Ποια είναι η διαφορά μεταξύ όσων συνέβησαν την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 στις ΗΠΑ και όσων έγιναν την 11η Σεπτεμβρίου του 2004 στην Ελλάδα…
Μήπως πρέπει να επανιδρυθεί η σοβαρότητα στο ελληνικό κράτος;
Έχουμε κράτος το οποίο δεν ξέρει καν που βρίσκονται ανά πάσα στιγμή τα ελικόπτερά του. Και θέλουμε σ’ αυτό το κράτος να δώσουμε κι άλλες αρμοδιότητες;
Γι’ αυτό που πρέπει να λογοδοτεί κάθε πρωθυπουργός είναι κατά πόσο το σύστημα δουλεύει χωρίς την παρουσία του και χωρίς τις εντολές του.
Σε δυο-τρεις μήνες, όταν αυτή η κοροϊδία της διακομματικής επιτροπής τελειώσει το έργο της, κανείς δεν θα ασχολείται με το ντόπινγκ.
Το ντιμπέιτ απεικόνισε πιστά την αμηχανία που επικρατεί στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Η ελληνική κοινωνία είναι σε φάση μετάβασης. Τα παλιά δόγματα έχουν απαξιωθεί, αλλά νέες ολοκληρωμένες θεωρίες δεν έχουν διατυπωθεί.
Δεν πρέπει να μας τρομάζει αυτή η παράξενη εποχή. Αντικατοπτρίζει βαθύτερες διεργασίες στην ελληνική κοινωνία. Οι Έλληνες είδαν πως οι εύκολες συνταγές του παρελθόντος προσφέρουν πανηγύρια, αλλά όχι λύσεις.
Οι δημοσκοπήσεις αποπλανούν τους ερωτώμενους (αφού δεν τους αποκαλύπτει τις δύσκολες επιλογές που έχει οποίος χαράσσει πολιτική) και παραπλανούν τους πολιτικούς.
O «νομοθετισμός» είναι η υπόγεια ανάγκη μιας κοινωνίας που πιστεύει ότι τα πάντα πρέπει να ρυθμίζονται από το κράτος.
Υπάρχει ένα ισχυρό κι ακραία λαϊκιστικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία. Πιθανότατα είναι και πλειοψηφικό κι απλώς δεν εκδηλώνεται ως τέτοιο επειδή τα μεγάλα κόμματα λειτουργούν ως νομείς της κρατικής εξουσίας.
Ο λαϊκισμός έχει κοντά ποδάρια. Το αποδεικνύουν οι «Τάσεις» της MRB. Μόνο 0,3% των ελλήνων πολιτών (στατιστικά αμελητέο ποσοστό) πιστεύει πως «οι περισσότεροι πολιτικοί νοιάζονται για το τι σκέφτονται άνθρωποι σαν κι έμενα».
Οι δημοσκοπήσεις δεν είναι αντιφατικές, όπως συμπεραίνουν πολλοί. Δείχνουν υπόγειες τάσεις τις οποίες πρέπει να ανιχνεύσουμε. Αποκαλύπτουν την χρεοκοπία του παλιού μοντέλου και τον οδυνηρό τοκετού ενός νέου.
Γινόμαστε Ευρώπη, παρά την γκρίνια και την μιζέρια κάποιων που θέλουν να ισοπεδώνουν τα πάντα.
Το ερώτημα λοιπόν είναι ένα: αφού η Βουλή κάνει υπερωρίες και παράγει πλεονάζον νομοθετικό έργο, γιατί όλοι οι φορείς διαμαρτύρονται ότι δεν έγιναν ακόμη οι αναγκαίες νομοθετικές ρυθμίσεις ώστε να ξεμπλοκαριστούν διάφορα ζητήματα;
Oι Έλληνες πολιτικοί έχουν πείσει το εκλογικό σώμα ότι είναι θαυματοποιοί. Ότι όλα τα σφάζουν κι όλα τα μαχαιρώνουν. Δεν υπόσχονται μόνο γεφύρια. Κάνουν λόγο και για τα ποτάμια που θα φέρουν.
Τα προβλήματα, άσχετα με τις επιθυμίες κάποιων, δεν εξαφανίζονται επειδή αρχίζουν οι κομματικές φιέστες. Ούτε καν από την τηλεόραση. Είναι εκεί απέναντι. Προκλητικά.
Η εποχή των μεγάλων λόγων και των μηδενικών έργων, η περίοδος της παραμυθίας πέρασε ανεπιστρεπτί.
Η Ελλάδα χρειάζεται μια καινούργια αρχή και οι επόμενες εκλογές είναι μια καλή πρώτη ευκαιρία.
Αφού λαός είμαστε όλοι μας και δεν μας περιορίζει κανένας θεσμός, άρα «δημοκρατία, έχουμε ότι θέλει ο καθένας κάνει».
Το πρόβλημα της πολιτικής δεν είναι πρόβλημα λόγου. Αυτό είναι το σύμπτωμα. Η ασθένεια προέρχεται από την έλλειψη περιεχομένου.
