Η συμμετοχή έχει άμεσο κόστος και πολύ μακροπρόθεσμο όφελος, ενώ η αποχή έχει άμεσο όφελος και πολύ μακροπρόθεσμο κόστος.
Τα προβλήματα στη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας άρχισαν πριν από το 2004, τότε που το κόμμα έπρεπε να ανασυγκροτηθεί όχι απλώς ως εκλογικός μηχανισμός, αλλά ως ένας ώριμος ιδεολογικά χώρος, που διαβάζει και συζητά για τις μεγάλες προκλήσεις που είχε να αντιμετωπίσει.
Η κυβέρνηση, λειτουργεί υπό τον πανικό των εκλογικών αποτελεσμάτων και επείγεται για τις φανταχτερές πρωτοβουλίες
By pointing a finger at a “culprit,” you deflect people’s attention from the real problems, while offering a “straight answer”.
Το πρόβλημα είναι πως οι «καθαρές απαντήσεις» δεν είναι ποτέ ουδέτερες. Είναι πάντα οι λάθος λύσεις.
Συγκρίνοντας μήλα και πορτοκάλια φτιάχνεται κλίμα απαγορεύσεων. Στρεβλώνοντας την πραγματικότητα πολλοί βρίσκουν την ευκαιρία να επιχειρήσουν λογοκρισία στα ΜΜΕ.
Η τεράστια αύξηση της αποχής στις ευρωεκλόγες είναι κάτι σαν τις ξαφνικές ανόδους στο χρηματιστήριο. Πρέπει να την προσέξουμε, αλλά δεν πρέπει να βγάλουμε βιαστικά συμπεράσματα.
Η Νέα Δημοκρατία δεν έχει ελπίδα. Οχι γιατί έχασε με 4,35%, αλλά γιατί συνεχίζει να διαβάζει το ποσοστό με τον παλιό τρόπο, με τα γυαλιά της επικοινωνίας.
Η χώρα βρίσκεται σε κρίση και όχι μόνο το πολιτικό της σύστημα. Η συζήτηση πρέπει να ξεκινήσει από την αρχή.
Η ιστορία δεν φτιάχνεται από το ένα μεγάλο πράγμα μετά το άλλο. Συσσωρεύεται σαν σκόνη δισεκατομμυρίων μικρών συμβάντων και αποφάσεων.
Υπάρχουν πολλές πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης που έγιναν μπούμερανγκ.
Δεν υπάρχει αποχή ως πολιτική στάση, όπως δεν μπορεί το άσπρο να είναι μαύρο και η νύχτα μέρα.
The buildup of scandal and disappointment in the authorities and institutions can provide the kindling that a random shooting can easily ignite.
Το πιο ανησυχητικό από τον Δεκέμβρη είναι ότι είχε πολλή οργή δίχως συγκεκριμένο αίτημα. Πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί και αύριο να επαναληφθεί.
Η σιωπή για όσα στραβά γίνονται σε περίοδο κρίσης μιας διακυβέρνησης, μοιάζει να είναι καλό. Και ίσως βραχυπρόθεσμα να είναι βολικό. Μακροπρόθεσμα όμως διαχέει τις ευθύνες ολίγων σε ολόκληρη την παράταξη.
Η υπόθεση Siemens αρχίζει να μοιάζει πλέον με αμερικανικό φιλμ στο οποίο ατομικά δικαιώματα πολιτών συνθλίβονται ανάμεσα σε πολιτικούς και δικαστικούς σχεδιασμούς.
Δεν ξέρουμε τι είναι χειρότερο: να υπάρχει κυβερνητική μεθόδευση συγκάλυψης ή να είναι οι μηχανισμοί ασφάλειας της χώρας σε τέτοια χάλια;
Για να καταλάβουμε, πού μαζεύονται τα παπαγαλάκια πρέπει να κοιτάξουμε την τροφική αλυσίδα.
Ακόμη και οι μετανάστες που δεν ενσωματώνονται προσαρμόζουν σε μεγάλο βαθμό τη συμπεριφορά τους στη χώρα υποδοχής των.
To a great degree, migrants adopt the behavior of their host country
