Για να ανορθωθεί η οικονομία χρειάζεται συνολική αναδιάρθρωση του ιδεολογικού ιστού που συντηρεί αυτό το αντιπαραγωγικό μοντέλο της οικονομίας.
Ο Κέινς, η διαπλοκή και …τρεις μπογιατζήδες στον παράδεισο
Αφού στο ερώτημα «βούτυρο ή κανόνια» απαντάμε «κανόνια» το επόμενο ερώτημα είναι: «βούτυρο ή τσιγάρα;». Αυτό το ερώτημα πρέπει να το απαντήσουμε σήμερα γιατί αύριο θα ξαναλλάξει. Θα γίνει «ψωμί ή τσιγάρα;»
Δεν υπάρχει επιχειρηματίας που ματαίωσε επένδυση επειδή οι χρηματοδοτήσεις του κράτους δεν ήταν επαρκείς. Απλώς όλοι γνωρίζουν ότι το κλίμα δεν τους σηκώνει. Κατ’ αρχήν είναι κατασυκοφαντημένοι. Αν συναλλάσσονται με το κράτος θα κατηγορηθούν για διαπλοκή. Αν βγουν στην αγορά σίγουρα θα τους κολλήσει η ρετσινιά του κερδοσκόπου.
Με ή χωρίς λοιπόν την απογραφή η ελληνική οικονομία έχει διαρθρωτικά προβλήματα. Δεν παράγει, όσα θέλει να καταναλώσει κι αυτό φαίνεται από τις στατιστικές: 20% των Ελλήνων δηλώνουν ότι βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχειας.
«Εύκολα κι απλά» νομίζουμε ότι θα ξεπεράσουμε και τα μεγάλα προβλήματα της οικονομίας. Θαρρούμε πως με ένα τζακ-ποτ θα λύσουμε το ασφαλιστικό, με άσπρες τρύπες θα καλύψουμε τα ελλείμματα Ελπίζουμε ότι κάπου υπάρχουν κρυμμένα λεφτά που «εύκολα κι απλά» θα μας κλείσουν όλες τις τρύπες.
Η «δημοσιογραφία του πως θα πάρετε…», ζει, αλλά δεν θα βασίλευε αν δεν υπήρχε μια λαϊκή βάση να τη στηρίζει, αυτούς τους πάρα πολλούς πολίτες που τόσα χρόνια με το παραμικρό αναφωνούν: «που είναι το κράτος;»
Αντί να επικριθεί η κυβέρνηση διότι έχει μια βόμβα στα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας της και δεν αποφασίζει να την απασφαλίσει, επικρίνεται διότι αφήνει να εννοηθεί ότι υπάρχει μια βόμβα. Αντί να ερωτηθεί τι θα κάνει με τα «μαύρα χάλια» των ταμείων, ερωτάται γιατί το αναφέρει έστω …εγκυκλοπαιδικά.
Χωρίς αληθή στοιχεία οι οικονομικές επιλογές γίνονται στο βρόντο. Χειρότερα: η πιθανότερη κατάληξή τους είναι η αποτυχία.
Εδώ που τα λέμε, τυχεροί ήμασταν προχθές. Διότι αυτοί που φώναζαν «Κεντέρης- Κεντέρης» στο ΟΑΚΚΑ θα μπορούσαν κάλλιστα να φωνάζουν «Τζέκος- Τζέκος». Κακά τα ψέματα: ο κ. Χρήστος Τζέκος είναι το ιδεατό ελληνικό όνειρο. Αμφίβολη επιχειρηματικότητα και ανοιχτά γραφεία των υπουργών.
Ανοιχτή επιστολή στον Εμμανουήλ Κοντοπυράκη (Γενικό Γραμματέα Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας)
Η χώρα έχει δομικό πρόβλημα ανεργίας που χρόνια τώρα το κρύβουμε επιμελώς κάτω από χιλιάδες διορισμούς στο δημόσιο.
Για να αποπληρώσουμε το δημόσιο χρέος, σύμφωνα με τους παλιούς υπολογισμούς του κ. Χριστοδουλάκη, θα πρέπει να δουλεύουμε όλοι τζάμπα ένα χρόνο κι επτά μέρες.
Μαγικές λύσεις στην οικονομία δεν υπάρχουν. Όλα τα δυσνόητα πράγματα που ακούσαμε στην Βουλή, περί πρωτογενών ελλειμμάτων και ΑΕΠ, περί ρυθμών ανάπτυξης και δημοσιονομικών καταλήγουν σε μια απλή εξίσωση. Έσοδα, έξοδα.
Όταν όλοι ντρέπονται να εντρυφήσουν στην κακιά ιδεολογία που αρχίζει από «φ», φυσικό είναι να έχουν όλοι δυσκολίες να εφαρμόσουν την πολιτική που προκύπτει από την ιδεολογία «φ».
Ο πρώην υφυπουργός Οικονομικών, με τις μεθοδεύσεις του, δεν πήρε στο λαιμό του μόνο το ΠΑΣΟΚ, αλλά κι ένα κομμάτι του αναπτυξιακού μέλλοντος της χώρας.
Στην Ελλάδα ουσιαστικά δεν υπάρχει οκτάωρο. Ούτε καν για τον δημόσιο τομέα. Υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι απλήρωτης εργασίας με το οποίο ουδείς ασχολείται.
Το παράνομο είναι ακριβό. Ο υπερπροστατευτισμός του κράτους στη γη δημιούργησε υπεραξίες δισεκατομμυρίων. Οι υπεραξίες πάντα φτιάχνουν διεφθαρμένους…
Το κόστος των λανθασμένων επιλογών δεν εξαφανίζεται επειδή δεν το επωμίζονται αυτοί που τις κάνουν. Απλώς διαχέεται και στο τέλος το πληρώνουμε όλοι.
Η Ελλάδα ευτύχησε τα περασμένα χρόνια να έχει ένα από τα καλύτερα και τα πλέον εκτεταμένα συστήματα πρόνοιας.
