Ας μην ποινικοποιούμε λοιπόν τόσο εύκολα την γιορτή της τοπικής δημοκρατίας που έρχεται. Αυτό εξάλλου δεν είναι ένας αέναος στόχος της Δημοκρατίας; Δεν θέλαμε πάντα μεγαλύτερη συμμετοχή;

Ο συντηρητισμός είναι η πολιτική έκφραση της απαισιοδοξίας. Ενας συντηρητικός θεωρεί κάθε αλλαγή απειλή, βλέπει κινδύνους σε κάθε μεταβολή.

Διαμορφώθηκε ένα επικοινωνιακό τοπίο, που ασχολείται περισσότερο με την παράσταση της πολιτικής παρά με την πολιτική καθαυτή.

Η Επιτροπή Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων συζητά πολλές χρήσιμες προτάσεις αλλά ελπίζουμε ότι θα αγγίξει κι άλλα καυτά θέματα.

Τα πολιτικά πράγματα αλλάζουν γρήγορα στην Ευρώπη και ο πολιτικός κύκλος δείχνει να επιταχύνεται τρομακτικά.

Η συζήτηση για τις ποίκιλες αγκυλώσεις της ελληνικής πραγματικότητας ακόμη μια φορά πλατειάζει τόσο πολύ που δεν αποκτά το απαιτούμενο βάθος.

Οι γενικές καταγγελίες όχι μόνο δεν βοηθούν στην καταπολέμηση των νοσηρών φαινομένων, αλλά την υποσκάπτουν.

Oι ανεξάρτητες αρχές δεν είναι ούτε επιχειρήσεις, ούτε μη κυβερνητικές οργανώσεις. Είναι κράτος.

Οι ανεξάρτητες αρχές είναι μια κατάκτηση του δημοκρατικού πολιτεύματος. Είναι μια μορφή αποκέντρωσης της εξουσίας του κράτους.

Κάθε φορά που οι διωκτικοί μηχανισμοί δεν μπορούν να έχουν αποτελέσματα οι νομοθέτες σπεύδουν να μεγαλώσουν τις ποινές.

Παρά τα προβλήματα που εμφανίζονται σε πρώτη φάση η αποκέντρωση είναι το φάρμακο, δεν είναι η ασθένεια.

Οι κατ’ επιλογή ειρηνιστές δεν ασχολούνται με το πως μπορεί να επιτευχθεί η ειρήνη, βολεύονται καταγγέλλοντας τον πόλεμο.

Η χώρα και ειδικά η πρωτεύουσα, ζει επικίνδυνα. Πάντα, κάποια ζωτική λειτουργία του συστήματος βρίσκεται «στο κόκκινο».

Οι διαδηλώσεις έχουν γίνει ένας άσκοπος βραχνάς για την πρωτεύουσα. Αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουν πρώτοι οι συνδικαλιστές, αν πραγματικά θέλουν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Στους ασύμμετρους πολέμους, όπως ήταν αυτός στον Λίβανο, δύσκολα ανακαλύπτονται οι νικητές. Οι μόνοι γνωστοί είναι οι ηττημένοι.

Αυτήν τη στιγμή συντελούνται στη Μέση Ανατολή δύο εγκλήματα. Το πρώτο είναι η συνεχιζόμενη κατοχή παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ. Υπάρχουν όμως και τα εγκλήματα των ισλαμοφασιστών, οι οποίοι απλώς χρησιμοποιούν ως πρόσχημα την ισραηλινή κατοχή.

Το κράτος είναι πολύ μεγάλο για να θεραπεύσει τα πολλά μικρά και διαφορετικά προβλήματα που υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα. Γι’ αυτό και στο ζήτημα της κοινωνικής αλληλεγγύης πρέπει να μπούμε σε λογικές αποκέντρωσης.

Η οργανωμένη Αριστερά δεν έχει πλέον το ηθικό ανάστημα να διαμαρτύρεται για τους άμαχους νεκρούς. Κι αυτό γιατί ανέχθηκε και ανέχεται πολλούς. Τους χώρισε και τους χωρίζει ανάλογα με τον σκοπό που εξυπηρετούν.

Είναι πολλοί οι νεκροί στους πολέμους της Μέσης Ανατολής, αλλά σαφώς είναι λιγότεροι από παλιότερες συγκρούσεις.

Στην Μέση Ανατολή πρέπει να δημιουργηθούν εκείνες οι συνθήκες ώστε για κάποιον νέο να αξίζει περισσότερο να ζει, από το να πεθάνει.