Στη σφαίρα του ιδανικού χρειάζονται μέχρι και οι εννιά υπάλληλοι του Οργανισμού της Κωπαϊδας.

Η Ιστορία είναι γεμάτη από κακούς χειρισμούς. Και καταστροφές. Αυτές συνήθως ξεκινούν από τα μικρά για να καταλήξουν στα χείριστα.

Η οικονομική κρίση έδωσε ένα επιπλέον επιχείρημα στους επικριτές των «εξωτικών θεσμών διαβούλευσης».

Σε ένα κόσμο που γίνεται όλο και πιο σύνθετος κανείς δεν ξέρει εκ των προτέρων τις επιπτώσεις μιας απόφασης και από πού θα του έρθουν οι αντιδράσεις.

    Η νομιμότητα του ευρωπαϊκού εγχειρήματος πλησιάζει με γοργά βήματα προς το τέλος της, ακριβώς τώρα που τη χρειαζόμαστε πιο πολύ.

  Όλοι κάνουν λάθη. Εκτός από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί κάνουν θεωρίες…

  Διαχρονικά στην Ελλάδα η προσφυγή στις κάλπες είναι η εύκολη λύση των πολιτικών, είτε για να αποσείσουν ευθύνες είτε γιατί νομίζουν ότι έτσι θα λύσουν προβλήματα.

    Μια κοινωνική έκρηξη είναι σύνθετη διαδικασία και γι’ αυτό κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τη στιγμή της. Δεν είναι ποτέ σχέση ενός αιτίου κι ενός αιτιατού, αν και θα λέγαμε ότι είναι σχέση μιας μικρής αφορμής και πολλών αιτιατών.

    Η ελληνική κοινωνία μοιάζει με ναυαγό ξαπλωμένο σε σχεδία, που ελπίζει ότι κάποιο περίεργο «φιλελληνικό» ρεύμα του εξωτερικού θα τον βγάλει στη στεριά.

  Μακάρια η χώρα όπου ο συντηρητισμός δεν είναι απλώς άποψη, αλλά θεωρείται «κεκτημένη γνώση».

  Μοναδικό κριτήριο της κυβέρνησης για τη στελέχωση του Δημοσίου είναι ο διαμοιρασμός των ιματίων όποιου κράτους απέμεινε.

  Διαφορές και ομοιότητες μεταξύ των αυτοκτονιών στην Παναγία των Παρισίων και στην Πλατεία Συντάγματος.

Οι δημόσιες μεταφορές, η λαθρεπιβίβαση, οι άνεργοι και τα συνδικάτα.

Είναι ανησυχητικό για μια χώρα που βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας να ασχολείται κοτζάμ υπουργός με δύο διευθυντές υπηρεσιών.

Δεν ξέρουμε αν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει την εξουσία. Αν το πετύχει, μνημονιακά μέτρα θα εφαρμόσει (και ίσως βαρύτερα, επειδή θα καθυστερήσει) κι ας βαφτίσει το πρόγραμμά του «αντιμνημόνιο».

Μπορούμε να μιλάμε για «ανεπαρκείς, κακούς, στραβούς, ανάποδους» κ.λπ. αρχηγούς, αλλά όχι για προδότες. Ολοι προσπάθησαν για το καλό της χώρας, απλώς άλλοι επέτυχαν λίγο κι άλλοι απέτυχαν πολύ.

Οι πρωτόγονοι «αντι-ισμοί» δεν ταιριάζουν σε μια κοινωνία με ελάχιστη πολιτική παιδεία.

Δεν είναι ανάγκη να ανήκει κάποια στο γυναικείο φύλο για να γίνει αντιπαθής. Μπορεί μια χαρά να το κάνει από μόνη της, με τη συμπεριφορά της.

Γιατί τόση χαρά που πέθανε η Μάργκαρετ Θάτσερ;

Ο λαϊκισμός της καθολικής άρνησης δεν οφείλεται μόνο στα υπαρκτά ελλείμματα παιδείας που έχει η ηγεσία της νεόκοπης Αριστεράς.