Στην Ελλάδα εφευρίσκουμε περίεργα ονόματα για να κρεμάμε τα προβλήματα. Ενα από αυτά είναι η «μεταναστευτική πολιτική». Κανείς δεν μας εξηγεί τι είναι, αλλά όλοι ξέρουμε ότι δεν την έχουμε.
Τι θα έλεγε ένας δυτικός σε ένα μουσουλμάνο για το σχίσιμο του Κορανίου και δεν μπορεί να πει ο Έλληνας…
Πως είναι δυνατόν να εκλέγεται ο Μπερλουσκόνι πρωθυπουργός;
Το πρόβλημα της μετανάστευσης είναι πολυδιάστατο και γι’ αυτό δεν υπάρχει μια μαγική λύση. Αντιθέτως, υπάρχουν πολλές πολιτικές οι οποίες δεν προσφέρουν θεαματικά αποτελέσματα, αλλά σιγά σιγά αντιμετωπίζουν τις επιπτώσεις του προβλήματος.
Η συμπύκνωση των φαινομένων είναι η μεγάλη αξία του βιβλίου του Τάκη Θεοδωρόπουλου «Η Μελαγχολία της Δευτέρας. Από την ευφορία του 2004 στην κατάθλιψη του 2008».
Στην πληροφορική κοινωνία το μόνο σίγουρο είναι ότι πνιγόμαστε στην πληροφορία. Aυτό που μας λείπει είναι ο οδηγός σ’ αυτόν τον ορμητικό χείμαρρο, η πυξίδα στη θάλασσα των πληροφοριών.
Πολλάκις το πολιτικό κόστος διογκώνεται τεχνητά από το μιντιακό σύστημα. Οχι μόνο για τους γνωστούς λόγους, αλλά για την εντυπωσιοθηρία.
Πόσο μπολιάζουμε με τη δική μας δημιουργία τον οικουμενικό πολιτισμό που δημιουργείται ή απλώς ομφαλοσκοπούμε στις πέτρες που κάποτε σημάδευαν το κέντρο της Γης;
Between puritanical outrage and large-scale misappropriation of public funds, where is the middle ground?
Σα δεν ντρέπονται και οι Βρετανοί να σκανδαλολογούν ασυστόλως σχετικά με τις δαπάνες για σκυλοτροφές, που έκαναν οι βουλευτές τους και πλήρωναν οι φορολογούμενοι;
Ολοι οι φορολογούμενοι καλούμαστε να πληρώσουμε 6,25 εκατ. ευρώ παρά το γεγονός ότι τα κανάλια υποχρεούνται να τα μεταδίδουν δωρεάν, ως ελάχιστο αντιστάθμισμα για τη δημόσια περιουσία που χρησιμοποιούν.
Το κράτος-τροφός υπήρξε για τον Τύπο μακροχρόνια ο καταστροφέας του. Απαξίωσε το μεγαλύτερο κεφάλαιο, την αξιοπιστία του.
Τα σκάνδαλα βαρύνουν εκείνα τα στελέχη της κυβέρνησς που τα έκαναν. Η κεντροδεξιά κινδυνεύει να αμαυρωθεί από την διαχείριση των σκανδάλων την επόμενη μέρα.
Στην Ελλάδα η βία διαχύθηκε πρώτα στον λόγο και μετά στους δρόμους. Κάθε κακό ή κάθε θεωρούμενο κακό χαρακτηρίζεται βία.
Παρατηρητήριο των ΜΜΕ υπάρχει. Δημιουργήθηκε άτυπα, δίχως εγκαίνια και χωρίς μεγαλόστομες κουβέντες. Είναι διάχυτο στην «μπλογκόσφαιρα».
Isn’t it the Greeks, a fiercely political nation, who used to poke fun at the apolitical “Yankees” because many wouldn’t vote in their presidential elections?
«Οι κακοί πολιτικοί εκλέγονται από καλούς ανθρώπους που δεν πάνε να ψηφίσουν».
Πως περάσαμε από την υπερευαισθησία στα σκάνδαλα στην κατατονία;
Δίχως τάξη ακόμη και η επανάσταση εκφυλίζεται σε «υπερεπανάσταση»…
Η εμπιστοσύνη στους θεσμούς χτίζεται τηρώντας το γράμμα και το πνεύμα του Συντάγματος, ακόμη και τους άγραφους κανόνες της πολιτικής διαδικασίας.
