Οι κατ’ επιλογή ειρηνιστές δεν ασχολούνται με το πως μπορεί να επιτευχθεί η ειρήνη, βολεύονται καταγγέλλοντας τον πόλεμο.

Η χώρα και ειδικά η πρωτεύουσα, ζει επικίνδυνα. Πάντα, κάποια ζωτική λειτουργία του συστήματος βρίσκεται «στο κόκκινο».

Οι διαδηλώσεις έχουν γίνει ένας άσκοπος βραχνάς για την πρωτεύουσα. Αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουν πρώτοι οι συνδικαλιστές, αν πραγματικά θέλουν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Στους ασύμμετρους πολέμους, όπως ήταν αυτός στον Λίβανο, δύσκολα ανακαλύπτονται οι νικητές. Οι μόνοι γνωστοί είναι οι ηττημένοι.

Αυτήν τη στιγμή συντελούνται στη Μέση Ανατολή δύο εγκλήματα. Το πρώτο είναι η συνεχιζόμενη κατοχή παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ. Υπάρχουν όμως και τα εγκλήματα των ισλαμοφασιστών, οι οποίοι απλώς χρησιμοποιούν ως πρόσχημα την ισραηλινή κατοχή.

Το κράτος είναι πολύ μεγάλο για να θεραπεύσει τα πολλά μικρά και διαφορετικά προβλήματα που υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα. Γι’ αυτό και στο ζήτημα της κοινωνικής αλληλεγγύης πρέπει να μπούμε σε λογικές αποκέντρωσης.

Η οργανωμένη Αριστερά δεν έχει πλέον το ηθικό ανάστημα να διαμαρτύρεται για τους άμαχους νεκρούς. Κι αυτό γιατί ανέχθηκε και ανέχεται πολλούς. Τους χώρισε και τους χωρίζει ανάλογα με τον σκοπό που εξυπηρετούν.

Είναι πολλοί οι νεκροί στους πολέμους της Μέσης Ανατολής, αλλά σαφώς είναι λιγότεροι από παλιότερες συγκρούσεις.

Στην Μέση Ανατολή πρέπει να δημιουργηθούν εκείνες οι συνθήκες ώστε για κάποιον νέο να αξίζει περισσότερο να ζει, από το να πεθάνει.

Οι νεοσυντηρητικοί αποφάσισαν να εξάγουν την εργαλειοθήκη της Δημοκρατίας αντί την Δημοκρατία καθ’ αυτή.

Διεθνής δύναμη (έστω του ΝΑΤΟ) δεν πρόκειται να αναπτυχθεί στην εμπόλεμη περιοχή, κι αν αναπτυχθεί δεν θα ξέρει τι να κάνει.

Είναι να αναρωτιέται κανείς για τις προτεραιότητες ενός κράτους, το οποίο από τη μία δεν μπορεί να εξυπηρετήσει με νοσοόμους τους ασθενείς πολίτες του και από την άλλη δηλώνει ότι θα δημιουργήσει ειδικό σώμα για να προστατεύει τις γαλιάντρες της υπαίθρου.

Καλά είναι να θυμόμαστε τα υπαρκτά εγκλήματα του Ισραήλ, αλλά να μην ξεχνάμε τα επίσης υπαρκτά εγκλήματα της Χεσμπολάχ.

Στη κυρίαρχη εν Ελλάδι θεώρηση της νέας κρίσης στη Μέση Ανατολή λείπει η ανάλυση και περισσεύει η οργή.

Η ασύμμετρη απάντηση του Ισραήλ δεν μπορεί να δικαιολογηθεί πολιτικά, αλλά μπορεί να εξηγηθεί ψυχολογικά.

Στο Λίβανο σήμερα οι θύτες είναι δύο. Πέρα από τον ισραηλινό στρατό, υπάρχουν και οι μουλάδες της «Χεσμπολά»…

Ο κύκλος του αίματος στην Μέση Ανατολή μας μαθαίνει πως το «τζίνι του μίσους» δύσκολα μπαίνει στο μπουκάλι.

Στο ιδεολογικό επίπεδο η Aριστερά έπαιξε εν ου παικτοίς και φυσικά κέρδισε κατά κράτος.

Αντί να καταπολεμάμε την διαφθορά μόνο (με πενιχρά, όπως αποδείχτηκε, αποτελέσματα) πρέπει να μειώσουμε τις ευκαιρίες διαφθοράς.

Οι δημοσκοπήσεις χαρακτηρίζονται από τους πολιτικούς «χρήσιμο εργαλείο». Μόνο που είναι παραπλανητικός οδηγός.