Η συζήτηση για τις ποίκιλες αγκυλώσεις της ελληνικής πραγματικότητας ακόμη μια φορά πλατειάζει τόσο πολύ που δεν αποκτά το απαιτούμενο βάθος.

Όλα τα αιτήματα, είτε σε ατομικό, είτε σε συλλογικό επίπεδο περιστρέφονται γύρω από το κράτος.

Το άρθρο 14 (περί Τύπου) θα αναθεωρηθεί προς φιλελεύθερη και ορθολογική κατεύθυνση. Να ελπίσουμε το ίδιο και για το άρθρο 16 για τα ΑΕΙ;

Κανένα από τα δύο κόμματα δεν προέβαλε στον ελληνικό λαό την δική του εκδοχή για το αναθεωρημένο «άρθρο 16».

Is the 1,400 euro monthly salary sought by striking primary and pre-school teachers excessive? In other circumstances, we might have regarded it as too scant.

Δεν υπάρχει λόγος να δαπανάμε 1,5 εκατομμύριο ευρώ την ημέρα στην «Ολυμπιακή», όταν δεν έχουμε λεφτά να πληρώσουμε τους δασκάλους.

Θέλουμε ανταγωνισμό που θα εμπεριέχει και τις χρεοκοπίες, ή κρατική παρέμβαση που ιστορικά αποδείχτηκε ότι φέρνει φτώχεια;

Αν η κυβέρνηση συνεχίσει να ενδυναμώνει το κεντρικό κράτος αντί να το αποκεντρώνει προς όλες τις κατευθύνσεις θα βρεθεί μπροστά σε πολλές εκπλήξεις τύπου Επιτροπής Ανταγωνισμού.

For years now, we have been faulting political parties for their partisanship. We keep wondering what kind of world this is where parties cannot lift themselves above partisan concerns, why they keep recruiting cadres indiscriminately and why their leaders – despite their good intentions -…

Οι γενικές καταγγελίες όχι μόνο δεν βοηθούν στην καταπολέμηση των νοσηρών φαινομένων, αλλά την υποσκάπτουν.