Oποια ανάγνωση κι αν κάνει κανείς στην εξέγερση των υπόδουλων, το 1821 είναι ένα κομβικό σημείο στην παγκόσμια ιστορία.

Έχουμε ένα ιδεολογικό μοντέλο που καταρρέει (με μεγάλο θόρυβο… στα ΜΜΕ) ενώ δεν εμφανίστηκε εναλλακτική κοσμοθεωρία για να το αντικαταστήσει.

Το αμερικανικό δεσμωτήριο περικλείεται από μια μεγαλύτερη φυλακή. Η Κούβα στενάζει υπό την δικτατορία του Φιντέλ Κάστρο.

Μύθους συμβολικούς ή πραγματικούς εμπεριείχαν και εμπεριέχουν όλες οι ιστορίες του κόσμου. Αλλά δεν τους κάνουν σημαία…

Αλήθεια! Χρειάζεται νέα εποπτική αρχή για να μην αγοράζει ένα ταμείο, σαν το ΤΕΑΔΥ, ομόλογα των 100 ευρώ προς 106 ευρώ;

Για πρώτη φορά στην ιστορία, οι εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα ξεπέρασαν πέρυσι το 1.000.000 άτομα.

Οι επιτροπές του Δημοσίου αποτελούν άλλοθι αδράνειας για τον κρατικό μηχανισμό, κι ένα καλό αποκούμπι στην περίπτωση σκανδάλων.

Μετά τα απανωτά ψεύδη, ένα είναι σίγουρο: αν η Αστυνομία ανακοινώσει ότι «η γη κινείται», οι δημοσιογράφοι θα πρέπει να το ελέγξουν.

Κάποιοι τρίβουν τα χέρια τους με την παραβατικότητα των νέων. Θεωρούν ότι έτσι «ριζοσπαστικοποιείται η νεολαία».

Τα τελευταία τρία χρόνια συζητείται ευρέως η ιδεολογική ασάφεια στο ΠΑΣΟΚ. Ουδείς όμως κουβεντιάζει για την αντίστοιχη θολούρα στην Ν.Δ.

Eνα βιβλίο ιστορίας ποτέ δεν μπορεί να είναι πλήρες. Ούτε καν όταν βγει σε εκατοντάδες τόμους. Γι’ αυτό όσοι προβεβλημένοι επικρίνουν το βιβλίο δεν το κάνουν για τις ελλείψεις του. Πολιτικό είναι το πρόβλημά τους, όχι ιστορικό…

Η κριτική για τα διδακτικά εγχειρίδια της ιστορίας στα σχολεία έχουν διαχρονικά κοινά επιχειρήματα.

Μετά την κατάρρευση του υπαρκτού, πολλοί είδαν το «έθνος» ως το μόνο εμπόδιο στον κατ’ αυτούς «επελαύνοντα νεοφιλελευθερισμό».

Είναι ανάγωγο και ανόητο, να καίει κάποιος μια σημαία αλλά η Δημοκρατία είναι ανεκτική και στους ανάγωγους και στους ανόητους.

Ο νόμος που απαγορεύει το κάψιμο μιας σημαίας είναι αντιδημοκρατικός. Στην ουσία ποινικοποιεί μια μορφή έκφρασης.

Η καλύτερη προεκλογική περίοδος είναι η μικρότερη. Και αφού μπήκαμε σ’ αυτή καλά είναι να την τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα.

Οι νόμοι και οι κανόνες σ’ αυτή τη χώρα δεν τηρούνται ούτε μέσα στο κοινοβούλιο. Γιατί να τηρηθούν στους δρόμους και τα Πανεπιστήμια;

Αποδείχθηκε ότι στο Μόναχο (και παλιότερα στη Ρώμη) υπάρχουν δικαστές. Απομένει να αποδειχθεί κι εδώ το ίδιο.

«Η διαμαρτυρία δεν αγιάζει τα μέσα», λένε οι πολίτες και «νόμος δεν είναι το (αυτοπροσδιοριζόμενο από τον καθένα) “δίκιο”».

Όσο η Δημοκρατία πλαταίνει, τόσο γίνεται και πιο πολύπλοκη κι αυτό απομακρύνει τους πολίτες.