Η επαναφορά της απαγόρευσης δημοσιοποίησης των δημοσκοπήσεων δύο εβδομάδες πριν από τις εκλογές είναι αντισυνταγματική.

Εχουμε τόση ιστορία που δεν ξέρουμε τι να πρωτοσυντηρήσουμε. Ολη η χώρα παρουσιάζεται σαν μουσείο και κανονικά έπρεπε να έχει ταμπέλες «Μην εγγίζετε».

Ποιος πρέπει να πληρώνει το νερό σε χώρους υπό κατάληψη;

Who pays the water bill in self-organized initiatives?

Ποιος είχε την φαεινή ιδέα να βάλει τον πρωθυπουργό να επαναλάβει την καταστροφική για τον πρεσβύτερο Τζορτζ Μπους ιστορική φράση «read my lips, no more taxes» («διαβάστε τα χείλη μου: όχι άλλοι φόροι»);

Ο περιορισμός των δικαιωμάτων με πρόσχημα την παταξη της εγκληματικότητας και η συνακόλουθη γραφειοκρατία είναι αίτημα των ανίκανων να κάνουν καλά τη δουλειά τους και δικαιολογία των τεμπέληδων.

Η χρηματοδότηση των κομμάτων, η ποινική ευθύνη υπουργών είναι ακανθώδη ζητήματα και οι λύσεις δεν μπορούν να εμφανίζονται μαγικά, να ψηφίζονται ταχύτατα και στο τέλος να μην δουλεύουν.

Η λογική και η εμπειρία έδειξαν ότι τα ολοκληρωτικά καθεστώτα μακροπρόθεσμα δεν είναι απλώς άσχημα, είναι και άχρηστα.

Στην Ελλάδα οι αστικοί μύθοι που έχουν το μεγαλύτερο σουξέ είναι πολιτικοί. Φτιάχνονται κι εξαπλώνονται ανάλογα με τις φοβίες του πληθυσμού.

Greek media operate in the market of political influence rather than in the information market.

Το ανέκδοτο των εργολάβων που ζήτησαν την «τακτοποίηση» των μελλοντικών παρανομιών που θα κάνουν στις οικοδομές, γίνεται από τον κ. Σουφλιά νόμος του κράτους.

Η γνωμοδότηση Σανιδά θα παραμείνει ως μνημείο σύγχυσης μιας κοινωνίας και των θεσμικών της εκφράσεων που προσπαθούν να βρουν δρόμο στα νέα δεδομένα της παγκόσμιας επικοινωνίας.

Τα ελληνικά ΜΜΕ δεν λειτουργούν στην «αγορά της ενημέρωσης», βρίσκονται στην «αγορά της πολιτικής επιρροής».

Υπάρχουν δύο τρόποι για την καταπολέμηση της διαφθοράς. Ο συντηρητικός και ο σοβαρός.

Παρά τη διεθνή εμπειρία, που θέλει τις τρομοκρατικές οργανώσεις δεύτερης γενιάς τρομοκρατών να είναι βραχύβιες, στην Ελλάδα πρέπει να κρατάμε μικρό καλάθι.

H ελληνική κρίση του Τύπου έχει τόση σχέση με τη διεθνή κρίση του Τύπου, όσο έχει η κρίση της ελληνικής οικονομίας με τη διεθνή οικονομία.

«Τώρα που βρήκαμε υπουργό ΠΕΧΩΔΕ ο οποίος νομιμοποιεί τους αυθαίρετους ημιυπαίθριους χώρους, να νομιμοποιήσουμε κι αυτούς που θα χτιστούν»

Η συζήτηση περί παραταξιακού Τύπου στον 21ο αιώνα δεν είναι προσβλητική για τους δημοσιογράφους. Είναι πρωτίστως προσβλητική για τους αναγνώστες.

Είναι πολλά τα προβλήματα που έχει ο χώρος των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Το βασικότερο είναι αυτή η αντίληψη, ότι ο Τύπος δεν έχει ανάγκη την αγορά και ότι κρίνεται με διαφορετικά κριτήρια από την προσφορά και τη ζήτηση.

Ο κόσμος άλλαξε και οι τελευταίοι που το κατανοούν είναι εκείνοι που πρέπει να ενημερώνουν τον κόσμο για τις αλλαγές που ήρθαν.