της χώρας” για να το λύσουμε, φούντωσαν τα μικρά προβλήματα και όλα μαζί αθροίστηκαν στο μεγάλο πρόβλημα.

Οι Ελληνες εμπειρικώς γνωρίζουν ότι οι νόμοι και το Σύνταγμα μπορεί να είναι κρυστάλλινα, αλλά όχι αδαμάντινα.

Στην Ελλάδα δεν έχουμε επώνυμα με δύο ή τρεις λέξεις. Ολα είναι μονολεκτικά. Δεν υπάρχουν ξεχωριστά ούτε «ντε», ούτε «ντα», ούτε «ντου».

Το βασικό πρόβλημα της Αριστεράς σήμερα είναι ότι κέρδισε τις μάχες των λέξεων, αλλά έχασε τον πόλεμο των αφηγημάτων.

Δύσμοιρη Αμερική! Σε μια εποχή γεμάτη προκλήσεις, ο πρόεδρος των ΗΠΑ κάνει την παρέα του κυβέρνηση – και να είχε και καμιά παρέα της προκοπής.

Εκτός από ένα δεύτερο Χριστουγεννιάτικο Χωριό η Αθήνα θα έχει και μια δεύτερη γιορτή Πρωτοχρονιάς.

Απέτυχαν πολλοί άξιοι άνθρωποι στο υπουργείο Εσωτερικών επιχειρώντας να λύσουν τον γρίφο «ποιος καθαρίζει τα φρεάτια;».

Η προεδρολογία παρακράτησε, σε σημείο που θα γίνει νούμερο της επιθεώρησης.