Ο τόπος χρειάζεται δημιουργική -έστω δια των αντιρρήσεων- αντιπολίτευση και όχι φωνακλάδικη σαν αυτή που συνηθίσαμε.

Σ’ αυτή τη χώρα πλεονάζουν τα παχιά αριστερά λόγια και σπανίζουν οι επιτυχημένες συνεργατικές προσπάθειες.

Από τη νέα τρομοκρατία λείπει έστω το φύλλο συκής, μια θεωρία επανάστασης, που επεδείκνυαν οι προηγούμενες οργανώσεις.

Με την κρίση δεν χάσαμε μόνο τα λεφτά, χάσαμε και τον μόνο μπούσουλα που είχαμε. Ξαφνικά βρεθήκαμε σε ένα περιβάλλον περιορισμένων πόρων.

Ο τεμπέλικος μαξιμαλισμός βοηθά βραχυχρόνια (προσφέρει ψήφους, συμπάθεια, αποδοχή κ.λπ.) είναι όμως καταστροφικός μακροχρόνια για τον τόπο και μεσοπρόθεσμα για τους φορείς του.

Εχει γίνει πεποίθηση ότι όποιος δηλώνει συνδικαλιστής και πολύ περισσότερο αριστερός μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.

Δυστυχώς οι συνδικαλιστές στην Ελλάδα είναι ευεπίφοροι στην αδράνεια περισσότερο και από τους πολιτικούς.

Εδώ που φτάσαμε -και κυρίως: εκεί που οδηγούμαστε- κάνει επιτακτική την ανάγκη να ξαναγυρίσουμε στην άλφα-βήτα της δημοκρατίας.

Είναι θλιβερό το γεγονός ότι το συνδικαλιστικό κίνημα πνίγηκε στα λύματα του συντεχνιασμού.

«Η κυβέρνηση, απέναντι στους παράνομους “ασθενείς-αδειούχους-απεργούς” του μετρό, επέλεξε, προχωρώντας στην εφαρμογή του μέτρου της επίταξης υπηρεσιών, να δράσει “εξόχως” παράνομα».

Δεν είναι εύκολο να ωριμάσει ένα κόμμα σαν τον ΣΥΡΙΖΑ σε συνθήκες επιτάχυνσης του πολιτικού χρόνου.

Όσο η μεσαία τάξη εμπεδώνει το αίσθημα ασφάλειας, τόσο περισσότερο θα απαιτεί και τα υπόλοιπα, που οφείλει να κάνει μια κυβέρνηση.

Το ερώτημα όμως είναι πόσο θα κρατήσει η διαδικασία ωρίμανσης του ΣΥΡΙΖΑ με δεδομένο ότι τους τελευταίους μήνες βλέπουμε την τακτική του ένα βήμα μπρος και δύο πίσω.

Ο ΣΥΡΙΖΑ φέρει τεράστιες ευθύνες για την έξαρση της βίας που ζούμε σήμερα. Οχι μόνο γιατί χάιδεψε τα αυτιά των κουκουλοφόρων, αλλά διότι με τον πολιτικό του λόγο διαπαιδαγώγησε σε αντιδημοκρατικές πρακτικές τον ελληνικό λαό και ειδικά τη νεολαία.

Σε μια χώρα με σοβαρή πολιτική θα συζητούσαμε το μέλλον των κτιρίων και όχι των καταλήψεων.

Σύμφωνα με την εγχώρια προβληματική, τρεις κατσαπλιάδες που δηλώνουν επαναστάτες μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, χωρίς να λογοδοτούν σε κανένα.

«Αυτή είναι μια τακτική που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ εδώ και πολλά χρόνια… κατηγορώντας άπαντες ως φασίστες για να καλύψει τις δικές του φασιστικές συμπεριφορές…»

Ρε, μπας κι εκτός από πολιτιστικούς δημιουργούς η Βίλα Αμαλία στέγαζε και προβοκάτορες;

Η σύζυγος ενός δημοσιογράφου δεν είναι του ανδρός της και δεν είναι του πατρός της, όπως έλεγε και ένα παλιό σύνθημα της αξιοπρεπούς αριστεράς.

Στην Ελλάδα της αριστερής κομπορρημοσύνης και των πολλών αγώνων ο δημόσιος χώρος είναι κατεστραμένος.