Ας μην ξεχνάμε ότι επί πολλά χρόνια «της πατρίδος μας η Σημαία είχε χρώμα γαλανό και στη μέση χαραγμένο τον βασιλικό θυρεό».

Η ελευθερία της έκφρασης δεν απειλείται πλέον μόνο από τα συντεταγμένα κράτη, αλλά και από άτακτους όχλους που στο όνομα της διαμαρτυρίας θέλουν να επιβάλουν το όποιο «δίκιο» τους.

Πότε, όμως, και για ποιον λόγο έγινε στην Ελλάδα αδίκημα ή έστω λόγος παρενόχλησης των πολιτών, η ανάρτηση μιας ξένης σημαίας;

Η σχέση τηλεόρασης – πολιτικής είναι άρρωστη, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε με τις θεωρίες συνωμοσίας που κατά καιρούς φτιάχνει.

Η πληροφόρηση που έχουμε από τη Γάζα δεν είναι απλώς προπαγανδιστική, αλλά χειραγωγείται με καλάσνικοφ.

Η επίθεση της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου δεν είχε κάποιο στρατιωτικό σκοπό και παρεμπιπτόντως σκότωσαν και κάποιους αμάχους.

Το πρώτο καθήκον των δημοσιογράφων είναι η αποτύπωση της πραγματικότητας, χωρίς αυτή να θολώνει από άλλους «ευγενείς» σκοπούς.

Αν θέλαμε να ψάξουμε το βιογραφικό του κ. Κασσελάκη, θα βρίσκαμε ανυπέρβλητα νομικά εμπόδια, με πρώτο τα «προσω- πικά δεδομένα».

Οι νομοθεσίες περιορισμού του λόγου είναι εκ της φύσεώς τους ευρύτατες, και μαζί με τα λίγα ξερά καίγονται περισσότερα χλωρά.

Δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι η κ. Μενδώνη είναι σταυροφόρος του δίκιου και της προστασίας των χρημάτων μας και άλλα τερπνά.

Μονοθεματική έχει γίνει η τηλεόραση. Οχι μόνο τα δελτία ειδήσεων, αλλά ολόκληρο το πρόγραμμά της. Εκτός από τις ενημερωτικές –τρόπος του λέγειν– εκπομπές, υπάρχει και η «Εκτακτη επικαιρότητα»

Μήπως πρέπει να κοιτάξουμε και στην απέναντι πλευρά της γνωστής παροιμίας, δηλαδή του γιαλού που αρμενίζουμε, για να εξηγήσουμε την άλλη «μεγάλη παραίτηση» από το διάβασμα, τη γνώση, την ενημέρωση;

Η αλήθεια είναι ότι δεν γίναμε σοφότεροι από το ντιμπέιτ. Δυστυχώς, η σοφία δεν εδρεύει στην τηλεόραση.

Όταν ένα πρόβλημα για την ελευθερία του Τύπου μπαίνει στο κομματικό μαγγανοπήγαδο απλώς ανακυκλώνεται.

Στα debates, ποιος είναι ο προσκαλών και ποιος ο προσκεκλημένος; Το ερώτημα έχει να κάνει με το ποιος ορίζει τους κανόνες του παιγνιδιού.

Απόφαση δικαστηρίου κρίνει ως «προσωπικό δεδομένο» ακόμη και την ποινική καταδίκη κάποιου.

Πληρώνουμε κάποιους επιστήμονες για να μας πουν τη γνώμη τους και πρέπει να περάσουμε τροπολογία για να μπορούν να πουν τη γνώμη τους και να μην τρέχουν μια ζωή στα δικαστήρια.

Δίωξη για ένα πρωταπριλιάτικο αστείο!

Τουλάχιστον, ας βγει ένας κατάλογος προληπτικής λογοκρισίας ώστε να ξέρουμε τι μπορούμε να δημοσιεύσουμε. Διότι έτσι όπως πάμε, σε λίγο οι ειδήσεις θα λένε «κάπου, κάποιοι, έδεσαν κάποιον με πετονιά».

Εχει υπερβεί τα εσκαμμένα η στοχοποίηση των δημοσιογράφων, κάτι που ξεκινάει από τη βαθιά αγραμματοσύνη της Νέας Αριστεράς.