Εχει κάτι κοινό η γρίπη των χοίρων με τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας. Και τα δύο είναι επικίνδυνα, αλλά ελάχιστοι πολίτες δίνουν σημασία.

H Εκκλησία ζητεί από το κράτος να συνεχίσει να προσλαμβάνει μόνο τα «δικά της παιδιά».

Στην πραγματικότητα η πληροφορία σε ολόκληρη την ιστορία διανέμετο δωρεάν.

H ελευθερία της έκφρασης στην Ελλάδα είναι κάτι σαν ακορντεόν: υπάρχει μόνο όταν ο λόγος δεν ενοχλεί, ενώ θα έπρεπε να ισχύει το αντίθετο.

Ο πληθωρισμός των (ανεξαρτήτως χρώματος) φασιστικών εκδηλώσεων στις παρουσιάσεις βιβλίων πρέπει να μας ανησυχήσει.

Η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται σε μια καμπή της ιστορίας της. Αυτό που κάνει δεν είναι σημαντικό μόνο για την ίδια, είναι σημαντικό για τον τόπο.

Οταν κλείνει μια βιομηχανία και μένουν στον δρόμο οι εργαζόμενοι, το κράτος πρέπει να συμπαρίσταται στους ανέργους. Στο ερώτημα «πόση συμπαράσταση;» δεν υπάρχει απάντηση.

Ελλάς-Γαλλία, συμμαχία και στην κρίση του Τύπου…

Οι δυνάμεις της αδράνειας πρέπει να αντισταθμιστούν από την πολιτική βούληση. Ετσι, το μικρό υπουργικό σχήμα δεν θα καταλήξει σε ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα, που θα σβήσει μέσα στις συμπληγάδες της γραφειοκρατίας και κάτω από τα βαριά δρύινα γραφεία των υπουργών.

Ο συντηρητισμός έχει ισχυρό ιδεολογικό υπόβαθρο στις κοινωνίες και δεν πρέπει να τον υποτιμούμε.

Τα τελευταία χρόνια έχει διαδοθεί ένας αριστερίστικος συντηρητισμός που μηδενίζει κάθε πρόοδο, συγκρίνοντάς την με ένα ιδανικό κόσμο που δε υπάρχει.

Αν θαυμάζουν κάτι οι πολίτες στο ΚΚΕ είναι η συνέπειά του, επειδή την μπερδεύουν με την ακινησία.

Στην Ελλάδα -όπου ως γνωστόν θάλλει ο μελοποιημένος κλαυθμός- όποιος δημοσιογράφος θέλει να έχει στην AGB μοίρα πρέπει να κλαίει στο μικρόφωνο.

Το καλύτερο επιχείρημα για να γίνουμε Δανοί είναι για να ξεκουραστούμε λίγο!

Δεν θα άξιζε κάποιος να ασχοληθεί με το ΚΚΕ, αν η κ. Παπαρήγα δεν στρέβλωνε τόσο πολύ την αλήθεια για να χτίσει την υπέρ του Τείχους απολογία.

Κανείς δεν ξέρει τι είναι ο κοινωνικός φιλελευθερισμός, αλλά μάλλον πρόκειται για το ανώτατο στάδιο του «ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού», τον οποίο επίσης κανείς δεν ήξερε τι ήταν.

H τηλεόραση αναδεικνύει ταχύτατα κάποια ζητήματα και το ίδιο γρήγορα τα εξαντλεί.

Oι μικρές και συνάμα μεγαλοφυείς ιδέες που φτιάχνουν επιχειρηματικές αυτοκρατορίες.

Aν δεν υπάρξει μαχαίρι στις δαπάνες, αν δεν μειωθεί το χρέος, προκοπή δεν πρόκειται να υπάρξει στη χώρα.

«Η ηγεσία του ΚΚΕ Εσωτερικού, παρά τα κουσούρια της, είχε στην εποχή της αντιληφθεί δύο – τρία πράγματα που ο Τσε ίσως και να τα υποτίμησε». Χριστόφορος Κάσδαγλης, «Η αριστερά και ο κακός λύκος»