Το κράτος παίρνει από τους πολλούς για να δώσει σ’ εκείνους που μπορούν να πιέσουν.

Κάθε κυβέρνηση -και στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο- έχει κατά νου την επανεκλογή της. Μόνο που αυτό δεν πρέπει να γίνεται αυτοσκοπός.

Δυστυχώς και αυτή η αναθεώρηση στο πόδι γίνεται. Αλλάζουμε εκ νέου το Σύνταγμα με βάση τη συγκυρία και όχι με όραμα για το μέλλον.

Μια χώρα με μεγάλο κράτος, αναγκαστικά θα έχει υπερτροφική γραφειοκρατία. Αυτή, παρά τους ευσεβείς πόθους, πρέπει να βρίσκεται συγκεντρωμένη σε ένα γεωγραφικό χώρο.

Οι Αμερικανοί κατανόησαν ότι οι παλιές λύσεις που οι ακραία συντηρητικοί προωθούσαν, δεν μπορεί να λύσουν νέα προβλήματα.

Πρέπει να δούμε τα κριτήρια επανεκλογής ή αποτυχίας των απερχόμενων, πέρα από την κομματική τους τοποθέτηση.

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση πολιτεύονται με το άγχος «της δεξιάς παρένθεσης». Η πρώτη να το διαψεύσει, η δεύτερη να το επιβεβαιώσει.

Στις τελευταίες εκλογές των ΗΠΑ οι Δημοκρατικοί επέτυχαν να αυξήσουν την συμμετοχή και να μειώσουν τα ποσοστά τους.

Χαμηλή συμμετοχή στα κοινά με υψηλή (λόγω νομικής υποχρέωσης) συμμετοχή στις εκλογές αφήνει μεγάλο περιθώριο να ανθίσει ο λαϊκισμός.

Ας μην ποινικοποιούμε λοιπόν τόσο εύκολα την γιορτή της τοπικής δημοκρατίας που έρχεται. Αυτό εξάλλου δεν είναι ένας αέναος στόχος της Δημοκρατίας; Δεν θέλαμε πάντα μεγαλύτερη συμμετοχή;

Ο συντηρητισμός είναι η πολιτική έκφραση της απαισιοδοξίας. Ενας συντηρητικός θεωρεί κάθε αλλαγή απειλή, βλέπει κινδύνους σε κάθε μεταβολή.

Διαμορφώθηκε ένα επικοινωνιακό τοπίο, που ασχολείται περισσότερο με την παράσταση της πολιτικής παρά με την πολιτική καθαυτή.

Η Επιτροπή Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων συζητά πολλές χρήσιμες προτάσεις αλλά ελπίζουμε ότι θα αγγίξει κι άλλα καυτά θέματα.

Τα πολιτικά πράγματα αλλάζουν γρήγορα στην Ευρώπη και ο πολιτικός κύκλος δείχνει να επιταχύνεται τρομακτικά.

Η συζήτηση για τις ποίκιλες αγκυλώσεις της ελληνικής πραγματικότητας ακόμη μια φορά πλατειάζει τόσο πολύ που δεν αποκτά το απαιτούμενο βάθος.

Οι γενικές καταγγελίες όχι μόνο δεν βοηθούν στην καταπολέμηση των νοσηρών φαινομένων, αλλά την υποσκάπτουν.

Oι ανεξάρτητες αρχές δεν είναι ούτε επιχειρήσεις, ούτε μη κυβερνητικές οργανώσεις. Είναι κράτος.

Οι ανεξάρτητες αρχές είναι μια κατάκτηση του δημοκρατικού πολιτεύματος. Είναι μια μορφή αποκέντρωσης της εξουσίας του κράτους.

Κάθε φορά που οι διωκτικοί μηχανισμοί δεν μπορούν να έχουν αποτελέσματα οι νομοθέτες σπεύδουν να μεγαλώσουν τις ποινές.

Παρά τα προβλήματα που εμφανίζονται σε πρώτη φάση η αποκέντρωση είναι το φάρμακο, δεν είναι η ασθένεια.