Για το πολιτικό μόρφωμα «Ελπίδα» της κ. Μαρίας Καρυστιανού δεν μπορεί να πει κανείς πολλά, διότι το ίδιο δεν λέει τίποτε. Υπήρξαν μόνο σποραδικές μπαταριές «ιδεών» οι οποίες έχουν ακροδεξιά υφή, αλλά λείπει η απλοϊκή συνοχή του δεξιού λαϊκισμού.
Τώρα, αυτό που κατ’ ευφημισμόν βαπτίσθηκε κόμμα διαλύεται. Το δελτίο αποχωρήσεων συναγωνίζεται το αντίστοιχο του ΣΥΡΙΖΑ και το ίδιο θα γίνει –σιμά κοντά– με τα ποσοστά τους. Το ενδιαφέρον όμως είναι η αντίδραση του «Πολιτικού Συμβουλίου του κινήματος Ελπίδα», γι’ αυτές τις αποχωρήσεις, που δείχνουν πώς γεννιούνται και πώς χρησιμοποιούνται οι θεωρίες συνωμοσίας.
«Η απόπειρα εσωτερικής άλωσης του Κινήματος “Ελπίδα για τη Δημοκρατία” και η δόλια και συντονισμένη προσπάθεια υπονόμευσής του και υφαρπαγής της ηγεσίας του απέτυχαν», γράφει η ανακοίνωση. «Η εκμετάλλευση της συμμετοχής σε ένα αγνό κίνημα, με σκοπό (…) τη δημιουργία ενός βολικού για το σύστημα πολιτικού μορφώματος (…) αναδεικνύει το μένος των άδηλων συμφερόντων που υποκίνησαν μεθοδικά όλες τις σε βάρος του Κινήματος υπόγειες διαδικασίες» (4.8.2026).
Τα «άδηλα», σκοτεινά και πάντα δόλια συμφέροντα, που ουδέποτε κατονομάζονται, είναι συστατικό στοιχείο μιας θεωρίας συνωμοσίας. Το ίδιο και οι αντιφάσεις της. Ποιος θα «υφαρπάξει την ηγεσία» ενός σχηματισμού που στήθηκε γύρω από την περσόνα της ηγέτιδός του; Το νήμα που συνδέει αυτό το πολύχρωμο σμάρι ανθρώπων ήταν η κ. Καρυστιανού και το μόνο όπλο τους, η προβολή που είχε λόγω της τραγωδίας των Τεμπών. Χωρίς Καρυστιανού η «Ελπίδα» θα ήταν κάτι σαν το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα Ελλάδας – κατέβηκε το 2023 και κέρδισε πανελλαδικώς τρεις ψήφους!
Μπορεί να λειτουργήσει ένα τόσο καταφανές ψέμα, περί υπονόμευσης της «Ελπίδας» από «άδηλα συμφέροντα»; Η Ιστορία απαντά καταφατικά. Εδώ υπάρχουν άνθρωποι που είναι σίγουροι ότι μας ψεκάζουν ή ότι ο Μπιλ Γκέιτς έβαλε στα εμβόλια μικροτσίπ για να μας ελέγχουν –οι περισσότεροι από αυτούς μάλλον είναι ήδη ενταγμένοι στο κόμμα–, δεν θα βρεθούν κάποιοι που να πιστέψουν ότι «υπονομεύουν τη Μαρία του λαού»; Οσο μεγαλύτερο το ψέμα τόσο ευκολότερα γίνεται πιστευτό, έλεγε ο μετρ του είδους Γιόζεφ Γκέμπελς.
Η αψήφιστη προσπάθεια της κ. Καρυστιανού μοιάζει –ευτυχώς– να αποτυγχάνει. Υπάρχει όμως μια μεγάλη συσσώρευση δεξιού λαϊκισμού στην ελληνική κοινωνία που θα ψάξει να βρει άλλον εκφραστή. Δεν ξέρουμε αν είναι τόσο μεγάλη όσο ήταν η μάζα του αριστερού λαϊκισμού στην προ κρίσης περίοδο της Μεταπολίτευσης, ούτε υπό ποιες συνθήκες μπορεί να γίνει κυβερνητική. Αν –ο μη γένοιτο– συμβεί κάτι τέτοιο, η εμπειρία του 2015 θα μοιάζει με περίπατο στο πάρκο.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 6.8.2026
