Δέκατη όγδοη σε κατάταξη είναι η χώρα μας στις Άμεσες Ξένες Επενδύσεις την περίοδο 1998-2002, με μέσο όρο 1,06 δισεκατομμύρια δολάρια κατ’ έτος.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αναδεικνύεται με την αποβιομηχάνιση είναι το γεγονός ότι οι θεσμικοί φορείς (κόμματα, συνδικαλιστικές οργανώσεις κ.λ.π.) επιμένουν στη θεωρία του στραβού γιαλού.
Η ελληνική οικονομία έχει δομικές δυσλειτουργίες. Είναι μια οικονομία μη παραγωγική.
Είναι απλοϊκή η ανάγνωση της κοινωνικής πραγματικότητας που θέλει την διαφθορά να εξισώνεται με το ταγκό.
Το ποδόσφαιρο δεν μπορεί να εξυγιανθεί αν κατά’ αρχήν η κυβέρνηση δεν αποφασίσει να το αφήσει στην ησυχία του. Αν δεν πάψει ποικιλοτρόπως να το επιδοτεί και να ρυθμίζει κάθε τρεις και λίγο τα χρέη των ΠΑΕ.
Nα δείτε που όλη αυτή την ιστορία με την AEK πάλι εμείς θα την πληρώσουμε. Διότι, όποτε οι πολιτικοί μιλούν για σταυροφορία εξυγίανσης, επιδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό μυρίζει, δηλαδή κλοπή εισοδήματος όλων ημών των φορολογουμένων.
Οποιοσδήποτε θέλει να επιχειρήσει από τα χωριά που μαραζώνουν θα πληρώνει 50.000 δρχ. στο ΤΕΒΕ άσχετα να είναι ασφαλισμένος σε άλλο φορέα.
Τα νούμερα δείχνουν αύξηση της ιδιωτικής ευημερίας σε βάρος της δημόσιας περιουσίας. Δείχνουν αυτό που όλοι ψιθυρίζουμε: Φάγαμε τα έτοιμα. Καιρός να παράγουμε καινούργια…
Αν δεν εγκαταλείψουμε τη μίζερη προσέγγιση της οικονομίας από την πλευρά της κατανάλωσης και του εισοδήματος (ελεεινολογώντας την φτώχεια και την ακρίβεια) και δεν επικεντρωθούμε στην παραγωγή τότε πραγματικά θα αποκτήσουμε και φτώχεια και ακρίβεια.
Μία μέρα πριν τη λειτουργία της επιχείρησης τους προκύπτει (δίκην νταβατζή που παίρνει μερίδιο από την επιχειρηματική δραστηριότητα) το ΤΕΒΕ στο οποίο θα πληρώνουν εφ’ όρου ζωής κάποια αξιοσέβαστα ποσά.
Το κράτος των κ.κ. Σημίτη και Χριστοδουλάκη είχε προφανώς φανταστεί ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν όταν δήλωνε ότι «το κράτος είναι σαν μεγάλο μωρό.
Εμείς οι πολίτες και καταναλωτές κάποτε πρέπει να βρούμε το δίκιο μας. Και η αγορά μπορεί να μας βοηθήσει τα μάλλα…
Η αλήθεια είναι πως όλο το σύστημα βλέπει την Σοφοκλέους ως Ναό του Τζόγου. Από την κυβέρνηση, που το 2000 πόνταρε τα πολιτικά της ρέστα, μέχρι και τους μικροεπενδυτές, που πόνταραν τις καταθέσεις τους.
Σ’ αυτή τη χώρα κανείς δεν ξέρει ποιος πληρώνει ποιόν, τι και γιατί.
Aν δεν συμμαζευτεί πρώτα ο τομέας των δαπανών, ο οποίος ελέω εκλογών επιστρέφει στο «Nικόλα δώστα όλα», κάθε φορολογική μεταρρύθμιση που θα νομοθετείται, θα χρειάζεται και μία επόμενη.
H διαφθορά, τα «φρουτάκια», η διαπλοκή έχουν εμποτίσει τον κοινωνικό ιστό της χώρας τόσο βαθιά που (εν μέρει) δικαίως κάποιοι αναζητούν τους αναμάρτητους να εκσφενδονίσουν τους πρώτους λίθους.
Ενάμισι εκατομμύριο νέες θέσεις εργασίας πρέπει να καλύψει η Eυρωπαϊκή Ένωση στον τομέα τεχνολογίας. Kατά τα άλλα οι επιτήδειοι θα γεύονται τους καρπούς της ανομίας των, οι Έλληνες νέοι θα συνεχίσουν να ψάχνουν για δουλειά, και αλλοδαποί θα καλύπτουν τις καλές θέσεις εργασίας.
H αθέμιτη συναλλαγή έγινε ενδημικό φαινόμενο που διατρέχει οριζόντια την πολιτική σκηνή και κάθετα ολόκληρη την κοινωνία. H Πολιτεία συνεχίζει να απαντά με μια σειρά ελεγκτικών μηχανισμών: επιτροπές, «επιτροπούλες», συμβούλια, παρασυμβούλια, υπογραφές, συνυπογράφοντες, «ράμπο» κ.λ.π.
Σκέψεις μετά από μια επίσκεψη στη ΔOY Kοζάνης
