Αυτός είναι ο μήνας των δύσκολων αποφάσεων για την κυβέρνηση. Ή θα σοβαρευτεί στις δαπάνες ή θα χρεοκοπήσει η χώρα.

Οι πολίτες αψήφησαν τα υποδεκάμετρα με τα οποία μετρούν κάθε βράδυ στα τηλεπαράθυρα τις κομματικές επιρροές και αποφάσισαν να δοκιμάσουν νέα πρόσωπα εκτός των μικρών και μεγάλων μαντριών.

Η πρόταση της κ. Μέρκελ, όμως, έχει δύο προβλήματα. Ενα δομικό κι ένα που αφορά τη συγκυρία.

Η απόφαση για εισδοχή της Ελλάδας στον Οικονομική και Νομισματική Ενωση δεν ήταν επιπόλαιη. Ηταν πολιτική.

Είναι και το τέλος του πελατειακού κράτους που διογκώνει την αποχή.

Η Ελλάδα αφρόνως βρέθηκε στο μέτωπο της κρίσης και τώρα πρέπει επειγόντως να συμμαζέψει τα πράγματα. Διότι, αν δεν τα συμμαζέψει στο βραχύ διάστημα των τριών ετών που βρίσκεται κάτω από την ομπρέλα του μηχανισμού στήριξης, μπορεί να αναγκαστεί να τα συμμαζέψει σε ένα βράδυ.

Χρήστος Ροζάκης, Ευρωπαίος δικαστής: Η χώρα μας δεν αναζητεί μια πρωτεύουσα θέση στον σημερινό διεθνή ανταγωνισμό.

Γιατί η Ν.Δ. μας καλεί και πάλι να ψηφίσουμε κατά του Μνημονίου;

H «Διαύγεια» δεν θα εξαλείψει τη διαφθορά. Aυξάνει το ρίσκο για εκείνους που θα την αποτολμήσουν. Οταν κάτι βρίσκεται σε κοινή θέα, κάποιος θα προσέξει τις τυχόν παρατυπίες.

Γιατί μοιάζει σαν να πέρασαν χρόνια από εκείνο το απόγευμα του Μαΐου που 172 βουλευτές πήραν την ιστορική ευθύνη να σώσουν τη χώρα από τη χρεοκοπία;