Οι πολίτες αντιλαμβάνονται ότι τα μεγάλα λόγια της «Προόδου» είναι φούσκες και ζητούν αλλαγές επί το ορθολογικότερον. Μόνο που κανείς δεν τους λέει ποιες είναι αυτές.
Μια δήλωση, ένα μέτρο, μια αστοχία, μπορεί να προβληματίσει, μπορεί να ενοχλήσει ή να ευχαριστήσει, αλλά πρέπει να σωρευθούν πολλά για να υπάρξει αλλαγή στην πρόθεση ψήφου.
Αυτοί που προσφέρουν δεν το διατυμπανίζουν στα «πρωινά παράθυρα», ούτε προσδοκούν εκλογικά οφέλη από αυτό. Απλώς δίνουν. Οι υπόλοιποι, απλώς φωνασκούν σε φιλόξενες εκπομπές.
Η, χωρίς όρους, χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στη «Χαμάς» δεν διασφαλίζει την ειρήνη. Αντιθέτως, μπορεί να χρηματοδοτήσει τον πόλεμο…
Είναι κακό να βγαίνουν στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και να αμφισβητούν το «διαιτητή».
Η λύση και στα προβλήματα της Αυτοδιοίκησης είναι η περισσότερη Αυτοδιοίκηση. Αυτό σημαίνει απογαλακτισμός από το κράτος-τροφό. Μεταβίβαση και φορολογικών αρμοδιοτήτων στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης και πλήρη αυτονόμησή τους σε ό,τι αφορά τα διοικητικά.
Χρειάζεται να επανεξετασθεί ο χάρτης όλων των παρεχόμενων δημόσιων παροχών στην περιφέρεια. Να εξηγηθεί στους πολίτες ότι τα πολλά νοσοκομεία ισούνται με κανένα πλήρες νοσοκομείο.
Το σύμπτωμα του ακραίου λόγου της Αριστεράς, μπορεί να οφείλεται σε αυτό που είχε πει κάποτε ο Γκαίτε: «Όταν αποτυγχάνουν οι ιδέες, οι λέξεις έρχονται πολύ βολικά».
Η απεργία πείνας του κ. Κώστα Ζουράρι δικαιώθηκε. Το «ιστορικό» Βραχάσι κι άλλα τρία χωριά γίνονται κοινότητες, μόνον που αυτό άνοιξε την όρεξη σε δεκάδες άλλους οικισμούς, που προβάλλουν την ιστορικότητά τους και θέλουν να αποσχιστούν από τους δήμους.
Η μάχη των λιμανιών χάνεται επειδή ποτέ δεν υπήρξε σοβαρή ιδεολογική αντιπαράθεση στις παράλογες αντιλήψεις με τις οποίες, χρόνια τώρα, η σταλινική Αριστερά εμποτίζει αυτόν τον τόπο.
Η ταυτόχρονη παρουσία των λαϊκιστικών άκρων στη Βουλή θα δημιουργήσει μετά το 2008 φοβερές πιέσεις στο πολιτικό σκηνικό. Δυστυχώς, σε αντίθεση με τα κλασικά παραμύθια, τα παραμύθια του λαϊκισμού δεν έχουν ποτέ καλό τέλος…
Eίναι γελοίο και συνάμα επικίνδυνο στην Ευρώπη του 21ου αιώνα να δικάζεται κάποιος για κάποιες δηλώσεις, ασχέτως του χρόνου που τις έκανε
Πώς η «Ημέρα Μνήμης των θυμάτων της Τρομοκρατίας» βαφτίστηκε… «τρομολαγνεία»!
Κάθε ανασχηματισμός έχει έναν εχθρό: Τις προσδοκίες που δημιουργεί πριν ανακοινωθεί και τη διάψευση αυτών των προσδοκιών άμα τη ανακοινώσει του.
Από όσα είδαμε στην τηλεόραση η επιχείρηση του Λιμενικού για τη σύλληψη των ληστών ήταν θεαματική. Η επιτυχία όμως πού βρίσκεται;
Οι εχέφρονες κάθε πολιτικού χώρου οφείλουν να καταδικάσουν απερίφραστα κάθε μορφή φυσικής βίας. Όποιον σκοπό κι αν διακηρύσσουν ότι έχουν εκείνοι που ασκούν τη βία.
Το επικοινωνιακό πρόβλημα της κεντροαριστεράς είναι το παράδοξο της Δημοκρατίας. Όπως, συμβαίνει με την Δημοκρατία (όσο βαθαίνει και πλαταίνει, τόσο περισσότεροι παίκτες συμμετέχουν, τόσο πιο σύνθετη γίνεται η διαδικασία λήψης αποφάσεων, άρα είναι και πιο ευάλωτη σε απλοποιητικούς λαϊκισμούς), έτσι και η πρόταση της κεντροαριστεράς κινδυνεύει από την πολυπλοκότητά της.
Το «όφις» του κακού φταίει για την εξέλιξη του Κυπριακού. Αλλά αν για το κακό παρελθόν φταίει μόνο αυτό και καθόλου εμείς τότε πρέπει να αποχαιρετήσουμε κάθε ελπίδα για το μέλλον.
Το πολιτικό κλίμα μοιάζει πιο ασταθές από τον καιρό. Τα χιόνια διαδέχονται τις λιακάδες με επιταχυνόμενο ρυθμό. Ζούμε ένα ιδιότυπο φαινόμενο του θερμοκηπίου στην πολιτική.
Μπορεί η ιδεολογική ποινικοποίηση του αντικομμουνισμού στην Ελλάδα να έχει γενέθλια αιτία τις διώξεις που υπέστησαν οι κομμουνιστές, δεν εξηγείται όμως εξ ολοκλήρου από αυτές.
