Το μετεμφυλιακό μοντέλο της προστατευόμενης μεσαίας τάξης έχει τελειώσει. Τώρα πρέπει να επιτρέψουμε την άνθιση μια νέας που πιθανόν όμως να δημιουργήσει ανισότητες.

Η ευημερία είναι σύνθεση και του ιδιωτικού εισοδήματος και των δημόσιων παροχών. Μπορεί το πρώτο να είναι υψηλότερο απ’ ότι εμφανίζεται στις στατιστικές, το δεύτερο όμως είναι πραγματικό πρόβλημα της χώρας.

Κυριότερη συνεισφορά του 2004 θα είναι η κουλτούρα οργάνωσης με την οποία οσμώνεται το ελληνικό δημόσιο και κάποια στιγμή η ελληνική κοινωνία.

Μπορεί να απέτυχε η οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην Ελλάδα, ελπίζουμε όμως να χτίσουμε την «α-καπιταλιστική κοινωνία». Καπιταλισμό δίχως κεφάλαιο δηλαδή…

Τα μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός πρέπει να εξεταστούν κάτω από το πρίσμα της παραγωγικότητας. Πόσα απ’ αυτά θα αυξήσουν την παραγωγική βάση της χώρας;

Ο υδροκεφαλισμός της πρωτεύουσας δεν είναι η ασθένεια. Είναι το σύμπτωμα. Η ασθένεια φωλιάζει στο μεγάλο κράτος.

Οι αγρότες δεν παράγουν αυτά που έπρεπε να παράγουν, δεν πωλούν σε ανταγωνιστικές τιμές και μονίμως είναι με απλωμένο το χέρι. Είτε προς το κράτος είτε προς της Ε.Ε.

Δυστυχώς και με το νέο αναπτυξιακό νόμο ξένες επενδύσεις δεν πρόκειται να έρθουν. Όχι γιατί θέλουν περισσότερα κίνητρα, αλλά επειδή χρειάζεται μακροβιότερη σοβαρότητα.

Οι συμβασιούχοι εμπαίζονται από τους πολιτικούς. Αλλά και οι ίδιοι εμπαίζουν όλους εμάς τους υπόλοιπους.

Όλη αυτή η φασαρία για το χρηματιστήριο είναι μια χρυσή ευκαιρία να συζητήσουμε σοβαρά κάποια ζητήματα. Αν μπούμε στην κολοκυθιά του τζίρου («γιατί να παίξει 22 δις;», «αμ, πόσα να παίξει;» κ.ο.κ.) το παιγνίδι θα είναι χαμένο και στην επόμενη φούσκα της Σοφοκλέους…

Ας μην κοροϊδευόμαστε: Η αποβιομηχάνιση της χώρας είναι στρατηγική επιλογή της ελληνικής κοινωνίας. Κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας να διώξουμε τις ξένες επενδύσεις.

H ελληνική εργασία είναι μεν ακριβή αλλά ταυτόχρονα και χαμηλά αμειβόμενη. Tο πρόβλημα είναι στην παραγωγικότητα. Oι Έλληνες δουλεύουν πολύ, αμείβονται λίγο και παράγουν ελάχιστα.

Aντί να τσακωνόμαστε για ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης που έχουμε όλοι μαζί, θα πρέπει καθένας από μας να ορίζει την ασφαλιστική του μοίρα.

Δεν μπορεί να γίνει λόγος για «ισχυρή», ούτε για «φτωχή Ελλάδα». Η χώρα μας βρίσκεται σε μια λεπτή μεταβατική φάση, όπου αποτινάσσει τις παλιές αντιπαραγωγικές δομές για να γεννήσει ένα πιο ορθολογικό οικονομικό σύστημα.

Οι φορτηγατζήδες θέλουν χωροφύλακες στα πρατήρια για να ελέγχουν αυτό που οι ίδιοι πρέπει να ελέγχουν και οι καταναλωτές ένα υπάλληλο της αγορανομίας κάθε φορά που βγαίνουν να ψωνίσουν.

Ποιος και πότε αμφισβήτησε το αμερικανικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης; Οι Αριστεροί στοχαστές ποτέ. Πάντα το είχαν αφοδευμένο ως αμερικανικό. Δεν θέλησαν καν να το κοιτάξουν. Μήπως το αμφισβήτησαν οι εργαζόμενοι λοιπόν;

Oι συνδικαλιστές της ΑΔΕΔΥ δεν ντράπηκαν από την ισχνή προσέλευση των 400-500 ατόμων στην διαδήλωση;

Το πρόβλημα στη χώρα δεν είναι ότι καταστράφηκαν 500 θέσεις εργασίας στην «Πάλκο», αλλά γιατί ταυτόχρονα δεν δημιουργήθηκαν άλλες χίλιες. Το πρόβλημα δεν είναι οι κλωστοϋφαντουργίες που φεύγουν, αλλά οι επιχειρήσεις πληροφορικής που δεν έρχονται.

Οι κάτοικοι του Έβρου, όπως είπε ο Νομάρχης τους, προτιμούν τη φτώχεια από ένα χρυσωρυχείο. Θεμιτό, αλλά ας ελπίσουμε ότι το εννούν…

Tο ζήτημα δεν είναι αν θα γίνουμε Αλβανία, αλλά πως μπορούμε να γίνουμε Ιρλανδία. Αλλά γι’ αυτό δεν απαιτούνται ελαστικότερες εργασιακές σχέσεις απαιτούνται σαφείς εργασιακές σχέσεις.