Το πρόβλημα, λοιπόν, των Ελλήνων αγροτών δεν είναι η έλλειψη ενημέρωσης, αλλά η κακή ενημέρωση.
Oσοι ζητούν τολμηρές προτάσεις στην πολιτική, καλό είναι ταυτοχρόνως να δηλώσουν ότι τις ανέχονται. Εκτός και αν τολμηρή πρόταση εννοούν το νεφελώδες «ένας άλλος μισθός είναι εφικτός».
Βλέπουμε τα σημερινά πολλά προβλήματα με το ευρώ και νοσταλγούμε τα περισσότερα προβλήματα που είχαμε με την δραχμή.
Ενα δείγμα της αναποτελεσματικότητας των κυβερνήσεων διαχρονικά είναι το γεγονός ότι κανείς υπουργός δεν έχει ως πρώτο στόχο να κάνει τη δουλειά του. Ολοι προσπαθούν με νύχια και με δόντια να δείξουν την «κοινωνική τους ευαισθησία».
Το πρόβλημα με το συγκριμένο σχέδιο για τη στήριξη των τραπεζών δεν συνίσταται στο γεγονός ότι είναι ένα κακό σχέδιο. Το πρόβλημα συνίσταται στο ότι είναι πρόχειρο.
Πέρα από τις επικοινωνιακές ωραιοποιήσεις υπάρχει και η πραγματική οικονομία, η οποία εκδικείται. Αλλά δυστυχώς εμάς τους φορολογουμένους.
Ο κρατικισμός, του ιδεολογικού αρμού της ελληνικής κοινωνίας (που είναι τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης), έχει μια καθαρά υλική βάση: όταν κάποιος μπορεί να μην πληρώνει ακόμη και το τηλέφωνο της επιχείρησής του, γιατί να υποστηρίξει την ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ;
Το δημόσιο χρέος εκτινάχτηκε από τα 167,7 δισ. ευρώ το 2003 σε 251,9 δισ. ευρώ φέτος (50% αύξηση σε τέσερα χρόνια!). Και το χειρότερο: ο χρόνος δεν έχει κλείσει ακόμη.
Είναι η πολλοστή φορά τα τελευταία τέσσερα χρόνια που η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία μας εκπλήσσει ευχάριστα.
Ο θάνατος των οκτώ εργατών ήταν ένα συνειδητό ρίσκο που πήρε η κυβέρνηση προκειμένου -κατά την αθώα εκδοχή- να αυξήσει την απασχόληση σε μια προβληματική περιοχή ή -κατά την εκδοχή της αντιπολίτευσης- να εξυπηρετήσει φίλους της εργολάβους.
Το πρώτο πράγμα που έκανε η ολλανδική κυβέρνηση, όταν αποφάσισε να προχωρήσει σ’ ένα γενναίο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, ήταν να φτιάξει ένα «γλωσσάρι της δημόσιας διοίκησης».
Η κρατική ρύθμιση δημιουργεί συνολικές αποτυχίες. Και σε κοινωνικό επίπεδο (βλέπε, για παράδειγμα, το μεγάλο πείραμα των κομμουνιστικών καθεστώτων) και σε κλαδικό επίπεδο.
Πολλές φορές αντί να λύνουμε πραγματικά προβλήματα, φτιάχνουμε φανταστικά. Δημιουργούμε και κάποιους αόρατους πρωταγωνιστές για να εξηγήσουμε τον κόσμο όσο πιο ανώδυνα μπορούμε.
Ενώ βλέπουμε το πολιτικό σκηνικό να έχει πάρει φωτιά, στην πραγματική κοινωνία επικρατεί ειρήνη.
Πώς θα συνταξιοδοτηθούν σε λίγους μήνες οι αγροφύλακες που προσλήφθηκαν πριν από επτά μήνες;
Αν δεν απαιτήσουμε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο που θα εγγυάται μια κατώτατη σύνταξη για όλους και από κει και πέρα να έχει καθείς τον έλεγχο των αποταμιεύσεών του, θα ζούμε ένα τερατώδη γραφειοκρατικό μηχανισμό που θα αναπαράγει ανισότητες και φτώχεια.
Ο μόνος τρόπος εξόδου από τη διαρκή κρίση του ασφαλιστικού είναι να το χωρίσουμε στο προνοιακό του κομμάτι που ανήκει στο κράτος και σε ένα κεφαλαιοποιητικό σύστημα που θα πρέπει είναι στην ελεύθερη επιλογή καθενός.
Οι μόνοι που θα πληγούν από το νέο ασφαλιστικό είναι εκείνοι που δεν έχουν φωνή. Αυτοί που δεν μπορούν να απεργήσουν γιατί δεν εργάζονται και δεν μπορούν να κλείσουν τους δρόμους γιατί ψάχνουν για δουλειά.
Το πρόβλημα και με το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο είναι η σοβιετικής υφής λογική του. Η κεντρική διοίκηση προσπαθεί να ρυθμίσει τη ζωή και τη σύνταξη στην πιο απίθανη λεπτομέρειά τους.
Σε όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει τώρα η χώρα, υπάρχει μια κοινή συνιστώσα του παρελθόντος. Η διαχρονική μετάθεση κόστους και ωφελειών οποιασδήποτε δράσης.
