Αν είχαμε εθνικό σχέδιο για την αναδιάρθρωση του κράτους, η κινητικότητα θα ήταν αντίστροφη.
Το ελληνικό κράτος δεν απέτυχε μόνο επειδή είναι μεγάλο. Απέτυχε κυρίως διότι είναι συγκεντρωτικό.
Μπαίνει στο ζύγι του δημοκρατικού κανόνα το Κρυφό Σχολειό ή ο Χορός του Ζάλογγου; Μήπως να ψηφίσουμε για να απαντηθεί οριστικώς το ερώτημα αν το πραξικόπημα του 1967 το έκαναν Αμερικανοί ή Eλληνες αξιωματικοί; Γενικώς η Iστορία γράφεται με το τι πιστεύει ή το τι θέλει ο κόσμος;
Κι όμως! Η μεγαλύτερη φορολογική μεταρρύθμιση της Mεταπολίτευσης έγινε στα χρόνια του Ανδρέα. Ο ΦΠΑ και οι ταμειακές μηχανές μπήκαν στη ζωή μας το 1987.
Η αλήθεια είναι ότι το κείμενο της προγραμματικής συμφωνίας των τριών κομμάτων, τα οποία πριν από ένα χρόνο συνέπτυξαν τη συγκυβέρνηση, είχε την τύχη των προεκλογικών προγραμμάτων.
Οι θεσμοί διαβούλευσης των κυβερνητικών αποφάσεων ήταν πρωθύστερες για μια χώρα που σαράντα σχεδόν χρόνια μετά την επάνοδο της Δημοκρατίας δεν έμαθε να διαλέγεται.
Παρά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ, πρέπει να ομολογήσουμε ότι είναι η πρώτη φορά στη μεταπολίτευση που μια κυβέρνηση συνεργασίας –κομμάτων με διαφορετική πολιτική καταγωγή και φιλοσοφία– κρατάει τόσο καιρό.
Ήταν αμφίθυμες οι αντιδράσεις των πολιτών στο άκουσμα της σύνθεσης της νέας κυβέρνησης.
Στη σφαίρα του ιδανικού χρειάζονται μέχρι και οι εννιά υπάλληλοι του Οργανισμού της Κωπαϊδας.
Η Ιστορία είναι γεμάτη από κακούς χειρισμούς. Και καταστροφές. Αυτές συνήθως ξεκινούν από τα μικρά για να καταλήξουν στα χείριστα.
Η οικονομική κρίση έδωσε ένα επιπλέον επιχείρημα στους επικριτές των «εξωτικών θεσμών διαβούλευσης».
Σε ένα κόσμο που γίνεται όλο και πιο σύνθετος κανείς δεν ξέρει εκ των προτέρων τις επιπτώσεις μιας απόφασης και από πού θα του έρθουν οι αντιδράσεις.
Η νομιμότητα του ευρωπαϊκού εγχειρήματος πλησιάζει με γοργά βήματα προς το τέλος της, ακριβώς τώρα που τη χρειαζόμαστε πιο πολύ.
Όλοι κάνουν λάθη. Εκτός από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί κάνουν θεωρίες…
Διαχρονικά στην Ελλάδα η προσφυγή στις κάλπες είναι η εύκολη λύση των πολιτικών, είτε για να αποσείσουν ευθύνες είτε γιατί νομίζουν ότι έτσι θα λύσουν προβλήματα.
Μια κοινωνική έκρηξη είναι σύνθετη διαδικασία και γι’ αυτό κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τη στιγμή της. Δεν είναι ποτέ σχέση ενός αιτίου κι ενός αιτιατού, αν και θα λέγαμε ότι είναι σχέση μιας μικρής αφορμής και πολλών αιτιατών.
Η ελληνική κοινωνία μοιάζει με ναυαγό ξαπλωμένο σε σχεδία, που ελπίζει ότι κάποιο περίεργο «φιλελληνικό» ρεύμα του εξωτερικού θα τον βγάλει στη στεριά.
Μακάρια η χώρα όπου ο συντηρητισμός δεν είναι απλώς άποψη, αλλά θεωρείται «κεκτημένη γνώση».
Μοναδικό κριτήριο της κυβέρνησης για τη στελέχωση του Δημοσίου είναι ο διαμοιρασμός των ιματίων όποιου κράτους απέμεινε.
Διαφορές και ομοιότητες μεταξύ των αυτοκτονιών στην Παναγία των Παρισίων και στην Πλατεία Συντάγματος.
