Οι νεοσυντηρητικοί αποφάσισαν να εξάγουν την εργαλειοθήκη της Δημοκρατίας αντί την Δημοκρατία καθ’ αυτή.

Διεθνής δύναμη (έστω του ΝΑΤΟ) δεν πρόκειται να αναπτυχθεί στην εμπόλεμη περιοχή, κι αν αναπτυχθεί δεν θα ξέρει τι να κάνει.

Είναι να αναρωτιέται κανείς για τις προτεραιότητες ενός κράτους, το οποίο από τη μία δεν μπορεί να εξυπηρετήσει με νοσοόμους τους ασθενείς πολίτες του και από την άλλη δηλώνει ότι θα δημιουργήσει ειδικό σώμα για να προστατεύει τις γαλιάντρες της υπαίθρου.

Καλά είναι να θυμόμαστε τα υπαρκτά εγκλήματα του Ισραήλ, αλλά να μην ξεχνάμε τα επίσης υπαρκτά εγκλήματα της Χεσμπολάχ.

Στη κυρίαρχη εν Ελλάδι θεώρηση της νέας κρίσης στη Μέση Ανατολή λείπει η ανάλυση και περισσεύει η οργή.

Η ασύμμετρη απάντηση του Ισραήλ δεν μπορεί να δικαιολογηθεί πολιτικά, αλλά μπορεί να εξηγηθεί ψυχολογικά.

Στο Λίβανο σήμερα οι θύτες είναι δύο. Πέρα από τον ισραηλινό στρατό, υπάρχουν και οι μουλάδες της «Χεσμπολά»…

Ο κύκλος του αίματος στην Μέση Ανατολή μας μαθαίνει πως το «τζίνι του μίσους» δύσκολα μπαίνει στο μπουκάλι.

Στο ιδεολογικό επίπεδο η Aριστερά έπαιξε εν ου παικτοίς και φυσικά κέρδισε κατά κράτος.

Αντί να καταπολεμάμε την διαφθορά μόνο (με πενιχρά, όπως αποδείχτηκε, αποτελέσματα) πρέπει να μειώσουμε τις ευκαιρίες διαφθοράς.

Οι δημοσκοπήσεις χαρακτηρίζονται από τους πολιτικούς «χρήσιμο εργαλείο». Μόνο που είναι παραπλανητικός οδηγός.

Ο μόνος τρόπος για να επιζήσει το Εθνικό Σύστημα Υγείας είναι η αποκέντρωση των υπηρεσιών.

Όσο το αίτημα για διαφάνεια στις προσλήψεις παραμένει ζωντανό, κάθε παράκαμψη του ΑΣΕΠ είναι λάθος νομοθεσία. Έστω και αν είναι διακομματική…

Kαλόν είναι να υπάρχει κοινή στρατηγική, αλλά καλύτερο είναι να την ξέρουν όλοι. Άριστο δε θα ήταν να υπήρχε και κανένα σχέδιο μετά το ηρωικό «όχι» για την Κύπρο.

Προωθώντας την ισότητα των αποτελεσμάτων και όχι των ευκαιριών εξασφαλίζουμε ότι όλοι θα καταλήξουν στα ίδια άσχημα αποτελέσματα.

Η κριτική που γίνεται στον κ. Γ. Παπανδρέου είναι αυστηρή και δίκαιη. Μόνο που όταν είναι αυστηρή δεν είναι δίκαιη και όταν είναι δίκαιη δεν είναι αυστηρή.

Κανείς δεν γνωρίζει αν μια επιθετική διπλωματική στρατηγική μέσω Χάγης θα αποδώσει τα μέγιστα. Αυτό που σίγουρα ξέρουμε είναι ότι το δόγμα της ακινησίας, που εισήγαγε ο Ανδρέας Παπανδρέου, σώρευσε ζημιές. Και σε διπλωματικό και σε οικονομικό επίπεδο.

Όταν τα εθνικά θέματα κινούνται με γνώμονα τα μάτια της κοινής γνώμης κάτι κακό παραμονεύει στο τέλος.

Η «πολιτική ευθύνη» είτε αποδίδεται ρητώς, είτε όχι, είτε την αποποιείται κάποιος είτε την αποδέχεται, υπάρχει. Καταλογίζεται δε στις εκλογές.

Από τα πρώτα στοιχεία φαίνεται ότι οι ευθύνες για την απόδραση των δύο κρατουμένων δεν περιορίζονται στους φρουρούς.