Όσο πιο φανατικοί υποστηρικτές της δικτατορίας του Προλεταριάτου είναι κάποιοι, τόσο πιο ένθερμοι υπερασπιστές της αστικής δημοκρατίας εμφανίζονται!

Η κυρίαρχη πολιτική άποψη θέλει την ανυπακοή, την θέλει δημόσια, αλλά -προς Θεού!- δεν πρέπει ποτέ κανείς να πληρώσει το τίμημα.

Αυτό και τα άλλα (πολλά) τρομοκρατικά χτυπήματα που έγιναν τα τελευταία χρόνια δημιουργούν την αίσθηση επιστροφής σε ένα κακό παρελθόν, εκείνο που η Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων νόμιζε ότι είχε ξεπεράσει.

Η εκσυγχρονιστική προσέγγιση οραματιζόταν ένα άλλο, πιο ευρωπαϊκό, πιο ηθικό και λιγότερο κομματικό κράτος, αλλά ήταν η περεστρόικα του ελληνικού κρατισμού.

Το Σύνταγμα πρέπει να είναι η δικλείδα ασφαλείας των πολιτών απέναντι στο εκ της φύσης του ισχυρό κράτος.

Όταν η εκτέλεση των δικτατόρων ήταν «παλλαϊκή απαίτηση», όχι στο Ιράκ, αλλά στην Ελλάδα.

Οι εννιά συνδικαλιστές του ΟΤΕ, έκαναν το χάπενινγκ στη Βουλή ξέροντας ότι το δίκαιο υπνώττει.

Στην ζωή, όπως και στην πολιτική, δεν υπάρχουν λύσεις, παρά μόνο επιλογές…

Κοινωνική πολιτική πρέπει να ασκείται από αυτούς που πληρώνονται γι’ αυτό. Οι υπόλοιποι πρέπει απλώς να κάνουν την δουλειά τους.

Κάνουμε λάθος να αναλύουμε το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. με καθαρά ιδεολογικούς όρους. Οχι ότι δεν υπάρχουν, αλλά με τόσο κράτος, το δέλεαρ της ενότητας των αντιθέτων με σκοπό την εξουσία είναι μεγαλύτερο από την ανάγκη σαφούς ιδεολογικής συγγένειας.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ο μόνος πολιτικός αρχηγός το 1975 που αντέδρασε στο κρατικό μονοπώλιο της Ανώτατης Εκπαίδευσης.

Το κράτος παίρνει από τους πολλούς για να δώσει σ’ εκείνους που μπορούν να πιέσουν.

Κάθε κυβέρνηση -και στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο- έχει κατά νου την επανεκλογή της. Μόνο που αυτό δεν πρέπει να γίνεται αυτοσκοπός.

Δυστυχώς και αυτή η αναθεώρηση στο πόδι γίνεται. Αλλάζουμε εκ νέου το Σύνταγμα με βάση τη συγκυρία και όχι με όραμα για το μέλλον.

Μια χώρα με μεγάλο κράτος, αναγκαστικά θα έχει υπερτροφική γραφειοκρατία. Αυτή, παρά τους ευσεβείς πόθους, πρέπει να βρίσκεται συγκεντρωμένη σε ένα γεωγραφικό χώρο.

Οι Αμερικανοί κατανόησαν ότι οι παλιές λύσεις που οι ακραία συντηρητικοί προωθούσαν, δεν μπορεί να λύσουν νέα προβλήματα.

Πρέπει να δούμε τα κριτήρια επανεκλογής ή αποτυχίας των απερχόμενων, πέρα από την κομματική τους τοποθέτηση.

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση πολιτεύονται με το άγχος «της δεξιάς παρένθεσης». Η πρώτη να το διαψεύσει, η δεύτερη να το επιβεβαιώσει.

Στις τελευταίες εκλογές των ΗΠΑ οι Δημοκρατικοί επέτυχαν να αυξήσουν την συμμετοχή και να μειώσουν τα ποσοστά τους.

Χαμηλή συμμετοχή στα κοινά με υψηλή (λόγω νομικής υποχρέωσης) συμμετοχή στις εκλογές αφήνει μεγάλο περιθώριο να ανθίσει ο λαϊκισμός.