Το εθνικό συμφέρον δεν είναι γραμμένο σε μαρμάρινες πλάκες, προκύπτει μετά τη σύγκρουση απόψεων και την τριβή των επιχειρημάτων με την πραγματικότητα.

Είναι εντυπωσιακό, αλλά τώρα που ο καπιταλισμός αγκομαχά, η Αριστερά τα πάει χειρότερα.

Η Ελλάδα έχει μία μονάδα περισσότερο ΦΠΑ (21,9%) από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ (20,8%), αλλά ένδεκα μονάδες περισσότερο στους ειδικούς φόρους κατανάλωσης (21,4% εδώ, με 10,8% μ.ό. ΟΟΣΑ). Το τελευταίο είναι ορατό στα βενζινάδικα.

Σχεδόν 90 χρόνια μετά, οι Δημοκρατίες βρίσκονται στο ίδιο σταυροδρόμι. Η Τσεχοσλοβακία λέγεται Ουκρανία, η Σουδητία, Ντονμπάς, οι γερμανόφωνοι πληθυσμοί που ήθελε να προστατεύει ο Χίτλερ έγιναν «ρωσόφωνοι πληθυσμοί» που θέλει να προστατεύσει ο Πούτιν.

Που βρήκε 200.000 νεκρούς στην Γάζα ο κ. Παύλος Πολάκης;

Στην Ελλάδα οι απεργίες, αποχές, πορείες γίνονται για ψύλλου πήδημα. Τόσο που έχασαν κάθε νόημα.

Ο κ. Αντώνης Σαμαράς φτιάχνει ψευδείς πραγματικότητες για να υπερασπιστεί ή/και για να πολεμήσει.

Με δεδομένο ότι το Σύνταγμα δεν είναι φυσικό ή νομικό πρόσωπο για να προσφύγει στη Δικαιοσύνη, ποιος έχει έννομο συμφέρον για να προσφύγει σε μια εξόφθαλμη παραβίασή του από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία;

Τα μέλη του ΕΣΡ προβληματίζονται αν και κατά πόσον η δημοσιοποίηση των αποφάσεων παραβιάζει τα… προσωπικά δεδομένα των παρουσιαστών των διάφορων εκπομπών.

Ανοίγει μια χαραμάδα για να μπει φως στη (σκοπίμως;) σκοτεινή πρόσφατη ελληνική ιστορία.