Κάθε ομοσπονδία είναι πολύπλοκο σύστημα. Υπάρχει όμως μια κοινή αρχή. Για τα ομοσπονδιακά θέματα χρειάζεται η πλειοψηφία των μερών και όχι του πληθυσμού.
Η κριτική στο «όχι» είναι δύσκολη. Εκ των πραγμάτων η θέση του «όχι» είναι νεφελώδης. Ξεκινά από το «δεν μας αρέσει αυτό», αλλά και καταλήγει εκεί. Δεν υπάρχει ένα αντισχέδιο Ανάν, ένα απτό προϊόν του «όχι» ώστε να σταθμίσουμε τα θετικά του ενός με τα…
Φυσικά και «δεν υπάρχουν τελευταίες ευκαιρίες για το Κυπριακό». Αλλά το ίδιο ισχύει και για τους Τούρκους. Εξάλλου, στη ζωή ποτέ δεν υπάρχουν τελευταίες ευκαιρίες. Μόνο χαμένες…
Οι φονταμενταλιστικές θρησκείες και οι οπαδοί τους δεν θέλουν να αφήσουν κανένα «ήσυχο». Στόχο έχουν την εξάπλωση της ηθικής τους στους «αμαρτωλούς του κόσμου».
Όσα ακούγονται για αναγνώριση του ψευδοκράτους μπορεί να είναι κούφιες απειλές. Έτσι, τουλάχιστον τα σταθμίζουν οι ο πρόεδρος κ. Τάσσος Παπαδόπουλος και ο υπουργός των Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Γιώργος Ιάκωβου. Μακάρι. Αν δεν είναι όμως, τότε αναλαμβάνουν τεράστια ευθύνη.
Η λύση του Κυπριακού χάθηκε για μια φορά ακόμη ανάμεσα στα πολλά μέτρα και πολλά σταθμά που χρησιμοποιούνται σε κάθε τέτοια περίπτωση. Έσβησε ανάμεσα σε συνθήματα κενά περιεχομένου.
Στην Παλαιστίνη υπήρξε μια χρυσή ευκαιρία με τις συμφωνίες του Όσλο. Οι ακραίοι και των δύο πλευρών βροντοφώναξαν εμπράκτως «όχι». Οι πολιτικές ηγεσίες δεν ηγήθηκαν της προσπάθειας κατευνασμού των παθών.
Δύο άνθρωποι έκλαψαν για το σχέδιο Ανάν στην Κύπρο, αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους. Ο κ. Τάσσος Παπαδόπουλος δάκρυσε γιατί μένουν τούρκοι στρατιώτες στην Κύπρο και ο κ. Ραούφ Ντενκτάς γιατί «φεύγουν οριστικά τα τουρκικά στρατεύματα».
Στην Ελλάδα οι συνεπείς αντι-ιμπεριαλιστές βρήκαν νέο πεδίο δόξης λαμπρό να αντισταθούν στην «αμερικανική ηγεμονία». Είναι σίγουρο πως θα ήταν υπέρ του σχεδίου Ανάν αν οι ΗΠΑ το απέρριπταν.
Δεν υπάρχουν φοβερές συνομωσίες, ούτε περίτεχνες θεωρίες πίσω από το «ναι» ή το «όχι».Υπάρχει μια διαφορετική θεώρηση του κόσμου και των διεθνών σχέσεων. Όλα τ’ άλλα, περί αγρίων και συνομωσιών, είναι προς λαϊκή κατανάλωση κι αύξηση της τηλεθέασης.
Είναι απορίας άξιον γιατί κάνει κόμμα ο κ. Σαμαράς, αφού μπορεί να σύρει τη Νέα Δημοκρατία στον προηγούμενο αιώνα με μια απλή δήλωσή του.
Το απόλυτο πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα δεν αφήνει τη χώρα να προχωρήσει πέρα από τις δυνατότητες ενός ανθρώπου.
Το κεντρικό κράτος, που διακόσια χρόνια τώρα δεν κατάφερε να κάνει διοίκηση της προκοπής για τον εαυτό του, έχει άποψη για τις αυτοδιοικήσεις των άλλων.
Η ορθή πολιτική για την απομείωση του χρέους συνοδεύεται από χονδροειδή αιτιολόγησή της, καθώς έχουμε δύο κυβερνητικά αφηγήματα που αλληλογρονθοκοπούνται.
Η κυβέρνηση υπόσχεται την υπογειοποίηση όλου του δικτύου ηλεκτρικού ρεύματος για να αποφεύγονται καταστροφές. Το ιδιωτικό δίκτυο, από το οποίο ξεκίνησε η μεγάλη πυρκαγιά, άρχισε να λειτουργεί το 2026 και είχε και ένα εναέριο κομμάτι.
Η ανασφάλεια και η δυσθυμία των δυτικών κοινωνιών δημιουργούν δύο φαινομενικώς αντίθετες πολιτικές στάσεις.
Αν ο Νετανιάχου ήταν αριστερός, αντιαμερικανός, «αντιιμπεριαλιστής» (ή ό,τι άλλο κουβαλά το φαντασιακό της Αριστεράς), θα διαδήλωνε κανείς εναντίον των εγκλημάτων της κυβέρνησής του;
Η κυβέρνηση που αρνείται σθεναρώς την «ταξινόμηση των φόνων» με βάση το φύλο, ανακοίνωσε τις προάλλες την «ταξινόμηση των απατών» αναλόγως της ηλικίας.
Και άλλα...
Money
Η μεσαία τάξη υπήρξε ο κορμός του πολιτικού κέντρου σε όλη την Δύση, ήταν ο καταλύτης της πολιτικής σταθερότητας.
Tech & Innovation
Οι δημοσιογράφοι έχουν τις απόψεις τους, αλλά δεν μπορούν να είναι ενταγμένοι σε κόμματα, ούτε καν σε οργανώσεις προώθησης οποιουδήποτε ζητήματος, ακόμη και του πιο αγαθού.
Editor's Picks
Με εξαίρεση την αμερικανίδα πρεσβευτή στην Ελλάδα, ουδείς ζητεί μετρητά για πολιτικές χάρες. Η πολιτική διαφθορά γίνεται μέσα από αδιαφανή πλέγματα επιχειρήσεων, με εξωχώριες εταιρείες και φορολογικούς παραδείσους.
Ζούμε στη χώρα όπου η παραβίαση του απορρήτου των επικοινωνιών θεωρείται συνήθης και από πολλούς αναγκαία.
«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις», ίσως επειδή ξεσπούν πολλές και μεγάλες πυρκαγιές. Αυτές έχουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά λίγη πληροφορία.
Είναι ευτύχημα που η πολιτική συγκυρία, ήτοι οι συσχετισμοί ισχύος, του 17ου αιώνα ήταν τέτοια που απελευθέρωσε τις εμπορικές οδούς από το copyright των θαλάσσιων χαρτογραφήσεων.
