Ισως πάλι ο «διαδηλωτισμός» να είναι η μόνη συγκροτημένη οικονομική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ.

Το περίεργο είναι ότι ουδείς από τους εθναμύντορες ανησυχεί για το πιθανό «ξεπούλημα» του κυπριακού πλούτου στους Ρώσους.

Ο ελληνικός λαός λέει ότι «όταν εφευρέθηκε η συγγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο». Οχι των δραστών κάποιων πράξεων, αλλά εκείνων που τους καλύπτουν.

Το βασικό πρόβλημα της Αριστεράς σήμερα είναι τα ταριχευμένα οράματα που παραμένουν στείρα.

Όταν ο Τζορτζ Σόρος θέλει να βοηθήσει και οι βουλευτές αντιστέκονται…

Το βασικό πρόβλημα και αυτής της κυβέρνησης είναι ότι επειδή δεν θέλει να ζυμώσει όλη μέρα, κοσκινίζει την υπάρχουσα κατάσταση.

Κάθε τοπικός άρχοντας χαϊδεύει τα αυτιά των ψηφοφόρων του. Ανάπτυξη θεωρείται να έχουμε περισσότερες πανεπιστημιακές σχολές για να νοικιάζουμε διαμερίσματα και να λειτουργούν οι ταβέρνες της περιοχής.

Μ’ αυτές τις καθυστερήσεις κι αυτές τις υπαναχωρήσεις η χώρα θα βρεθεί πάλι σε κατάσταση νευρικού σοκ κατά την επίσκεψη της τρόικας.

Kάποια στιγμή σ’ αυτόν τον τόπο πρέπει να ξεπεράσουμε τα κουτσομπολιά και τις συνωμοσίες και να συζητήσουμε πολιτικά.

Μπορούν οι μεταρρυθμιστικές προσπάθειες στην Ελλάδα να κρατήσουν στη μακρά διάρκεια;

Σε κάθε πορεία, όλα είναι τα ίδια…

Το βασικό πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ στο παρελθόν ήταν πως είχε πολλές πολιτικές θεωρίες που συγκρούονταν, με αποτέλεσμα πολλές φορές να ακινητοποιείται. Το βασικό πρόβλημα σήμερα είναι ότι δεν έχει καμία.

Ο τόπος χρειάζεται δημιουργική -έστω δια των αντιρρήσεων- αντιπολίτευση και όχι φωνακλάδικη σαν αυτή που συνηθίσαμε.

Σ’ αυτή τη χώρα πλεονάζουν τα παχιά αριστερά λόγια και σπανίζουν οι επιτυχημένες συνεργατικές προσπάθειες.

Από τη νέα τρομοκρατία λείπει έστω το φύλλο συκής, μια θεωρία επανάστασης, που επεδείκνυαν οι προηγούμενες οργανώσεις.

Με την κρίση δεν χάσαμε μόνο τα λεφτά, χάσαμε και τον μόνο μπούσουλα που είχαμε. Ξαφνικά βρεθήκαμε σε ένα περιβάλλον περιορισμένων πόρων.

Ο τεμπέλικος μαξιμαλισμός βοηθά βραχυχρόνια (προσφέρει ψήφους, συμπάθεια, αποδοχή κ.λπ.) είναι όμως καταστροφικός μακροχρόνια για τον τόπο και μεσοπρόθεσμα για τους φορείς του.

Εχει γίνει πεποίθηση ότι όποιος δηλώνει συνδικαλιστής και πολύ περισσότερο αριστερός μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.

Δυστυχώς οι συνδικαλιστές στην Ελλάδα είναι ευεπίφοροι στην αδράνεια περισσότερο και από τους πολιτικούς.

Εδώ που φτάσαμε -και κυρίως: εκεί που οδηγούμαστε- κάνει επιτακτική την ανάγκη να ξαναγυρίσουμε στην άλφα-βήτα της δημοκρατίας.