Η κριτική για τα διδακτικά εγχειρίδια της ιστορίας στα σχολεία έχουν διαχρονικά κοινά επιχειρήματα.

Μετά την κατάρρευση του υπαρκτού, πολλοί είδαν το «έθνος» ως το μόνο εμπόδιο στον κατ’ αυτούς «επελαύνοντα νεοφιλελευθερισμό».

Είναι ανάγωγο και ανόητο, να καίει κάποιος μια σημαία αλλά η Δημοκρατία είναι ανεκτική και στους ανάγωγους και στους ανόητους.

Ο νόμος που απαγορεύει το κάψιμο μιας σημαίας είναι αντιδημοκρατικός. Στην ουσία ποινικοποιεί μια μορφή έκφρασης.

Η καλύτερη προεκλογική περίοδος είναι η μικρότερη. Και αφού μπήκαμε σ’ αυτή καλά είναι να την τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα.

Οι νόμοι και οι κανόνες σ’ αυτή τη χώρα δεν τηρούνται ούτε μέσα στο κοινοβούλιο. Γιατί να τηρηθούν στους δρόμους και τα Πανεπιστήμια;

Αποδείχθηκε ότι στο Μόναχο (και παλιότερα στη Ρώμη) υπάρχουν δικαστές. Απομένει να αποδειχθεί κι εδώ το ίδιο.

«Η διαμαρτυρία δεν αγιάζει τα μέσα», λένε οι πολίτες και «νόμος δεν είναι το (αυτοπροσδιοριζόμενο από τον καθένα) “δίκιο”».

Όσο η Δημοκρατία πλαταίνει, τόσο γίνεται και πιο πολύπλοκη κι αυτό απομακρύνει τους πολίτες.

Όσο πιο φανατικοί υποστηρικτές της δικτατορίας του Προλεταριάτου είναι κάποιοι, τόσο πιο ένθερμοι υπερασπιστές της αστικής δημοκρατίας εμφανίζονται!

Η κυρίαρχη πολιτική άποψη θέλει την ανυπακοή, την θέλει δημόσια, αλλά -προς Θεού!- δεν πρέπει ποτέ κανείς να πληρώσει το τίμημα.

Αυτό και τα άλλα (πολλά) τρομοκρατικά χτυπήματα που έγιναν τα τελευταία χρόνια δημιουργούν την αίσθηση επιστροφής σε ένα κακό παρελθόν, εκείνο που η Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων νόμιζε ότι είχε ξεπεράσει.

Η εκσυγχρονιστική προσέγγιση οραματιζόταν ένα άλλο, πιο ευρωπαϊκό, πιο ηθικό και λιγότερο κομματικό κράτος, αλλά ήταν η περεστρόικα του ελληνικού κρατισμού.

Το Σύνταγμα πρέπει να είναι η δικλείδα ασφαλείας των πολιτών απέναντι στο εκ της φύσης του ισχυρό κράτος.

Όταν η εκτέλεση των δικτατόρων ήταν «παλλαϊκή απαίτηση», όχι στο Ιράκ, αλλά στην Ελλάδα.

Οι εννιά συνδικαλιστές του ΟΤΕ, έκαναν το χάπενινγκ στη Βουλή ξέροντας ότι το δίκαιο υπνώττει.

Στην ζωή, όπως και στην πολιτική, δεν υπάρχουν λύσεις, παρά μόνο επιλογές…

Κοινωνική πολιτική πρέπει να ασκείται από αυτούς που πληρώνονται γι’ αυτό. Οι υπόλοιποι πρέπει απλώς να κάνουν την δουλειά τους.

Κάνουμε λάθος να αναλύουμε το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. με καθαρά ιδεολογικούς όρους. Οχι ότι δεν υπάρχουν, αλλά με τόσο κράτος, το δέλεαρ της ενότητας των αντιθέτων με σκοπό την εξουσία είναι μεγαλύτερο από την ανάγκη σαφούς ιδεολογικής συγγένειας.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ο μόνος πολιτικός αρχηγός το 1975 που αντέδρασε στο κρατικό μονοπώλιο της Ανώτατης Εκπαίδευσης.