Αν όλα σ’ αυτόν τον τόπο γίνονται από τους Αμερικανούς γιατί να πει στον κόπο να ψηφίσει κάποιος; Γιατί να παλέψει για κάτι; Δεν θα αρκούσε μια απλή αίτηση στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ;

Για να απαντηθεί το ερώτημα «που πάνε οι Έλληνες;» πρέπει πρώτα να σκεφθούμε που ήταν οι Έλληνες. Zούσαμε σε μια φιλελεύθερη κοινωνία που ξαφνικά πήρε ανάποδες;

Όταν η τηλεόραση ανακαλύπτει την ύπαιθρο το ρεπορτάζ είναι συγκεκριμένο. Βαθιά φωνή, γεμάτη συγκίνηση, στερεότυπα και κινδυνολογία. Κι ένα μόνιμο ερώτημα: «τι κάνει το κράτος;»

Ξεσάλωσαν για μια ακόμη φορά οι αμερικανοί κωμικοί. Αφορμή ήταν η σύλληψη του πρώην δικτάτορα του Ιράκ Σαντάμ Χουσεϊν.

Η ακαδημαϊκή κοινότητα δεν φοβάται τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Τη σύγκρισή τρέμει. Τη βολή τους δεν θέλουν να χάσουν οι πανεπιστημιακοί και γι’ αυτό πολεμούν τα μη κρατικά ΑΕΙ.

Για μια ακόμη φορά το τεράστιο θέμα των δηλώσεων Θεοδωράκη συζητείται αποκλειστικά εντός της Αριστεράς. Κι αυτό μπορεί να εξηγεί την ιδεολογική της κυριαρχία στον τόπο…

Φτάνουμε στο εξής παράδοξο: να υβρίζουν οι πολιτικοί τις εφημερίδες -καλυπτόμενοι από την βουλευτική ασυλία- και να μην μπορούν να απαντήσουν οι δημοσιογράφοι.

Εμφανίζεται το εξής παράδοξο: όσο περισσότερο προωθούν την τσόντα διάφορες εφημερίδες και κανάλια, τόσο περισσότερο ανησυχούν για την έκπτωση των αξιών από την τσόντα των άλλων.

Το πολύ γαρ της θλίψης γεννά «κοινοτισμό». Είναι κατανοητή η πίκρα της Αριστεράς για την ήττα, αλλά πρέπει να γυρίσουμε στα κατακάθια της ιστορίας για εναλλακτικές προτάσεις;

Για το 2,7% που εμφανίζει ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός (ΛΑ.Ο.Σ.) ποιος νοιάζεται; Ανησυχεί κανείς γι’ αυτή την έρπουσα άνοδο του κόμματος του κ. Γιώργου Καρατζαφέρη;