Πέρα από τη θεωρία περί απόκρυψης στοιχείων στα Τέμπη υπάρχει και μια πιο ρωμαίικη εξήγηση, που βασίζεται σε δύο ασθένειες της «επιτελικής κυβέρνησης».

Η κατηγορηματική φιλολογία πως «δεν υπήρχε τίποτα ύποπτο στην εμπορική αμαξοστοιχία» μπορεί να ωφέλησε πιθανούς λαθρεμπόρους εμπρηστικών υλών, αλλά δεν σκεφθήκαμε, δεν μελετήσαμε, δεν διορθώσαμε το σύστημα των εμπορευματικών μεταφορών.

Για να έχουμε τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις της περασμένης εβδομάδας, δεν χρειάστηκαν ύβρεις και κραυγές. Δεν σηκώθηκαν κρεμάλες στην πλατεία Συντάγματος.

Eίναι άδικη η κατηγορία ότι η κυβέρνηση δεν θέλει να κλείσει γρήγορα η υπόθεση των Τεμπών. Η απολύτως ελεγχόμενη κοινοβουλευτική της πλειοψηφία έβγαλε τσάτρα πάτρα ένα πόρισμα, που έλεγε ότι για όλα φταίει η «συστημική αποτυχία».

Δεν υπάρχουν θεσμικά αντίβαρα και επειδή δυνητικώς η κυβέρνηση μπορεί να κάνει τα πάντα (ή να αποκρύψει τα πάντα), όλοι είναι σίγουροι ότι το κάνει.

Το πιο εντυπωσιακό πράγμα με τους λαϊκιστές είναι το ύφος τους όταν κερδίζουν εκλογές και οι υποσχέσεις τους ότι με ένα διάταγμα και ένα άρθρο θα δαμάσουν όλα τα δυσεπίλυτα προβλήματα του κόσμου.

Οι περισσότεροι, μάλλον, είδαν την «Πρώτη Φορά» κάτι σαν αγορά λαχείου, με την ελπίδα ότι θα πιάσουν τουλάχιστον τον λήγοντα.

Καλά έκανε η αντιπολίτευση και υπερψήφισε τον κ. Νικήτα Κακλαμάνη. Αρκεί αυτή η συναίνεση της αντιπολίτευσης να μη γίνει επιχείρημα για την υπεράσπιση μη συναινετικών επιλογών της κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Το πρακτικό πνεύμα ήταν ένας από τους λόγους που έκανε μεγάλη την Αμερική. Αυτό σταδιακά άρχισε να εκλείπει, κάτι που φαίνεται στην εξέλιξη της ορκωμοσίας των προέδρων της.

Αν –σώνει και καλά– θέλουμε να εισαγάγουμε «term limits», πρέπει να συζητήσουμε για το πρωθυπουργικό αξίωμα.

Ο κ. Μητσοτάκης καταψήφισε τον κ. Παυλόπουλο διότι «δεν αντιστάθηκε στις σειρήνες του πελατειακού κράτους» διορίζοντας χιλιάδες συμβασιούχους, αλλά προτείνει για Πρόεδρο της Βουλής τον κ. Κακλαμάνη, ο οποίος υπερδιπλασίασε την ετήσια φαρμακευτική δαπάνη.

Το γεγονός ότι ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης σύρθηκε σε αυτές τις επιλογές, μπορεί να θεωρηθεί ως η μεγαλύτερη πολιτική νίκη των fake news στην Ελλάδα.

Πολλά πράγματα είναι σαν το ταγκό και περισσότερο όλων η συναίνεση. Αυτή που υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός.

Κάναμε κοτζάμ συνταγματική μεταρρύθμιση το 2019 για να αποσυνδεθεί η προεδρική εκλογή από τον κομματικό ανταγωνισμό και αυτή έγινε έρμαιο των εσωκομματικών υπολογισμών.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος με τη δημιουργία του Συμβουλίου της Επικρατείας και ο Κώστας Σημίτης με τις Ανεξάρτητες Αρχές παραχώρησαν εξουσία σε θεσμούς, οι οποίοι μάλιστα έχουν και ελεγκτικό ρόλο στις αποφάσεις τους.

Ο εκλιπών πρωθυπουργός πίστευε στη συνέχεια του κράτους, σε αντίθεση με τους ελάχιστους το δέμας πολιτικούς που πιστεύουν ότι αυτοί είναι «και αρχή και φινάλε» της χώρας.

Σε κάθε κυβερνητική πολιτική, εκτός από το μαστίγιο χρειάζεται και καρότο.

Η βαθιά, σχεδόν δομική, ασέβεια που επικρατεί στην ελληνική διοίκηση για την ιστορική μνήμη και τα τεκμήριά της.

Ενώ αναζητούσαμε “ΤΟ πρόβλημα της χώρας” για να το λύσουμε, φούντωσαν τα μικρά προβλήματα και όλα μαζί αθροίστηκαν στο μεγάλο πρόβλημα.

Οι Ελληνες εμπειρικώς γνωρίζουν ότι οι νόμοι και το Σύνταγμα μπορεί να είναι κρυστάλλινα, αλλά όχι αδαμάντινα.