Η στροφή στην εκλογίκευση που επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ σκοντάφτει στην ανεδαφική αντιμνημονιακή ρητορεία του.
Δεν είναι μόνο οι πολιτιστικές διαφορές που καθυστερούν την εκταμίευση της δόσης…
Η μετατόπιση αρμοδιοτήτων φορολόγησης από το κεντρικό κράτος στην Τοπική Αυτοδιοίκηση μοιάζει δύσκολη. Αλλά δεν είναι.
Υπάρχουν πολλοί ΟΤΑ στην Ελλάδα που με περιορισμένους πόρους παράγουν εντυπωσιακά αποτελέσματα, τα οποία περνούν απαρατήρητα από τα ραντάρ των -επίσης κρατικοκεντρικών- ΜΜΕ.
Στην μεγαλόνησο δεν ακούς κλαψουρίσματα γι’ αυτά που χάθηκαν, μόνο σκέψεις και ιδέες για αυτά που πρέπει να κερδηθούν.
Το μοντέλο του συγκεντρωτικού κράτους που μας χρεοκόπησε δεν μπορεί να μάς βγάλει από την κρίση.
Πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούν να προσφέρουν κάποια θεωρία για τα προβλήματα της χώρας τον 21ο αιώνα και γι’ αυτό καταφεύγουν σε τσιτάτα και χαρακτηρισμούς εκτός τόπου και χρόνου.
Πως συνηθίζουμε το τέρας της αντικοινοβουλευτικής συμπεριφοράς.
Σε όλο τον δυτικό κόσμο η Τοπική Αυτοδιοίκηση λύνει προβλήματα και κατανέμει καλύτερα τους κοινούς πόρους μιας κοινωνίας.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 η αμερικανική κυβέρνηση ζήτησε από το ινστιτούτο ερευνών RAND να σχεδιάσει ένα σύστημα επικοινωνίας ικανό να αντέξει σε μια πυρηνική επίθεση.
Η τομή που χρειάζεται το κράτος είναι προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που νομίζουμε και επιχειρείται.
Κανένας οργανισμός δεν μπορεί να μακροημερεύσει όταν ένα άτομο ασχολείται με τα πάντα.
Αν είχαμε εθνικό σχέδιο για την αναδιάρθρωση του κράτους, η κινητικότητα θα ήταν αντίστροφη.
Το ελληνικό κράτος δεν απέτυχε μόνο επειδή είναι μεγάλο. Απέτυχε κυρίως διότι είναι συγκεντρωτικό.
Μπαίνει στο ζύγι του δημοκρατικού κανόνα το Κρυφό Σχολειό ή ο Χορός του Ζάλογγου; Μήπως να ψηφίσουμε για να απαντηθεί οριστικώς το ερώτημα αν το πραξικόπημα του 1967 το έκαναν Αμερικανοί ή Eλληνες αξιωματικοί; Γενικώς η Iστορία γράφεται με το τι πιστεύει ή το τι θέλει ο κόσμος;
Κι όμως! Η μεγαλύτερη φορολογική μεταρρύθμιση της Mεταπολίτευσης έγινε στα χρόνια του Ανδρέα. Ο ΦΠΑ και οι ταμειακές μηχανές μπήκαν στη ζωή μας το 1987.
Η αλήθεια είναι ότι το κείμενο της προγραμματικής συμφωνίας των τριών κομμάτων, τα οποία πριν από ένα χρόνο συνέπτυξαν τη συγκυβέρνηση, είχε την τύχη των προεκλογικών προγραμμάτων.
Οι θεσμοί διαβούλευσης των κυβερνητικών αποφάσεων ήταν πρωθύστερες για μια χώρα που σαράντα σχεδόν χρόνια μετά την επάνοδο της Δημοκρατίας δεν έμαθε να διαλέγεται.
Παρά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ, πρέπει να ομολογήσουμε ότι είναι η πρώτη φορά στη μεταπολίτευση που μια κυβέρνηση συνεργασίας –κομμάτων με διαφορετική πολιτική καταγωγή και φιλοσοφία– κρατάει τόσο καιρό.
Ήταν αμφίθυμες οι αντιδράσεις των πολιτών στο άκουσμα της σύνθεσης της νέας κυβέρνησης.
