Υπάρχει κι ένα άλλο φαινόμενο που πρέπει να προσέξουμε. Οι μικρές νίκες του ΠΑΣΟΚ στα κόμματα των αντιπάλων του, οι πρωτιές των στελεχών που μετοίκησαν ένθεν κακείθεν.

Άρχισε να επανασυσπειρώνει ψηφοφόρους που έφυγαν προς τα αριστερά του. Η χαοτική διαφορά των πρώτων τού δίνει μια ευκαιρία να αρχίζει να επαναπατρίζει ψηφοφόρους που είναι στα δεξιά του.

Η κριτική των πεπραγμένων κάθε κυβέρνησης –ακόμη και η κακόπιστη– αναγκάζει τους πολίτες να προβληματιστούν, να αναρωτηθούν πόσο γνήσια είναι η σαγήνη που νιώθουν για κάποιο καθεστώς.

Το 3% ή 4% που εμφάνιζε στις δημοσκοπήσεις το κόμμα Ελληνες του κ. Ηλία Κασιδιάρη είναι το κακό σπυρί μιας προηγούμενης μόλυνσης.

There’s not much to say about the disadvantages of simple proportional representation that we don’t already know all too well.

Το πρόβλημα του κ. Τσίπρα δεν είναι τα lapsus linguae στις συνεντεύξεις και του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι οι ερμηνείες που κάνουν δημοσιογράφοι και αναλυτές.

Το εντυπωσιακό στην περίπτωση του κ. Σαββόπουλου δεν ήταν η στάση των «τρολ υπηρεσίας», αλλά ότι σε αυτόν τον χορό της απαξίωσης μπήκαν προβεβλημένα στελέχη της «Προόδου».

The state is full of strange cogs and wheels. A raise of 10% in public sector salaries does not necessarily mean an increase of 10% in payroll costs.

Αυτό που πρέπει να μας θορυβήσει είναι το ύψος του χρέους που μεγαλώνει, επειδή σε μια επόμενη διεθνή κρίση θα είμαστε πάλι ευάλωτοι.

Η αλήθεια είναι ότι δεν γίναμε σοφότεροι από το ντιμπέιτ. Δυστυχώς, η σοφία δεν εδρεύει στην τηλεόραση.