Οταν οι ΜΚΟ «δεν στρέφονται κατά του υπουργείου», που λέει και ο κ. Πλεύρης, τότε οι, α λα ΟΠΕΚΕΠΕ, δουλίτσες με τις επιδοτήσεις γίνονται ευκολότερα.
Οταν στην Αττική παράγεται το μισό ΑΕΠ (ΙΟΒΕ, 2025) οι χαμένες ώρες στους δρόμους, σε ουρές και στο στριμωξίδι μεταφράζονται σε χαμένη παραγωγικότητα, που είναι η αχίλλειος πτέρνα της ελληνικής οικονομίας.
Γιατί «η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, με εξαίρεση όλα τα άλλα».
Είναι ο πρόεδρος που τη Δευτέρα βάζει υπέρογκους δασμούς, την Τρίτη τους μειώνει, Τετάρτη τους καταργεί, Πέμπτη τους ξαναβάζει. Παρασκευοσαββατοκύριακο δεν προλαβαίνει διότι πάει –εξόδοις των Αμερικανών φορολογουμένων– στη Φλόριντα για γκολφ.
Δεν ξέρουμε ποιοι βάζουν τις φωτιές. Για την ακρίβεια, δεν γνωρίζουμε καν πώς ξεκινούν αυτές.
Το κεντρικό κράτος δίνει την ευθύνη των δρόμων στους δήμους, χωρίς όμως την ελευθερία να ασκήσουν τα δέοντα για το πώς δεν θα καταστρέφονται.
Η Συμφωνία του Μονάχου, πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν μέγα λάθος. Αλλά, τουλάχιστον, δεν έγινε για τις μωροφιλοδοξίες ενός ηλικιωμένου.
Πόσα και ποια ανθρώπινα, πολιτικά, κοινωνικά δικαιώματα πρέπει να θυσιάσουν οι σημερινοί άνθρωποι για να ζήσουν οι αυριανοί στον παράδεισο;
Να σημειώσουμε πόσο τυχεροί είμαστε εμείς στη Δύση, που τα ηθικά μας διλήμματα γεννιούνται στην πολυθρόνα μας και όχι δίπλα σε έναν νεκρό πατέρα, γιο, αδελφό ή στα χαλάσματα του σπιτιού μας.
Ο κ. Νίκος Ανδρουλάκης και ο κ. Σωκράτης Φάμελλος δεν εκστόμισαν ποτέ χαρακτηρισμούς όπως «κυβέρνηση δολοφόνων», «κυβέρνηση εγκληματική οργάνωση» και άλλα τέτοια ανόητα.
Στη Γάζα ο ισραηλινός στρατός κάνει φρικιαστικά εγκλήματα πολέμου. Δεν δικαιολογούνται με τη σοβιετικού τύπου λογική «ναι, αλλά κι αυτοί βασανίζουν τους μαύρους».
Το μεγαλύτερο ταλέντο του κ. Μητσοτάκη στην πολιτική αντιπαράθεση, πέρα από την ευγλωττία, έχει μάθει την τακτική ζίου ζίτσου στην επικοινωνία.
Ο κ. Νίκος Ανδρουλάκης και ο κ. Σωκράτης Φάμελλος δεν εκστόμισαν ποτέ χαρακτηρισμούς όπως «κυβέρνηση δολοφόνων», «κυβέρνηση εγκληματική οργάνωση» και άλλα τέτοια ανόητα.
Κάποιοι λένε ότι είναι αντιφατικό από τη μία να κόβονται προγράμματα πρόνοιας για να μειωθεί το έλλειμμα και από την άλλη να πετιούνται 45 εκατ. δολάρια για στρατιωτικές παρελάσεις.
Αυτά στις ΗΠΑ. Εδώ;
Την εποχή που οι πολιτικοί ήξεραν γράμματα, ακόμη και οι προσβολές –συστατικό στοιχείο του διαλόγου– είχαν χάρη.
Ωμός και κυνικός ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης, αλλά σε ό,τι αφορά την διαδικασία διαλέυκανσης σκανδάλων, λέει την αλήθεια.
Κατά την κυβέρνηση, τα στοιχεία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που βγήκαν στην δημοσιότητα «δεν είναι επαρκή» ούτε καν για να ερωτηθούν οι υπουργοί: «Πώς έγιναν όλα αυτά στη βάρδιά σας;».
Βεβαίως και οι κατηγορούμενοι, ακόμη και για κατά συρροήν βιασμούς, πρέπει να έχουν δικηγόρο, αλλά δεν είναι ανάγκη να είναι και βουλευτής.
Κάθε πολιτική δύναμη έπρεπε να έχει τη γαλήνη να δεχθεί ότι η οικονομία είναι ξεροκέφαλη, το κουράγιο να αλλάξει υπέρ των αδυνάμων τα βάρη της προσαρμογής και τη σοφία να κατανοεί τη διαφορά.
Το 2015 ο κίνδυνος από τον αριστερό λαϊκισμό ήταν άμεσος, ενώ τώρα ο κίνδυνος του ακροδεξιού λαϊκισμού μοιάζει μακρινός, ασχέτως αν διογκώνεται με κάθε δήλωση του κ. Αθανασίου Πλεύρη.
