Ο κ. Μιχελάκης δεν έμαθε από το πάθημα του κ. Παυλόπουλου κι ανοίγει τον ασκό του Καλλικράτη.
Το κόστος και των δύο ετησίων παρελάσεων θα αυξηθεί πάλι στα από 3,1 εκατομμύρια από τις 350.000 ευρώ.
«Στήνεται προβοκάτσια! Κατά της Αριστεράς και των Κινημάτων»;
Η Δημοκρατία παράγει καλύτερα αποτελέσματα διότι «χρονοτριβεί» εξετάζοντας ενδελεχώς περισσότερες επιπτώσεις ενός νομοθετήματος.
H Δημοκρατία μπορεί να διακρίνει το αίμα από την ιδεολογική δράση και ότι μια δολοφονία δεν ξεπλένεται ή δεν αντιμετωπίζεται διαφορετικά από τον ποινικό νόμο αν κάποιος δηλώσει ότι είχε πολιτικά κίνητρα.
Κανονικά λοιπόν τώρα, η Αριστερά θα έπρεπε να προβληματίζεται από το γεγονός ότι η ελληνική Ακροδεξιά όχι μόνον κατανοεί, αλλά υιοθετεί –έστω και διαφορετικά χρωματισμένη– τη ρητορική της.
Σαν χθες, πριν από 24 χρόνια και συγκεκριμένα στις 26 Σεπτεμβρίου 1989, ο Παύλος Μπακογιάννης του έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες φονιάδων, που θεωρούσαν τους εαυτούς τους επίγονους του Μαρξ.
Αν χαρακτηρίζει κάτι τη χώρα μας είναι η «κοινοτοπία της σύγχυσης», η οποία δεν περιορίζεται στα καφενεία, αλλά εισχωρεί στον επίσημο λόγο.
Η Χρυσή Αυγή δεν γεννήθηκε στο κενό και στα κοινωνικά φαινόμενα δεν υπάρχει η σχέση ενός αιτίου κι ενός αιτιατού.
Η Δημοκρατία δεν μπορεί να ολιγωρήσει απέναντι στα κρούσματα της βίας που πληθαίνουν. Πρέπει να ξεριζώσει το απόστημα.
Η αριστερή βία δεν γέννησε την ακροδεξιά, αλλά την βοήθησε πάρα πολύ στην κοινωνική της νομιμοποίηση.
Η πρόταση για ξεχωριστά ψηφοδέλτια Δημάρχων Δημοτικών Συμβούλων στις αυτοδιοικητικές εκλογές κινείται προς την σωστή κατεύθυνση, ανεξαρτήτως των προθέσεων της κυβέρνησης.
Το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ εμφανίζουν τις γεροντικές ασθένειες του πολιτικού συστήματος.
Οι χώροι του Πολυτεχνείου σε ποιον ανήκουν; Δηλαδή, η έννοια «σαν κλέφτης» προϋποθέτει την έννοια «σαν ιδιοκτησία». Οι συγκεκριμένοι χώροι ήταν κάτι «σαν ιδιοκτησία» εκείνων που τους κατέλαβαν;
Αν παρατηρήσουμε τις αντιδράσεις του πολιτικού συστήματος -όλου του πολιτικού συστήματος: συμπολιτευόμενων κι αντιπολιτευόμενων- επιχειρηματιών, συνδικαλιστών, ΜΜΕ, ακόμη και των μπαχαλάκηδων θα δούμε τις παλιές πρακτικές σε ένα εντελώς νέο τοπίο.
Το πρόβλημα είναι οι υπουργοί σαν τον κ. Αβραμόπουλο, που αντί να εξορθολογίζουν το κράτος, το παίζουν φιλολαϊκοί, έχοντας κατά νουν την πολιτική τους καριέρα.
Για μία ακόμη φορά τα δύο κόμματα εξουσίας στέλνουν το σήμα, ότι οι παλαιοκομματικές τους συνήθειες δεν πεθαίνουν.
Διάσπαρτα στις πόλεις υπάρχουν πτώματα καλών προθέσεων, τα οποία μετά από πολλά ταρατατζούμ άφησαν την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο.
Δεν θα ήταν πιο χρήσιμο (πολιτικά) να χρεώνεται η βρωμιά μιας πόλης στον δήμαρχό της, όπως γίνεται τώρα, αντί να είναι αρμοδιότητα π.χ. του υπουργού Περιβάλλοντος.
Η πολυδιαφημισμένη, ως παραδειγματική, νίκη κατά της φοροδιαφυγής δεν ήρθε.
