Όλοι αυτοί που σηκώνουν τις σημαίες του «εθνικού» για την «Oλυμπιακή» περιμένουν με τον ένα ή τον άλλον τρόπο να πληρωθούν γι’ αυτό. Eίτε σε ψήφους, αν είναι πολιτικοί, είτε σε αργομισθίες αν είναι συνδικαλιστές.
Αν δεν υπήρχε το Κολέγιο των Επιτρόπων της Ε.Ε., θα έπρεπε να το εφεύρουμε. Κάποιος επιτέλους έπρεπε να προστατεύσει την τσέπη μας, αφού οι δικοί μας πολιτικοί υπολόγισαν πρώτα το πολιτικό κόστος.
Tα ευρήματα του «ευρωβαρόμετρου» αποτελούν και ευκαιρία. H πρώτη ανάγνωση αναδεικνύει μεγάλη απογοήτευση. Tαυτόχρονα, καταδεικνύουν ότι οι Έλληνες κατανοούν πως κάτι πάει στραβά με το παλιό μοντέλο
Πρέπει να απλουστευθεί η φορολογική νομοθεσία, ειδικά των επιχειρήσεων. Εκεί η φοροδιαφυγή και η φοροαποφυγή βρίσκονται σε γκρίζα περιοχή, με αποτέλεσμα να αποφασίζουν το «μαύρο» ή το «άσπρο» αυθαίρετα, πολλές φορές με το αζημίωτο, οι εφοριακοί.
Οι κρατικές επιχειρήσεις πρέπει να λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, κοιτώντας δηλαδή μόνο τον ισολογισμό τους, και το κράτος με κοινωνικά κριτήρια μέσω του προϋπολογισμού του.
Στην περίπτωση του αγροτικού προβλήματος πρέπει, κάποτε, να ειπωθούν τα πράγματα με το όνομά τους. Οι αγρότες μας αντί να είναι επιχειρηματίες συνήθισαν τόσα χρόνια να είναι δημόσιοι υπάλληλοι.
Χθες παρακολουθήσαμε την πρώτη δυναμική διαδήλωση κατά της αγοράς. Οι ροδακινοπαραγωγοί δεν έκλεισαν τις εθνικές οδούς διαμαρτυρόμενοι για τις επιδοτήσεις, αλλά για τις τιμές…
Σε μία σοβαρή χώρα, η απόφαση της κυβέρνησης να ανοίξει συνολικά το διάλογο για το ασφαλιστικό πρέπει να είναι άνευ αντικειμένου. Κανονικά πρέπει να υπάρχει διαρκής διάλογος των κοινωνικών εταίρων για ένα τόσο μεγάλο και τόσο ακανθώδες πρόβλημα.
Κανείς δεν εξετάζει – έστω ως θεωρητική άσκηση, βρε αδελφέ!- ποια θα ήταν τα οφέλη στην εθνική οικονομία αν μειωνόταν αντί να αυξηθούν οι φόροι.
Σε εποχές μεγάλης δημοσιονομικής στενότητας η πρόσληψη 10.000 αγροφυλάκων φαντάζει περιττή πολυτέλεια.
Η πραγματική οικονομία έχει, δυστυχώς, μόνο αριθμούς: Έσοδα και έξοδα. Και οι αριθμοί δεν είναι δίκαιοι, ούτε καν άδικοι. Αποτυπώνουν απλώς την πραγματικότητα στη βάση της οποίας πρέπει, επιτέλους, ν’ αρχίσουμε να συζητάμε.
Μια ιδιότυπη πολιτική συναλλαγή: Ο παραλογισμός των «κλειστών επαγγελμάτων» φτιάχνει πλούτο χωρίς κόπο και διά διοικητικών αποφάσεων…
Η ελληνική οικονομία και κατά συνέπεια οι τράπεζες δεν έχουν τα δωρεάν πλεονάσματα να διαχειριστούν και κάποιος πρέπει να πληρώσει όχι μόνο τα προνόμια των τραπεζοϋπαλλήλων αλλά και τα συνταξιοδοτικά δικαιώματά τους. Το ερώτημα δεν είναι μόνο «ποιος», αλλά και «πόσα».
Υπάρχουν λάθη και παραλείψεις κατά την εφαρμογή του προγράμματος των μεταρρυθμίσεων. Φυσικό είναι. Μόνο που αυτά δεν πρέπει να υπονομεύσουν το πρόγραμμα. Δεν πρέπει να συκοφαντήσουν τις δομικές αλλαγές.
Όλοι αυτοί, οι οποίοι όχι μόνο δεν πρόκειται να αφήσουν φράγκο στα ταμεία για τις επόμενες γενιές, αλλά θέλουν να τις χρεώσουν ακόμη παραπάνω, είναι οι ίδιοι που κόπτονται περισσότερο για τα …εργασιακά δικαιώματα των επόμενων γενεών.
Ολο το πολιτικό δυναμικό έχει επενδεδυμένα συμφέροντα σε διάφορα κομμάτια του κράτους -από μηχανισμούς «τακτοποίησης» πολιτικών φίλων μέχρι αναντάμ-παπαντάμ ρουσφέτια- και η πιθανότητα αποκρατικοποιήσεων τους χαλάει δουλειές…
Η ελαστικοποίηση του ωραρίου είναι αναγκαία. Τους υπαρκτούς κινδύνους από αυτή την τομή πρέπει να τους ελαχιστοποιήσει το ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα, αντί να ζητεί πάγωμα της κοινωνίας, προκειμένου να μη δημιουργηθούν αυτοί οι κίνδυνοι…
Η κυβέρνηση σχεδιάζει φόρο κατοχής στα ακίνητα. Προφανώς πρόκειται για μέτρο που εμπίπτει στο πλαίσιο του αναρχοαριστερού δόγματος «η ιδιοκτησία είναι κλοπή».
Το Δημόσιο συνεχίζει να φορτώνει χρέη στους Έλληνες, τρώει χωρίς να παράγει, επειδή κάποιοι έχουν κάνει τις ιδεοληψίες τους βασική συνιστώσα της πολιτικής.
Τα εισπρακτικά μέτρα που ανακοινώνει εντός των ημερών η κυβέρνηση είναι αναγκαία. Από την άλλη πλευρά όμως, είναι ελάχιστα χρήσιμα.
