Η μάχη των λιμανιών χάνεται επειδή ποτέ δεν υπήρξε σοβαρή ιδεολογική αντιπαράθεση στις παράλογες αντιλήψεις με τις οποίες, χρόνια τώρα, η σταλινική Αριστερά εμποτίζει αυτόν τον τόπο.

Η ταυτόχρονη παρουσία των λαϊκιστικών άκρων στη Βουλή θα δημιουργήσει μετά το 2008 φοβερές πιέσεις στο πολιτικό σκηνικό. Δυστυχώς, σε αντίθεση με τα κλασικά παραμύθια, τα παραμύθια του λαϊκισμού δεν έχουν ποτέ καλό τέλος…

Eίναι γελοίο και συνάμα επικίνδυνο στην Ευρώπη του 21ου αιώνα να δικάζεται κάποιος για κάποιες δηλώσεις, ασχέτως του χρόνου που τις έκανε

Πώς η «Ημέρα Μνήμης των θυμάτων της Τρομοκρατίας» βαφτίστηκε… «τρομολαγνεία»!

Κάθε ανασχηματισμός έχει έναν εχθρό: Τις προσδοκίες που δημιουργεί πριν ανακοινωθεί και τη διάψευση αυτών των προσδοκιών άμα τη ανακοινώσει του.

Από όσα είδαμε στην τηλεόραση η επιχείρηση του Λιμενικού για τη σύλληψη των ληστών ήταν θεαματική. Η επιτυχία όμως πού βρίσκεται;

Οι εχέφρονες κάθε πολιτικού χώρου οφείλουν να καταδικάσουν απερίφραστα κάθε μορφή φυσικής βίας. Όποιον σκοπό κι αν διακηρύσσουν ότι έχουν εκείνοι που ασκούν τη βία.

Το επικοινωνιακό πρόβλημα της κεντροαριστεράς είναι το παράδοξο της Δημοκρατίας. Όπως, συμβαίνει με την Δημοκρατία (όσο βαθαίνει και πλαταίνει, τόσο περισσότεροι παίκτες συμμετέχουν, τόσο πιο σύνθετη γίνεται η διαδικασία λήψης αποφάσεων, άρα είναι και πιο ευάλωτη σε απλοποιητικούς λαϊκισμούς), έτσι και η πρόταση της κεντροαριστεράς κινδυνεύει από την πολυπλοκότητά της.

Το «όφις» του κακού φταίει για την εξέλιξη του Κυπριακού. Αλλά αν για το κακό παρελθόν φταίει μόνο αυτό και καθόλου εμείς τότε πρέπει να αποχαιρετήσουμε κάθε ελπίδα για το μέλλον.

Το πολιτικό κλίμα μοιάζει πιο ασταθές από τον καιρό. Τα χιόνια διαδέχονται τις λιακάδες με επιταχυνόμενο ρυθμό. Ζούμε ένα ιδιότυπο φαινόμενο του θερμοκηπίου στην πολιτική.

Μπορεί η ιδεολογική ποινικοποίηση του αντικομμουνισμού στην Ελλάδα να έχει γενέθλια αιτία τις διώξεις που υπέστησαν οι κομμουνιστές, δεν εξηγείται όμως εξ ολοκλήρου από αυτές.

Είναι ευκαιρία τώρα (που… διορθώνονται οι προηγούμενες συνταγματικές αναθεωρήσεις) να συμπληρωθεί η αναθεώρηση του 1986 και η πρόταση του κ. Γιάννη Βαρβιτσιώτη για τη λειτουργία «Συμβουλίου της Δημοκρατίας» λειτουργεί προς αυτή την κατεύθυνση.

Το γεγονός ότι υπάρχουν χώρες στην Ευρώπη, σαν την Ελλάδα, που δεν θέλουν καν να συζητήσουν τα «λάθη» του κομμουνισμού κάνει το εν λόγω μνημόνιο χρήσιμο. Διότι ιστορία που δεν γνωρίζουμε είμαστε καταδικασμένοι να την ξαναζήσουμε.

Μήπως δεν έγιναν τα εγκλήματα των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων, τα οποία ευσχήμως το ΚΚΕ αναφέρει ως «λάθη στην πορεία οικοδόμησης του σοσιαλισμού»; Μήπως δεν υπάρχει ανάγκη για τη διεθνή καταδίκη αυτών των «λαθών»;

Μια συνταγματική αναθεώρηση είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να ασχολούμαστε με τις προθέσεις εκείνων που την ξεκινούν. Γι’ αυτό καλόν είναι να ασχοληθούμε με την ουσία της κι όχι με τη διαδικασία.

Η Ελλάδα είναι πάντα έτοιμη σε μια αναθεώρηση να υιοθετήσει τις προηγούμενες απόψεις των φιλελευθέρων, αυτές που τότε λοιδορούσε, είτε ως ανάλγητες είτε ως ανεφάρμοστες.

Από το να αφήσει κάποιος ανοιχτό το ενδεχόμενο να υπάρχουν στην Ελλάδα πυρήνες της Αλ Κάιντα, μέχρι το συμπέρασμα μερικών δελτίων ειδήσεων ότι η Ελλάδα αποτελεί πλέον στόχο της Αλ Κάιντα απέχει έτη φωτός.

Για να επιτύχει (τουλάχιστον αυτή) η συνταγματική αναθεώρηση χρειάζεται διάλογος σε βάθος επί παντός. Χωρίς φόβο και με πάθος για αλλαγές…

Αντιθέτως από τα υποβολιμαία θρυλούμενα, η Νέα Δημοκρατία «έχει πάγκο». Και, μάλιστα, καλό…

Τίθεται θέμα ηθικής τάξης αν ένας βουλευτής αγορεύει σε επαρχιακό πρωτοδικείο, αλλά πάλι από αυτό εξαρτάται το κύρος του Κοινοβουλίου;