Οταν υπάρχει το διαρκές άγος μιας κυβέρνησης που αρνείται να εφαρμόσει την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου και να ενημερώσει τα θύματα των υποκλοπών, ακούγονται περίεργα όσα λέει ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος για ένα κουτοπόνηρο «παρών».

Τα δημόσια πρακτικά της φοβερής διαπραγμάτευσης του 2015, τι έλεγαν δηλαδή οι άνθρωποι που την έκαναν.

Η κατοχύρωση δικαιωμάτων θεσπίστηκε σε άλλες εποχές. Έπρεπε προβλεφθεί να να έχουν ημερομηνία λήξης;

Ενώ η κυβέρνηση δεν κατάφερε να κάνει ηλεκτρονικές τις επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ, κάνει διαρκώς πλατφόρμες ώστε να ταλαιπωρεί τους πολίτες.

Ο Αμερικανός πρόεδρος μοιάζει όλο και περισσότερο με εκείνους που πάνε στο καφενείο και διηγούνται πώς τους έριξε ο συνεταίρος τους, πώς τους απάτησε η σύζυγος, πώς αθέτησε τις υποσχέσεις του το κράτος κ.λπ.

Δυνάμει καρκινικά κύτταρα υπάρχουν σε όλες τις κοινωνίες, αλλά η θανατηφόρος ασθένεια εκδηλώνεται όταν μουδιάζουν τα δημοκρατικά ανακλαστικά μας.

Η «υπερειδική διαδρομή» του «Ράλλυ Ακρόπολις» ήταν απλώς το κερασάκι στην τούρτα της ταλαιπωρίας που γεύονται καθημερινώς οι Αθηναίοι.

Βεβαίως και οι κατηγορούμενοι, ακόμη και για κατά συρροήν βιασμούς, πρέπει να έχουν δικηγόρο, αλλά δεν είναι ανάγκη να είναι και βουλευτής.

Μπορεί ο Τραμπ να πανηγυρίζει για την εκεχειρία, σε έναν πόλεμο που δεν θα γινόταν αν δεν ήταν ο ίδιος πρόεδρος, αλλά ο μόνος κερδισμένος σε αυτή την ιστορία είναι ο Νετανιάχου.

Όλος ο κόσμος έμπλεξε άσχημα επειδή κάποιοι στην Οκλαχόμα και στο Τενεσί πίστεψαν ότι ένας –πολλάκις αποτυχημένος– επιχειρηματίας μπορεί να κάνει την Αμερική μεγάλη ξανά.

Είναι πολύ εύκολο είναι να πιάσει κάποιος «Κώτσο» τον ένοικο του Λευκού Οίκου. Αρκεί να βάλει στη φάκα την προοπτική μιας «εύκολης νίκης».

Τώρα, που μετά την επιτυχία του Τραμπ σε όλο τον κόσμο υπάρχει υποχώρηση της διεκδίκησης των δικαιωμάτων της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, χρειάζεται περισσότερο από ποτέ η υπεράσπισή τους.

Στην ανόητη (υπό την έννοια ότι δεν βγάζει νόημα) συζήτηση για το μνημόνιο που μας επανέφερε ο κ. Νίκος Χριστοδουλάκης, υπάρχει κάτι που πρέπει να προσέξει το ΠΑΣΟΚ.

Είναι ακατανόητο το επικοινωνιακό δούλεμα της κυβέρνησης σχετικώς με την ορθή απόφασή της για τα παραρτήματα ξένων («μη κερδοσκοπικών», λέει) πανεπιστημίων.

Τον φόβο των πυρηνικών του Ιράκ επέσειε το 2002 ο Βενιαμίν Νετανιάχου. Τελικώς δεν ανακαλύφθηκε το παραμικρό, αλλά μέσα από την αποσταθεροποίηση ξεπήδησε η φρίκη του Ισλαμικού Κράτους.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα των ακροδεξιών δεν είναι ότι μισούν όλους τους ανθρώπους, πλην όσων είναι δουλικοί απέναντί τους. Είναι η απύθμενη ανικανότητά τους.

Η κυβέρνηση βρίσκεται σε «συνταγματικό οργασμό». Με κάθε συνέντευξη ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης αναθεωρεί 3-4 διατάξεις.

Πολλές ανθρωπογενείς πυρκαγιές ξεκινούν παραπλεύρως των δρόμων· είτε από τσιγάρο που θα πετάξει κάποιος ασυνείδητος είτε ύστερα από τροχαίο ατύχημα. Γιατί δεν τα καθαρίζουν;

Κάποιοι λένε ότι είναι αντιφατικό από τη μία να κόβονται προγράμματα πρόνοιας για να μειωθεί το έλλειμμα και από την άλλη να πετιούνται 45 εκατ. δολάρια για στρατιωτικές παρελάσεις.
Αυτά στις ΗΠΑ. Εδώ;

Ας πούμε ότι φταίει το άρθρο 103, που αφορά την μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, για το συνεχιζόμενο χάλι στο Δημόσιο και πρέπει να το αλλάξουμε. Ομως, πριν το αναθεωρήσουμε, πρέπει να αναρωτηθούμε: Εφαρμόζεται;