Οι τοπικές κοινωνίες πρέπει να αποφασίζουν για την εκμετάλλευση του πλούτου κάθε περιοχής. Θα έχουν το κόστος, αλλά θα πρέπει να έχουν και οφέλη…
Το προσχέδιο νόμου για τα λατομεία είναι στην λογική του «κεντρικού σχεδιασμού» της οικονομίας…
H φορολογία λειτουργεί πολιτικά σαν τον γάιδαρο του γνωστού μύθου με τον Χότζα. Κανείς δεν ξέρει σε ποιο επίπεδο ψοφάει πολιτικά για το κυβερνών κόμμα το συμπαθές αγώγι όλων των κρατικών δαπανών.
Όσο δεν προχωρούν οι διαρθρωτικές αλλαγές, οι προκλήσεις του διεθνούς περιβάλλοντος θα γίνονται όλο και πιο πιεστικές. Και οι δικές μας απαντήσεις, όλο και λιγότερο λειτουργικές…
Είναι καλό, βέβαια, που έστω διά της πλαγίας απολαμβάνουμε κατά μέσο όρο το επίπεδο ατομικής ευημερίας των Ευρωπαίων. Το κακό είναι ότι η παραοικονομία στερεί από το Δημόσιο πόρους, οι οποίοι θα δημιουργούσαν συνολική ευημερία.
Στοίχημα κάθε κυβέρνησης πρέπει να είναι η αποκρατικοποίηση, όχι μόνο οργανισμών ή επιχειρήσεων, αλλά και διαδικασιών.
Δεν προστατεύουμε την κοινή μας περιουσία, προστατεύουμε τα συντεχνιακά συμφέροντα που την λυμαίνονται.
Εμείς παραμένουμε στις Θερμοπύλες. Περιμένουμε τον εχθρό που ποτέ δεν έρχεται. Εν τω μεταξύ όμως εντός των τειχών έχει στηθεί τρικούβερτο γλέντι.
Γιατί να επωμιζόμαστε το κόστος αστυνόμευσης ποδοσφαιρικών αγώνων όταν δυσκολευόμαστε να πληρώσουμε τους άνεργους πενηντάρηδες;
Δυστυχώς, η πρόωρη συνταξιοδότηση δεν λύνει προβλήματα. Τα μεταθέτει σε ένα άλλο επίσης προβληματικό τομέα και τα διογκώνει. Οι συνταξιούχοι των πενήντα και κάτι είναι παραγωγικό δυναμικό της χώρας που καταδικάζεται απλώς να καταναλώνει εξόδοις άλλων.
Πληρώνουμε τον δημόσιο υπάλληλο για τη δουλειά που κάνει ή για τις ανάγκες που έχει;
Οι καταναλωτικές συμπεριφορές δείχνουν ότι στην Ελλάδα μπορεί να δυστυχούν οι αριθμοί, αλλά η πλειονότητα των Ελλήνων παραοικονομικώς ευημερεί. Αυτό δεν σημαίνει ότι εξαλείφθηκε η φτώχεια στη χώρα. Φτωχοί υπάρχουν και πιθανώς να αυξάνονται. Η εντύπωση, όμως, περί φτώχειας είναι πολύ μεγαλύτερη από την πραγματική φτώχεια, εντύπωση που τροφοδοτεί αφειδώς η τηλεόραση.
Oι Ελληνες βρίσκονται ενώπιον ενός ιδιότυπου διχασμού που πιθανώς εμφανίζεται ως αντίφαση στις δημοσκοπήσεις. Η μοναδική θεωρία που έχουν παρουσιάζει το «αγαθόν» του κράτους, ενώ η πραγματικότητα δείχνει την αποτυχία του. Βιώνουν το δεύτερο, αλλά δεν έχουν τα ιδεολογικά εργαλεία να απορρίψουν το πρώτο.
Xωρίς την παράμετρο του κόστους, κάθε κόσμος είναι εφικτός. Aκόμη και ένας «ανατολιτικο-ιρλανδο-σουηδικός»…
Oι ευρωπαϊκές και κυρίως η ελληνική οικονομία πάσχουν στην παραγωγή. Eκεί πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας, αντί να χτυπάμε το σαμάρι του ευρώ…
Επειδή όλα καλύπτονται από ένα θολό μανδύα κοινωνικής προστασίας, δεν ξέρουμε, τοις πράγμασι, πόσα από αυτά που πληρώνουμε πάνε σ’ αυτούς που τα χρειάζονται ή σ’ αυτούς που παράγουν.
Υπάρχει ένας ιερός λύκος στην ελληνική κοινωνία που όλοι τον βλέπουμε, αλλά προτιμούμε να ασχολούμαστε με τον ντορό του. Λέγεται κράτος και τα ίχνη του είναι η ακρίβεια και η ανεργία.
Το μοντέλο της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας καταρρέει. Καταρχήν, όταν μιλάμε για ΜμΕ εννοούμε χιλιάδες μαγαζάκια των 30-50 τ.μ. συνήθως εμπορικά που αναπαράγουν το μοντέλο αγοράζω με μεταχρονολογημένες επιταγές-δείχνω-πουλάω-ελπίζω ότι θα μείνει κάτι.
Οι ευθύνες των κυβερνώντων είναι η μισή απάντηση για τα χάλια των ΔΕΚΟ.
Δέσμιο της λαϊκιστικής ρητορείας που ανέπτυξαν οι εργατομητριές του ευρωψηφοδελτίου του, το ΠΑΣΟΚ μαζί με την έξαλλη Αριστερά μάχεται την «οδηγία Μπολγκεστάιν» ακόμη και μετά το θάνατό της.
