«Ενώ οι δήμοι καλούνται να υλοποιήσουν το 80% του σχεδίου της κυβέρνησης για την αντιπυρική προστασία, η Τοπική Αυτοδιοίκηση –που έχει και μια βιωματική σχέση με αυτά τα προβλήματα– δεν εκλήθη ποτέ να εκφράσει έστω άποψη».
Δεν αρκεί πλέον να καθαρίσει ο πολίτης το οικόπεδό του, όπως απαιτούν η λογική και ο προηγούμενος νόμος. Πρέπει και να το δηλώσει.
Πρέπει να αξιολογήσουμε ως θετικό το γεγονός ότι έστω ένα μέλος του ελληνικού Κοινοβουλίου αποφάσισε να «ξεστραβωθεί».
Η κ. Μπατζελή δεν είναι βουλευτής, ούτε καν τομεάρχης του ΠΑΣΟΚ. Είναι απλώς ένα από τα 364 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής. Προς τι λοιπόν τόσος χαλασμός;
Η Ελλάδα καταδικάστηκε (πάλι) από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τον θάνατο ενός ανηλίκου από πυρά του Λιμενικού ανοιχτά της Σύμης.
Σίγουρα οι νικητές του Μαραθώνα φώναζαν κάτι πιο ευφυές από το «γα… οι Πέρσες».
Ειδικώς στα θέματα αναθεώρησης του Συντάγματος η Νέα Δημοκρατία δεν φημίζεται για τη συνέπεια λόγων και έργων.
«Η παρούσα σύνοδος δεν πρέπει να λήξει νωρίτερα, είτε επειδή θα δημοσιευθεί διάταγμα λήξης και θα αρχίσει να λειτουργεί τμήμα διακοπής των εργασιών της Βουλής είτε επειδή θα διαλυθεί η Βουλή»
«Αν ο πολίτης θεωρεί σήμερα ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες πολιτών, οι πολιτικοί και οι άλλοι, δεν υπάρχει περίπτωση να μας εμπιστευθεί»
Οι υπουργοί επιλέγονται αναλόγως με όσα –γεωγραφικώς ή εσωκομματικώς– φοβάται ο εκάστοτε πρωθυπουργός. Μετά κρίνονται πόσο καλά τον υπηρετούν.
Δεν ήταν μόνον η «εκδίκηση» στην κάλπη που καταλάγιασε τις αντιδράσεις της κοινωνίας για το Μάτι.
Ήταν χρήσιμη η υπέρβαση που έκανε ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης το 2019, επιλέγοντας την κ. Κατερίνα Σακελλαροπούλου, αλλά τώρα ήταν αναγκαία.
Η διαφορά των μπαχαλάκηδων με τον βουλευτή της Νίκης κ. Νίκο Παπαδόπουλο είναι το μέγεθος των θρυμματισμένων κρυστάλλων.
Η συγκάλυψη είναι ποινικό αδίκημα, ενώ η εργαλειοποίηση ανήκει στη σφαίρα των ηθικώς καταδικαστέων προθέσεων.
Υπάρχει ανισορροπία δυνατοτήτων (χρήμα, ανθρώπους, μηχανισμούς κ.ά.) που έχει η εκάστοτε κυβέρνηση, σε σχέση με τα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Ο πόλεμος ποτέ δεν υπήρξε στόχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντιθέτως, γεννήθηκε και συνεχίστηκε ως «πρότζεκτ ειρήνης».
Το επιτυχές κουκούλωμα των υποκλοπών δημιούργησε την ψευδαίσθηση (και συνεπακολούθως την αλαζονεία) στην κυβέρνηση ότι θα μπορούσε να διαχειριστεί με τον ίδιο τρόπο ένα θεσμικό σκάνδαλο και ένα δυστύχημα με 57 νεκρούς.
Ο ποινικός λαϊκισμός, που πέντε χρόνια τώρα καλλιεργεί η κυβέρνηση, είναι αχόρταγος. Ο πληθωρισμός των ποινών είναι σαν το κατοχικό χρήμα· πρέπει να τυπώνεις διαρκώς περισσότερο για να τα φέρνεις βόλτα.
Η κυβέρνηση συνεχίζει το ίδιο βιολί των μικρών συγκαλύψεων· τώρα, των προηγούμενων ψευδών της. Ακόμη και με συνωμοσιολογίες.
Οι όψιμοι φιλελεύθεροι (ακροδεξιοί και μη) «δεν θέλουν λιγότερη λογοκρισία, θέλουν τη δική τους λογοκρισία…».
