Είναι πολύ φιλόδοξο το σχέδιο «Κοινωνικής Στεγαστικής Πολιτικής» που εκπόνησαν τα υπουργεία Απασχόλησης και Εθνικής Aμυνας για εργατικές κατοικίες εντός των στρατοπέδων που απομακρύνονται. Αλλά, ταυτόχρονα, είναι και διπλά λάθος.
Στον εικονικό κόσμο των γκάλοπ, όπου το κόστος δεν μετράται, είναι απορίας άξιον που τα ποσοστά γαλαντομίας δεν είναι ακόμη υψηλότερα. Διότι όποιον και να ρωτήσουν αν πρέπει να δοθεί «επίδομα βόλτας», «ναι» πρέπει να απαντήσει. Η «τζάμπα φιλευσπλαχνία» δεν έβλαψε ποτέ κανένα.
Η επόμενη Συνταγματική αναθεώρηση πρέπει να μας δώσει ένα λιτό και φιλελεύθερο Σύνταγμα, γιατί αυτό που έχουμε είναι τροχοπέδη στην ανάπτυξη της χώρας…
Το Σύνταγμα που έχουμε πάσχει από την τελευταία αναθεώρησή του. Από καταστατικός χάρτης της χώρας κατάντησε Προεδρικό Διάταγμα γραμμένο σε πάπυρο. Ο πολιτικός κόσμος πρέπει σοβαρά να σκεφθεί το ενδεχόμενο άμεσης αναθεώρησής του.
Η εκλογολογία μπορεί να αποδειχθεί μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία κι αυτό πιθανώς να μην είναι κακό για τις πολιτικές δυνάμεις, αλλά και για τον τόπο. Είναι δεδομένο ότι στην προεκλογική αναμπουμπούλα οι συντεχνίες και οι νταβατζήδες χαίρονται.
Οι δύο πρώτοι ηγέτες της μεταπολίτευσης κατάφεραν να δημιουργήσουν τις μεγάλες παρατάξεις που γνωρίζουμε σήμερα διότι πίστεψαν στο μπόλιασμα ιδεών και αντιλήψεων.
Όλα τα τραγικά που συμβαίνουν δεν είναι παρά τα συμπτώματα της βαθιάς παθογένειας που ταλανίζει χρόνια τώρα τη χώρα. Οι φούσκες της μεταπολίτευσης σκάνε μία-μία. Οι εμβαλωματικές λύσεις που επιδιώξαμε ως κοινωνία, και τις έκαναν πολιτική οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ απλώς περαίωσαν το έργο τους.
Η ζεύξη του Κόλπου ανακοινώθηκε το 1993. Από τότε Αριστεροί, οικολόγοι και τοπικοί παράγοντες εναντιώθηκαν και κατάφεραν έντεκα χρόνια μετά να θρηνούμε δεκαπεντάχρονα παιδιά. Στο χρονικό των προαναγγελθέντων θανάτων συνοψίζονται όλες οι αγκυλώσεις της ελληνικής κοινωνίας.
Το μόνιμο άγχος των πολιτικών να διαχειριστούν το βραχυχρόνιο πολιτικό κόστος τους οδηγεί αφενός σε διόγκωση της κρίσης (βλέπε «Σινούκ») και κυρίως δεν τους επιτρέπει να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα στη ρίζα τους.
Ποια είναι η διαφορά μεταξύ όσων συνέβησαν την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 στις ΗΠΑ και όσων έγιναν την 11η Σεπτεμβρίου του 2004 στην Ελλάδα…
Μήπως πρέπει να επανιδρυθεί η σοβαρότητα στο ελληνικό κράτος;
Έχουμε κράτος το οποίο δεν ξέρει καν που βρίσκονται ανά πάσα στιγμή τα ελικόπτερά του. Και θέλουμε σ’ αυτό το κράτος να δώσουμε κι άλλες αρμοδιότητες;
Γι’ αυτό που πρέπει να λογοδοτεί κάθε πρωθυπουργός είναι κατά πόσο το σύστημα δουλεύει χωρίς την παρουσία του και χωρίς τις εντολές του.
Σε δυο-τρεις μήνες, όταν αυτή η κοροϊδία της διακομματικής επιτροπής τελειώσει το έργο της, κανείς δεν θα ασχολείται με το ντόπινγκ.
Το ντιμπέιτ απεικόνισε πιστά την αμηχανία που επικρατεί στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Η ελληνική κοινωνία είναι σε φάση μετάβασης. Τα παλιά δόγματα έχουν απαξιωθεί, αλλά νέες ολοκληρωμένες θεωρίες δεν έχουν διατυπωθεί.
Δεν πρέπει να μας τρομάζει αυτή η παράξενη εποχή. Αντικατοπτρίζει βαθύτερες διεργασίες στην ελληνική κοινωνία. Οι Έλληνες είδαν πως οι εύκολες συνταγές του παρελθόντος προσφέρουν πανηγύρια, αλλά όχι λύσεις.
Οι δημοσκοπήσεις αποπλανούν τους ερωτώμενους (αφού δεν τους αποκαλύπτει τις δύσκολες επιλογές που έχει οποίος χαράσσει πολιτική) και παραπλανούν τους πολιτικούς.
O «νομοθετισμός» είναι η υπόγεια ανάγκη μιας κοινωνίας που πιστεύει ότι τα πάντα πρέπει να ρυθμίζονται από το κράτος.
Υπάρχει ένα ισχυρό κι ακραία λαϊκιστικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία. Πιθανότατα είναι και πλειοψηφικό κι απλώς δεν εκδηλώνεται ως τέτοιο επειδή τα μεγάλα κόμματα λειτουργούν ως νομείς της κρατικής εξουσίας.
Ο λαϊκισμός έχει κοντά ποδάρια. Το αποδεικνύουν οι «Τάσεις» της MRB. Μόνο 0,3% των ελλήνων πολιτών (στατιστικά αμελητέο ποσοστό) πιστεύει πως «οι περισσότεροι πολιτικοί νοιάζονται για το τι σκέφτονται άνθρωποι σαν κι έμενα».
